Κερδίζω τίτλους και περνάω καλά!

«Όταν χάνεις αυτό που έχεις, καταλαβαίνεις την αξία του», υποστηρίζουν συχνά πολλοί όταν αναφέρονται σε διαπροσωπικές σχέσεις ή (καθημερινές) συνήθειες. Το ίδιο μοιάζει να ισχύει και με τον Κώστα Τσαρτσαρή και τον Παναθηναϊκό. Ο «μόνιμος» ΜVΡ του Κυπέλλου Ελλάδος (την Τετάρτη στο κλειστό του Ελληνικού αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης για τρίτη συνεχόμενη φορά) συζητήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, το δίμηνο της απουσίας του.

Οι τρεις ήττες στην Ευρωλίγκα, που κόστισαν τον αποκλεισμό από τον μεγαλύτερο στόχο, οι γεμάτες «αγκομαχητά» νίκες που σημειώθηκαν στο ΤΟΡ-16 και η γενική αγωνιστική εικόνα των «πράσινων» από την 7η Φεβρουαρίου (όταν πέρασε την πόρτα του χειρουργείου προκειμένου να διορθωθεί πρόβλημα στους κοιλιακούς του) και ύστερα, έκαναν τους οπαδούς της ομάδας του, τους διαπιστευμένους ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού αλλά πολύ περισσότερο τους παράγοντες του ΠΑΟ να τον μνημονεύσουν πολλάκις.

Ανέβασε το κασέ του
Υπό μία έννοια ο Τσαρτσαρής ανέβασε το κασέ του, την αποδοχή του τέλος πάντων, χωρίς να αγωνίζεται.

«Ίσως να είναι έτσι, αν και δεν το νομίζω. Οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις στον Παναθηναϊκό μου έχουν δείξει την εκτίμηση που τρέφουν για εμένα, οπότε δεν χρειαζόταν να απουσιάσω και να έχει ταυτόχρονα κάνει αγωνιστική κοιλιά η ομάδα για να εκτιμηθούν οι όποιες ικανότητές μου. Άλλωστε μπορεί να πει κανείς ότι αν έπαιζα, θα ήμουν καλός και θα ανέβαινε και έτσι το κασέ μου. Πριν από τον τραυματισμό μου ήμουν σε καλή κατάσταση και θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι θα συνέχιζα, πως ίσως προκρινόμασταν, ότι ίσως φθάναμε στη Μαδρίτη. Όλα αυτά θα ήταν υπέρ μου αν συνέβαιναν. Το νόμισμα έχει δύο πλευρές, αλλά το δεδομένο είναι ότι γνώριζα πως οι κρατούντες στην ομάδα ήξεραν ούτως ή αλλιώς ποιος είναι ο ρόλος μου», είπε μιλώντας στην «ΟΜΑΔΑ», ο «Τσάρτσα» έχοντας την αγωνία του καλού παιδιού που δεν θέλει να παρεξηγηθεί:

«Πρόσεχε, δεν εννοώ ότι αν έπαιζα θα προκρινόμασταν σίγουρα, ούτε ότι ο ρόλος μου είναι μεγάλος. Υποθετικά μίλησα απαντώντας στην ερώτησή σου, ενώ λέγοντας για ρόλο απλά έχω έναν ρόλο για τον οποίον ότι κι αν συμβεί ξέρω ότι από τον Παναθηναϊκό θα κριθώ σωστά, διότι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για την ομάδα έχουν αποδείξει ότι είναι ακριβοδίκαιοι».

Μου ταιριάζει…
Να είναι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη το ότι σε τρεις συνεχόμενους τελικούς ο 29χρονος πλέον φόργουορντ αναδεικνύεται πολυτιμότερος παίκτης;

«Ξέρω ΄γω; Μάλλον είναι η διοργάνωσή μου», απαντά γελώντας, βάζοντας πίσω πλέον τις δύσκολες στιγμές των ημερών που απουσίαζε. «Ελπίζω να είναι μια και καλή. Έχω αντιμετωπίσει αρκετούς τραυματισμούς και ειλικρινά όπως είπα και στο Αιγάλεω το πιο δύσκολο είναι να είσαι απ΄ έξω και να παρακολουθείς. Δύσκολο σε κάθε περίπτωση, σκληρό όταν η ομάδα χάνει και δεν είσαι σε θέση να βοηθήσεις. Να προσπαθήσεις έστω να βοηθήσεις, γιατί δεν είναι δεδομένο το ότι θα μπορέσεις…».

Σκληρό; Πόσο σκληρό; «Ουφ…» ξεφυσά και προσπαθεί να περιγράψει τι εννοεί: «Όταν καταλαβαίνεις το σύστημα που δίνει εντολή ο προπονητής ή ο πλέι μέικερ να ακολουθηθεί και το ξέρεις, βάζεις τον εαυτό σου στη θέση όπου πρέπει να ήταν αν έπαιζες. Βλέπεις ένα χαμένο ριμπάουντ, μια μπάλα να διεκδικείται και δαγκώνεσαι. “Να ήμουν μέσα να την άρπαζα ρε γαμώτο”, σκέφτεσαι και τσαντίζεσαι που δεν μπορείς. Ακόμη και τώρα που έχω την εμπειρία, δεν είναι εύκολο να το αντιμετωπίσεις. Σου σπάνε τα νεύρα να νιώθεις ότι θα μπορούσες να αρπάξεις την μπάλα και να μην είσαι σε θέση. Πιστεύεις ότι θα το έκανες, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι διόλου βέβαιο. Ίσως να έχανες περισσότερα ριμπάουντ, να σου ΄κλεβαν την μπάλα μέσα από τα χέρια, όμως εκείνη τη στιγμή νιώθεις ότι θα βοηθούσες».

Πόσω μάλλον όταν η ομάδα χάνει,γνωρίζει τη μεγαλύτερη αποτυχία και ακούς δεξιά-αριστερά πως αν ήσουν μάχιμος, ο στόχος δεν θα χανόταν.

«Εντάξει, ο Παναθηναϊκός δεν είναι μικρομεσαία ομάδα. Έχει 14 παίκτες πρωτοκλασάτους και όταν αναζητεί κανείς αιτιολογίες για μια αποτυχία θα αναφερθεί και στην απουσία του Τσαρτσαρή ή οποιουδήποτε άλλου. Όμως υπάρχουν πολλοί ποιοτικοί παίκτες και το ξέρουμε όλοι μας αυτό. Σίγουρα υπάρχει και ιεραρχία. Άλλο ο Διαμαντίδης, άλλο ο Σπανούλης, ο “Σάρας”, κι άλλο εγώ. Η κατάσταση, τέλος πάντων, ήταν δύσκολη σε κάθε περίπτωση και η αναφορά στο όνομά μου δεν την έκανε δυσκολότερη».

Την επομένη του τελικούδιέρρευσε ότι έχεις ήδη συμφωνήσει με τον Παναθηναϊκό. Ίσως και πως έχεις ήδη υπογράψει νέο συμβόλαιο.Γιατί κάποιος παίκτης που έχει κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα, ισάριθμα Κύπελλα,μια Ευρωλίγκα σε έξι χρόνια να μη θελήσει να γυρίσει σελίδα στην καριέρα του;

«Μα όταν είναι ευτυχισμένος και απόλυτα ευχαριστημένος εκεί που βρίσκεται, γιατί να το κάνει; Εντάξει, υπάρχουν άλλα παιδιά που το έχουν πράξει, δεν μπορώ να πω ότι δεν ισχύει ως αιτία, αλλά ο Παναθηναϊκός για εμένα είναι οικογένεια. Έχω ζήσει αυτά τα έξι χρόνια πολλές έντονες στιγμές. Χαρές και λύπες, ευτυχώς λίγες. Είναι μια ομάδα που κερδίζει τίτλους, έχει πολύ καλή οργάνωση. Με μια λέξη δεν υπάρχει ούτε ένας λόγος για να μη μείνω».

Κουρασμένοι
Και με ποιο κίνητρο για τη συνέχεια; Ρωτώ διότι παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, ειπώθηκε φέτος ότι ο Πανα θηναϊκός είχε μεν κίνητρο αλλά δεν απέδειξε την «αγριάδα» που είχε πέρυσι.

«Μπορεί να έχει να κάνει με την κούραση αυτό. Είναι τόσες οι υποχρεώσεις μας, τέτοια η καταπόνηση. Κίνητρο να ξέρεις έχει πάντα ο παίκτης. Ακόμη και στην προπόνηση δεν θέλει να χάσει. Σε εμάς το πρώτο και καλύτερο παράδειγμα είναι ο «Φράγκι» (Αλβέρτης). Μπορεί να μην παίξει, αλλά θέλει περισσότερο από κάθε άλλον να νικήσουμε, παρ΄ ότι οι τίτλοι που έχει κατακτήσει είναι πολλαπλάσιοι των δικών μας. Στενοχωριέται πιο πολύ απ΄ όλους στις ήττες και μας δίνει το παράδειγμα. Δεν μπορείς να κάνεις έκπτωση, διότι αυτό είναι κάτι που κυριαρχεί στα αποδυτήριά μας. Το δείχνει με τον καλύτερο τρόπο και ο προπονητής μας, που έχει πολλά τρόπαια αλλά δεν αποδέχεται ποτέ την ήττα, το δείχνει η διοίκηση που κάθε χρόνο θέλει όλους τους τίτλους. Πώς να μην έχεις κίνητρο;».