Η Ιταλίδα που σαγήνευσε τον Μπέη

Πολύ σπάνιο. Να γελάς στην όπερα – εκτός κι αν γελάς με τα επί σκηνής, συχνά γελοία, τεκταινόμενα… Να γελάς σε μία κωμική όπερα δεν είναι καθόλου συνηθισμένο. Και να γελάς αβίαστα, να σου προκαλούν ευφορία οι καταστάσεις, ε, είναι ακόμα σπανιότερο. Ο Ζαν- Πιερ Πονέλ, ο Γάλλος σκηνοθέτηςανανεωτής της όπερας, που χάθηκε νέος, τα καταφέρνει εξαιρετικά στην, ούτως ή άλλως, απολαυστική, με τα ιλιγγιώδη σύνολά της, κωμική όπερα του Ροσίνι «Ιταλίδα στο Αλγέρι», στην παράστασή του που αναβιώνει στο Μέγαρο Μουσικής. Κλείνει τα είκοσι ένα η παράσταση (1987) η οποία πρωτοανέβηκε στην Κρατική Όπερα της Βιέννης. Αλλά σαν χτεσινή είναι. Σαν σημερινή. Σαν να μην έχει κυλήσει ο χρόνος πάνω της. Βέβαια υποστηρίζεται θερμά. Από την Ντιάνα Κίναστ που ανέλαβε την αναβίωση της ιστορικής παράστασης, την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τον Αντονέλο Αλεμάντι, τη χορωδία «Fons Μusicalis» που δίδαξε ο Κωστής Κωσταντάρας και, βέβαια, από τη διανομή. Η Αγνή Μπάλτσα, πρωταγωνίστρια, άλλωστε, στον ρόλο της Ιζαμπέλα, και στην πρώτη παράσταση του 1987, με την πείρα της ωριμότητάς της και το ταμπεραμέντο της, ο διεθνούς, επίσης, καριέρας δικός μας Μάριο Τζεφίρι, ο υπέροχος μπάσος Αντρέα Πατουτσέλι- Αλί, ο Ρενάτο Τζιρόλαμι και οι, ωσαύτως, δικές μας Βασιλική Καραγιάννη και Κλεοπάτρα Νάσιου έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Αλλά την παράσταση έκλεψε ο Λορέντζο Ρεγκάτσο. Ο Μουσταφάς του με το τεράστιο, τσιγκελωτό μουστάκι και το κολάν με το… υπερτριχωτό στήθος που το μαδάει, τρίχατρίχα, για χάρη της καπάτσας Ιταλίδας τής γοητείας της οποίας πέφτει θύμα, δεν είναι απλώς ο μάτσο που γελοιοποιείται όταν ερωτεύεται. Είναι σπαρταριστός.

Χωρίς να χάνει το μέτρο ακόμα και όταν χοροπηδάει, ακόμα και όταν μένει με τα σώβρακα. Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ολόθερμο. Και το άξιζε η παράσταση.

ΙΝFΟ

Στο Μέγαρο Μουσικής (τηλ.
210-7282.333) την Πέμπτη και την Παρασκευή. Τα εισιτήρια (110, 80, 58, 34, φοιτητικό 18 ευρώ) έχουν εξαντληθεί. Αν είστε τυχεροί υπάρχουν όμως και οι επιστροφές της τελευταίας στιγμής.