[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μπακαλίστικη πολιτική

Oι έφηβοι που διαγωνίζονται για μια θέση στον ήλιο (;) της ελληνικής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης πήραν πάλι χαρτί και μολύβι- ή μάλλον τα κομπιουτεράκια τους- και άρχισαν ξανά να προσθαφαιρούν θέσεις, μόρια και βαθμολογίες- λες και δεν τους έφθανε η σπαζοκεφαλιά για τον υπολογισμό του ακατανόητου βαθμού πρόσβασης. Για άλλη μια φορά το υπουργείο Παιδείας τους αιφνιδίασε και τους έδωσε τελευταία στιγμή τη χαριστική βολή στην εύθραυστη ψυχολογική κατάστασή τους, μειώνοντας δύο μήνες πριν από τις φοβερές και τρομερές Πανελλήνιες τους εισακτέους στα κεντρικά πανεπιστήμια. Δύο χιλιάδες αριστούχοι υπολογίζεται ότι δεν θα μπουν στη Σχολή πρώτης προτίμησής τους και είκοσι χιλιάδες θα μεταναστεύσουν μακριά από το σπίτι τους, σύμφωνα με έρευνα του Χρήστου Κάτσικα για «ΤΑ ΝΕΑ». Αρκετούς από αυτούς, η βαθμολογία τους θα τους έβαζε μέχρι πρόσφατα στα κοντινά τους πανεπιστήμια. Το μέτρο δικαιολόγησε ο υπουργός, λέγοντας ότι έτσι θα αντιμετωπισθεί το φαινόμενο των μετεγγραφών από τα περιφερειακά! Κόβουμε δηλαδή αυτούς που δικαιούνται να μπουν, λόγω της καλής βαθμολογίας τους στα πανεπιστήμια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, γιατί θα έρθουν «από το παράθυρο» άλλοι πιο χαμηλόβαθμοι! Κύρια αιτία του μεγάλου κύματος των μετεγγραφών τελευταίαυποστηρίζουν οι αρμόδιοι- το μέτρο των τριτέκνων-πολυτέκνων. Προσπάθησα ειλικρινά να καταλάβω αυτήν την πολιτικάντικη «πολιτική», αλλά πάντα προς το μπακαλίστικο μού βγήκε. Παίρνουμε λοιπόν το τεφτέρι και λέμε. Κάνουμε στα πρόχειρα έναν νόμο για προεκλογική κατανάλωση, χωρίς να υπολογίσουμε τις συνέπειές του, και μετά κάνουμε έναν άλλον νόμο-μπάλωμα, για να μαζέψουμε κακήν κακώς τα αμάζευτα. Η Λογική και το Δίκαιον, τα οποία τα παιδιά διδάσκονται για να περάσουν αυτές τις εξετάσεις, δεν έχουν καμία θέση στις ίδιες τις εξετάσεις! «Δεν χρειάζεται να υπάρχουν νόμοι για το θέμα των μετεγγραφών», μου σχολίαζε έμπειρος καθηγητής πανεπιστημίου «Όπου υπάρχει νόμος, αυτός πάντα καταστρατηγείται με “παραθυράκια”. Να αποφασίζουν μόνα τα πανεπιστήμια για τους εισακτέους- με απόλυτη ανεξαρτησία- και να μην υπάρχει κανένας τρόπος μετεγγραφών. Η δουλειά του κράτους εδώ θα έπρεπε να ήταν μόνο να βοηθά οικονομικά τους πτωχούς φοιτητές».

Τόση, μα τόση, φασαρία, τόσα έξοδα για τους γονείς, τόσο άγχος για τα δεκαεπτάχρονα, για να μπουν σε ΑΥΤΑ τα πανεπιστήμια! Χίλιες φορές να φύγουν έξω, όπου κάθε κόπος και κάθε δαπάνη έχουν τουλάχιστον το αντίκρυσμά τους…