«Η Ιστορία γράφεται με την ψυχή, όχι με το μυαλό»

«Δεν το φανταζόμουν με τίποτα ότι θα πάρω βραβείο. Ανεβαίνοντας εδώ νόμιζα ότι θα με γιουχάρουν, καθώς πολλοί θα έλεγαν: “Πάλι ταινία για την Αντίσταση”. Αυτή η βράβευση δεν ανήκει σε μένα, αλλά στην Αντίσταση», είπε στα «ΝΕΑ» συγκινημένη η 75χρονη βετεράνος του ντοκιμαντέρ Αλίντα Δημητρίου που παρέλαβε το βραβείο Κοινού στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (το οποίο παρακολούθησαν 40.000 θεατές φέτος) για την ταινία της «Πουλιά στο βάλτο». Θέμα της, ηλικιωμένες γυναίκες που θυσίασαν τα νιάτα τους στα χρόνια της Κατοχής, πολεμώντας μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ, διώχθηκαν, εξορίστηκαν και σήμερα θυμούνται και δεν μετανιώνουν για τίποτα.

Πώς προέκυψε ένα ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες της Αντίστασης;
«Ξεκίνησα πριν από τρία χρόνια να φιλμάρω γνωστές γυναικείες προσωπικότητες για τη δράση τους στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, αλλά αυτές μου έβγαζαν τον μύθο και όχι την αλήθεια τους, οπότε κι εγώ είπα: “Δεν με ενδιαφέρουν αυτές, μια ζωή ήμουν με τους ανώνυμους, τους χαμένους και κυνηγημένους” και βρήκα γυναίκες που δεν είχαν κανέναν λόγο να μου πουλήσουν πόζα».

«Οι μνήμες που κουβαλούν αυτές οι γυναίκες μισό αιώνα μετά δεν έχουν αλλοιωθεί. Αν μπορούσαν και σήμερα να αγωνιστούν θα το έκαναν. Υποφέρουν ακόμη και δεν έχουν ξεπεράσει το αίσθημα της απειλής και των διώξεων», μας ανέφερε και πρόσθεσε: «Κατανοώ αυτό το συναίσθημα και την ίδια στιγμή λυπάμαι που δεν ήμουν 7-8 χρόνια μεγαλύτερη για να συμμετάσχω κι εγώ μαζί τους στον αγώνα».

Και τις νέες γενιές πώς τις βλέπετε;


«Είναι σημαντικό να γνωρίζουν την Ιστορία, κάτι που όλο και λιγότερο διδάσκεται, αλλά αυτό δεν με κάνει να τις θεωρώ λιγότερο γενναίες. Η Ιστορία άλλωστε γίνεται με την ψυχή και όχι με το μυαλό. Αυτό σου χρειάζεται στην καθημερινότητα, αλλά σε μεγάλα γεγονότα πρέπει να έχεις καρδιά και κότσια».