Φρένο στο ηλεκτρονικό φακέλωμα
▅ Στο Ίντερνετ. Οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών δεν θα επιτρέπεται να δίνουν δεδομένα στις Αρχές
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ το κράτος να αποθηκεύει, μαζικά, στοιχεία όπως σε ποιον τηλεφωνεί ο κάθε πολίτης, πότε έγινε και πόσο διαρκεί η συνομιλία, σε ποιον στέλνει SΜS, πότε και για πόση ώρα μπαίνει στο Διαδίκτυο, σε ποιον στέλνει e-mail, ποιους δικτυακούς τόπους επισκέπτεται; Και μάλιστα να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα αυτά οι διωκτικές αρχές; «Όχι» είπε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας, αναστέλλοντας προχθές σημαντικές διατάξεις του νόμου για την προληπτική αποθήκευση δεδομένων που αφορούν τηλεφωνικές συνδιαλέξεις αλλά και την πρόσβαση των πολιτών στο Ίντερνετ. Και μάλιστα με μιαν ασυνήθιστη για τα δεδομένα του Συνταγματικού Δικαστηρίου απόφαση ασφαλιστικών μέτρων, μέχρις ότου εκδοθεί η τελική απόφαση. Οι διωκτικές αρχές επιτρέπεται να έχουν πρόσβαση σ΄ αυτά τα δεδομένα μόνο σε περίπτωση σοβαρού εγκλήματος και κατόπιν δικαστικής απόφασης. Πρακτική συνέπεια της απόφασης: οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα συνεχίσουν να αποθηκεύουν τα τεχνικά δεδομένα συνδιαλέξεων και πρόσβασης στο Ίντερνετ για έξι μήνες, όπως προβλέπει ο νόμος που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2008, αλλά τα δεδομένα αυτά θα διαβιβάζονται στις διωκτικές αρχές μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, π.χ. φόνου ή εμπορίας ναρκωτικών.
Στο ανώτατο δικαστήριο της Καρλσρούης είχαν προσφύγει οκτώ πολίτες, έχοντας όμως και τις υπογραφές στήριξης άλλων 30.000 πολιτών. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο νόμος που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία Χριστιανοδημοκρατών/ Σοσιαλδημοκρατών τον Νοέμβριο του 2007 υπερβαίνει τα όρια υλοποίησης της σχετικής κοινοτικής οδηγίας.
Οι δικαστές της Καρλσρούης έκριναν προ δεκαημέρου αντισυνταγματική και τη μαζική σάρωση των αριθμών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων με βιντεοκάμερες. Ιστορική δε είναι η απόφαση που πήρε στα τέλη Φεβρουαρίου το Συνταγματικό Δικαστήριο για την παρακολούθηση από τις διωκτικές αρχές υπόπτων μέσω του Ίντερνετ. Οι δικαστές ακύρωσαν νόμο της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας που επέτρεπε τη μυστική πρόσβαση των διωκτικών αρχών σε «συστήματα πληροφοριών» (κομπιούτερ, σκληρούς δίσκους) την ώρα που ο χρήστης είναι στο Διαδίκτυο, αυτό που τεχνικά περιγράφεται ως «οnline-παρακολούθηση».














