[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πίστη και… πορνεία

ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΥΣ δεκατρείς. Τρεις στους δεκατρείς ιεράρχες- συμπεριλαμβανομένου ευτυχώς του Αρχιεπισκόπου- επιτρέπουν στον εαυτό τους να δει την πραγματικότητα. Επιτρέπουν στην Εκκλησία να συμβαδίσει με την κοινωνία. Προκρίνουν τον σεβασμό έναντι της υποκρισίας. Οι δέκα ωστόσο υπερτερούν αριθμητικά.

Και… χάρη στη δημοκρατία, επιβάλλουν την άποψή τους. Πόσους αιώνες πίσω μας γύρισαν… Γιατί; Στο όνομα του ιερού μυστηρίου του γάμου; Μα ακόμη και από άποψη αισθητικής, ασφαλώς προκρίνεται ο θρησκευτικός. Ούτε ο πολιτικός και πολύ περισσότερο ο… συμβολαιογραφικός, θα μπορούσε να κλονίσει την ηγεμονία του. Νυφικά, λουλούδια, κόσμος, δώρα, χορωδίες, κόκκινα χαλιά, ευχές, συγκινήσεις… Ποια αντίστοιχη τελετή υπόσχεται τόση ευδαιμονία; Όπου όμως, μόνο το θρησκευτικό συναίσθημα δεν βρίσκει χώρο να σταθεί. Πού να χωρέσει; Μεταξύ γάμου και δεξίωσης αποκλείεται. Το ζητούμενο είναι να εντυπωσιαστούν οι καλεσμένοι. Κι ας αρχίσουν από την επομένη να τρέχουν οι δόσεις του δανείου που χρειάστηκε για να πληρωθεί ο λογαριασμός. Πιστεύουν δηλαδή οι σεβαστοί ιεράρχες μας ότι όλα γίνονται στο όνομα της πίστης; Μα και μόνο από τα ποσά που καταβάλλονται στις εκκλησίες, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο θρησκευτικός γάμος μάλλον δεν επιλέγεται για την ιερότητά του. Είναι μια πολυέξοδη γιορτή που, αναμφίβολα, στηρίζεται στην παράδοση. Η εξέλιξη ωστόσο επιβάλλει και άλλες λύσεις.

Στις οποίες δεν οδηγεί πάντα η έλλειψη πίστης και που, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούν «πορνεία», έστω και αν έτσι απεφάνθη η Ιερά Σύνοδος. Αν για τους δέκα συνοδικούς ιεράρχες η έλλειψη χρημάτων που απαιτεί η τέλεση ενός θρησκευτικού γάμου, η έλλειψη προνοητικότητας για έγκαιρη συνεννόηση με την εκκλησία ακόμη και έναν χρόνο νωρίτερα ή η έλλειψη διάθεσης για το τελετουργικό (εξαιτίας πολλών και διαφόρων λόγων), υποκρύπτουν αήθη συμπεριφορά, σφάλλουν.

Αν ήταν εκτός πραγματικότητας θα κέρδιζαν την επιείκειά μας.

Αλλά δεν είναι. Ζουν καλά. Ζουν μέσα στην κοινωνία και για κάποιους ανεξήγητους λόγους δεν το ομολογούν. Ο σεβασμός στην Πολιτεία, όταν αφουγκράζεται τις ανάγκες των ανθρώπων, δεν είναι αμαρτία. Αντίθετα. Φέρνει την Εκκλησία πιο κοντά στον λαό και τον λαό στην πόρτα της. Για να κάνει τον γάμο του ή να ανάψει ένα κερί…