[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Για μια θέση πάρκινγκ

Με την άκρη του ματιού μου βλέπω, ως εκ θαύματος, το πολυπόθητο κενό ανάμεσα σε ένα πολυμορφικό Σουζούκι και ένα Μάζντα. Πρέπει να κάνω το τετράγωνο και να στρίψω δεξιά, αφού περάσω το φανάρι στη Μιχαλακοπούλου. Οπλίζομαι με θάρρος και η αδρεναλίνη τρέχει αντιστρόφως ανάλογα με το αυτοκίνητό μου. Είμαι πολύ κοντά στο όνειρο μέχρι που συναντώ στο SΤΟΡ… τον εφιάλτη να έχει προτεραιότητα. Μέτρο και φρενιά, μία αριστερά μία δεξιά. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσει ταξιτζής να προσπεράσεις, με τον φόβο μήπως ακολουθεί άλλος συνάδελφός του και κλέψει τον επόμενο πελάτη. Και όταν κατεβάζει πελάτη πάλι για τον ίδιο λόγο κλείνει τον δρόμο.

Η ανάσα μου γίνεται βαριά καθώς περνούν αργά και βασανιστικά τα λεπτά ενώ απέχω μόλις είκοσι μέτρα από το πολυπόθητο κενό. Είναι η ώρα του τάματος και της προσευχής στον βωμό του πάρκινγκ. Οι ελπίδες, όμως, εξανεμίζονται σαν χάρτινος πύργος. Έτερος Καππαδόκης ανεβαίνει ανάποδα τον δρόμο και παρκάρει ανενόχλητος ανάμεσα στο Σουζούκι και το Μάζντα. Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν στα αυτιά μου κι ας παίζει Χατζηγιάννη το ραδιόφωνο. Έχουν περάσει 40 λεπτά από τότε που θεωρητικά έφθασα στη δουλειά μου και δεν έχω πού να αφήσω το αυτοκίνητό μου. Μερικά τετράγωνα πιο κάτω, όμως, είχα δει μια μηχανή φαρδιά πλατιά να πιάνει επίτηδες τον χώρο για να παρκάρει, όπως υποψιάστηκα, το αμάξι του όταν γυρίσει ο ιδιοκτήτης της. Δεν το σκέφτομαι δεύτερη φορά ανασκουμπώνομαι και παίρνω θέση μάχης. Πρώτα το σταντ και μετά το τιμόνι. Εξακοσάρα η μηχανή ήταν θηρίο ανήμερο, όμως το θηρίο που είχε ξυπνήσει μέσα μου ήταν ακόμη πιο άγριο. Και ακόμα εκεί θα ήμουν αν για καλή μου τύχη αυτήν τη φορά δεν σταματούσε ένας νεαρός ταξιτζής να με βοηθήσει. Έχει ο καιρός γυρίσματα σκέφτηκα. Τί κρίμα να μην έχει και πάρκινγκ!