[ Δρόμοι ]

Στις σκέψεις…
… ενός νέου σκοντάψαμε τις προάλλες, που τις είχε αφήσει να περιπλανιούνται ελεύθερες στα μονοπάτια του Διαδικτύου. Ήταν οι σκέψεις ενός εικοσάχρονου φοιτητή Διεθνών Σχέσεων στη Λυών, του Ζιλιέν Ροσντί. Μας έκανε να ξαναθυμηθούμεεμείς που έχουμε σχεδόν τρεις φορές τα χρόνια του- ένα βιβλίο που το είχαμε από καιρό ξεχασμένο: τον «Θαυμαστό νέο κόσμο» του Άλντους Χάξλεϊ. Μα εκείνο που μας έκανε εντύπωση από αυτόν τον νέο, που στα χρόνια του κανονικά θα έπρεπε να πλέει σε πελάγη αισιοδοξίας, ήταν το συναίσθημά του πως ήδη ζει κι αυτός σε έναν τέτοιο ανεπιθύμητο κόσμο, νωρίτερα από όσο προέβλεπε ο Χάξλεϊ.

Ο φοιτητής…
… από τη Λυών βρίσκει πολλές ομοιότητες ανάμεσα στον κόσμο που φαντάστηκε ο Χάξλεϊ και τον κόσμο που μέσα του ζει σήμερα ο ίδιος: «1) Μια κοινωνία βασισμένη και αφιερωμένη στην οικονομία: Ποιος δεν βλέπει σήμερα τον τεράστιο ρόλο της οικονομίας σε μια κοινωνία όπου ο καπιταλισμός γίνεται ολοένα πιο ανήθικος και πιο ανεξέλεγκτος; 2) Ένα παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος που φοράει δημοκρατικό προσωπείο: Με την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση προετοιμάζεται η έλευση ενός τέτοιου παγκόσμιου κράτους, χωρίς καν να ζητηθεί η γνώμη των λαών. 3) Η εξαφάνιση της οικογένειας και η τεχνητή αναπαραγωγή: Οι κοινωνιολόγοι έχουν δείξει πως βαδίζουμε ήδη στον δρόμο της προοδευτικής εξαφάνισης των οικογενειακών δεσμών. 4) Η γενικευμένη χρήση ναρκωτικών: Επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και ναρκωτικών έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. 5) Μια μικρή ελίτ κι ένας λαός που είναι διαιρεμένος ανάλογα με τη δουλειά του: Ένας λαός που απλώς παράγει και καταναλώνει και μια ελίτ που του υπαγορεύει τι πρέπει να παράγει και να καταναλώνει».

Ο κόσμος…
… που προφήτευε ο Χάξλεϊ το 1931 ήταν τοποθετημένος το 2.500 μ.Χ. Τον κυβερνούσε ένα παγκόσμιο κράτος. Μια μικρή ελίτ κρατούσε στα χέρια της τις τύχες του λαού, που ήταν χωρισμένος σε ομάδες ανάλογα με τη δουλειά του. Ήταν ένας κόσμος που στηριζόταν αποκλειστικά στην οικονομία. Ό,τι δεν είχε σχέση με αυτήν, ήταν μισητό (μάθαιναν, ας πούμε, τους ανθρώπους να μισούν τα λουλούδια, επειδή δεν έφερναν κέρδος). Η οικογένεια δεν υπήρχε πια, η αναπαραγωγή γινόταν μονάχα τεχνητά και ο έρωτας είχε ευτελιστεί σε μια απλή ψυχαγωγία. Το κράτος μοίραζε δωρεάν φάρμακα και ναρκωτικά στον λαό για να τον διατηρεί ευτυχισμένο. Η ύψιστη αρετή αυτού του κόσμου ήταν η ασφάλεια. Ήταν μια ασφάλεια τόσο τέλεια, που η έννοια της εξέγερσης ήταν εντελώς άγνωστη.

Ένας άλλος…
… νέος, αιώνιος αυτός, έγραφε στο «Τάδε έφη Ζαρατούστρα»: «Από όλα τα ψυχρά τέρατα, το Κράτος είναι το πιο ψυχρό. Είναι ψυχρό ακόμη κι όταν ψεύδεται. Και ιδού το ψέμα που βγαίνει από το στόμα του: “Εγώ, το Κράτος, είμαι ο λαός”».