Κατακτητής των 7 κορυφών

«Είμαι τόσο εξοικειωμένος με το βουνό, τα βράχια και την αναρρίχηση, που θεωρώ φυσιολογικό να είμαι κρεμασμένος στον αέρα, στα 4.800 μέτρα, και να νιώθω όμορφα, την κούραση γλυκιά! Η αδρεναλίνη είναι η τροφή μου, οι όμορφες στιγμές που μου μένουν από εκεί ψηλά είναι η ανταμοιβή μου!».

Συμπλήρωσε το παζλ των αναρριχήσεών του ανά τον κόσμο με το κομμάτι που χρόνια τώρα κυνηγούσε, την Ωκεανία. Εδώ και λίγες ημέρες ο σαραντάχρονος Νίκος Μαγγίτσης βγήκε νικητής, αντιμέτωπος με την πρόκληση του λεγόμενου «Seven Summits» («Επτά Κορυφές»). Είναι πια και επίσημα ο πρώτος Έλληνας που έχει σκαρφαλώσει στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου, όπως μόνο άλλοι 191 ορειβάτες παγκοσμίως. «Καιρός ήταν- ο επιμένων νικά. Ήταν απωθημένο μου από το 2005. Από το 2000 συγκέντρωνα πληροφορίες για να ανεβώ στα 4.884 μέτρα του Carstensz Ρyramid, στην Ινδονησία», λέει στα «ΝΕΑ» λίγο μετά την επιστροφή του από την απέραντη ζούγκλα της Ιrian Jaya, στη Δυτική Παπούα.

Ταξίδι μετ΄ εμποδίων Στο εικοσαήμερο ταξίδι του με τον Βέλγο ορειβάτη, χρειάστηκαν έντεκα ημέρες να τη διασχίσουν με κάθε μέσο- πεζοπορία, αεροπλάνο ή ελικόπτερο- ώστε να προσεγγίσουν τον στόχο τους. «Το κρίσιμο ήταν να φτάσουμε στο βουνό, δεν είχαμε οδηγό μαζί μας, αρρώστησε και ο συνοδός μας. Έπρεπε μόνοι μας να προσπεράσουμε τα εμπόδια που τέσσερις φορές στο παρελθόν μάς έφραξαν τον δρόμο: το απαγορευμένο για διέλευση οποιουδήποτε ορυχείο χρυσού στα δυτικά, τις φυλές… κανιβάλων στα ανατολικά! Ο μόνος τρόπος να μην την ξαναπατήσουμε ήταν από αέρος και αυτό ακριβώς φροντίσαμε: να φτάσουμε με ελικόπτερο στην κατασκήνωση βάσης, στα 3.800 μέτρα. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα αναρρίχησης, δεν φοβόμασταν. Με τον Μπομπ, τον 62χρονο Βέλγο φίλο μου, έχουμε ανέβει και στο Έβερεστ», λέει.

«Τοίχος» 800 μ. Έπειτα από μία ημέρα ανάπαυσης πριν από την αναρρίχηση, η πρώτη ανηφόρα, 200 μέτρα, έστω στις 2 τη νύχτα, με μείον 4 βαθμούς Κελσίου, ήταν μάλλον εύκολη υπόθεση, όχι όμως για πολύ. «Έχεις πια μπροστά σου έναν απότομο τοίχο 800 μέτρων! Ασβεστόλιθος, ιδανικός βράχος για σκαρφάλωμα αλλά και πολύ κοφτερός, χαλάς παπούτσια και γάντια για να αναρριχηθείς. Είναι… Χάρος. Εκεί διαπιστώνεις πόσο μικρός είσαι, κυριεύεσαι από δέος μόλις βλέπεις το βουνό έτοιμο να σε πλακώσει». Να κάνουν πίσω δεν το διανοήθηκαν ούτε στιγμή. «Ήθελα πάση θυσία να ανεβώ, περίμενα πώς και πώς να βρεθούμε δεμένοι στα σχοινιά», θυμάται. Πράγματι, ήδη στις 4.30 τα ξημερώματα οι δύο τολμηροί αναρριχητές ήταν κυριολεκτικά στον αέρα! «Κρέμεσαι κυριολεκτικά, όπλα σου είναι η μυϊκή δύναμη και η αερόβια αντοχή σου». Ύστερα από 9 ώρες αναρρίχησης, στις 11 το πρωί, η κορυφή, μια γωνίτσα 2Χ1, τους ανήκε για 45 λεπτά. Ο χρόνος ήταν άφθονος ακόμα και για επικοινωνία, μέσω δορυφορικού τηλεφώνου, με αγαπημένα πρόσωπα. «Βλέπεις καθαρά το δεύτερο μεγαλύτερο, μετά τον Αμαζόνιο, τροπικό δάσος στον κόσμο! Εκεί, δίπλα στα αναμνηστικά άλλων ορειβατών, άφησα ενθύμιο την ελληνική σημαία, να θυμίζει ότι και Έλληνας έφτασε μέχρι την κορυφή αυτή».


Πέμπτη και φαρμακερή

ΣΤΙΣ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ ο Ν. Μαγγίτσης ξεκίνησε από την Αγριά Μαγνησίας για τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί ταξίδεψε αεροπορικώς διαδοχικά για Μιλάνο, Σιγκαπούρη, Μπαλί και Ινδονησία: Τίμικα, Τζαγιαπούρα (πρωτεύουσα), Μπίακ, Ναμπίρε και Εναροτάλι. Στις 16 Μαρτίου έφθασε στην κατασκήνωση, βάση του Carstensz Ρyramid. Την επόμενη ημέρα, μαζί με τον Βέλγο Robert Ηuygh αναρριχώνται για 800 μέτρα στη βόρεια ορθοπλαγιά του Carstensz Ρyramid και φθάνουν ώς την κορυφή, τα 4.884 μέτρα. Συνολικά χρειάστηκαν 14 ώρες διαδρομής με χιονοθύελλα και καταιγίδα στην καταρρίχηση. Το ταξίδι κόστισε 15.000 ευρώ και ο στόχος επετεύχθη στην πέμπτη απόπειρα του Νίκου Μαγγίτση να πατήσει τη συγκεκριμένη κορυφή. Στα προηγούμενα ταξίδια απρόβλεπτοι παράγοντες δεν του είχαν επιτρέψει να πετύχει τον στόχο του.