«Μία γυναίκα κι ένας μαύρος μπορούν να φέρουν την αλλαγή»

Πώς είπατε; Έιμι Γουάινχαουζ; Συγγνώμη, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από τις πρώτες μεγάλες κυρίες της σόουλ. Το εκτόπισμά της όσο δέκα Γουάινχάουζ. Τα τελευταία χρόνια, η Μπέτι Λαβέτ εισπράττει την αναγνώριση που της χρωστούσε η δισκογραφία- και όχι μόνογια μια καριέρα 45 ετών. Φέτος ήταν υποψήφια και για Γκράμι Καλύτερου Σύγχρονου Μπλουζ Άλμπουμ.

«Είχα ενθουσιαστεί, ήμουν πολύ χαρούμενη που η βιομηχανία με συμπεριέλαβε στους υποψηφίους. Δεν κέρδισα, αλλά δεν με πείραξε. Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να με συμπεριλαμβάνουν». Να νιώθει included. Ποια; Η Λαβέτ, η ζωή της οποίας είναι για ταινία σαν το Dreamgirls. Πώς και δεν την ξέρεις- ρωτάς τώρα- σαν την Αρίθα Φράνκλιν, την Τίνα Τέρνερ και την Νταϊάνα Ρος; Μικρές αποφάσεις, ανεπαίσθητες κινήσεις, κακή τύχη. Διάβασε παρακάτω.

Το καινούργιο της άλμπουμ, σκέψη, ψυχή. Σόουλ, μπλουζ, ροκενρόλ- όπως παλιά. Το ηχογράφησε με τους Drive Βy Τruckers και έχει τίτλο Scene Οf the Crime («Τόπος του εγκλήματος»). Υπάρχει έγκλημα; Ναι, κατά κάποιον τρόπο και το «διέπραξε» η δισκογραφική Αtlantic όταν το 1972 η Λαβέτ ηχογράφησε δίσκο- το Child of the 70s-, το οποίο η εταιρεία έβαλε στο συρτάρι. Ποιος ο λόγος; Κανείς δεν έμαθε. Τώρα, η Λαβέτ επιστρέφει εκεί ακριβώς. «Είναι σαν να επιστρέφεις για να πάρεις εκδίκηση, αλλά και δεν είναι έτσι. Ηχογραφήσαμε στον ίδιο χώρο, όπου είχα κάνει εκείνο το άλμπουμ τότε- συνεργάστηκα μάλιστα με τον γιο ενός από τους μουσικούς που είχαμε τότε δουλέψει μαζί…».

Μπαίνω στον πειρασμό και τη ρωτάω πώς βλέπει την τάση τα καινούργια τραγούδια να ακούγονται σαν παλιά. Σαν να λέμε η επιστροφή των 60ς. «Για ένα διάστημα το είχαν

ΙΝFΟ

Η Βettye Lavette το Σάββατο 29 Μαρτίου στο «Fuzz» (Βουλιαγμένης 22) και την Κυριακή 30 στο «Ρrincipal», στη Θεσσαλονίκη.
Εισιτήριο 30 ευρώ.

χάσει εντελώς, αλλά τουλάχιστον τώρα ακούμε τραγούδια. Πράγμα που είναι καλό. Αλλά αν η Έιμι Γουάινχαουζ είναι σόουλ τραγουδίστρια με έξι Γκράμι, τι είμαι εγώ;».

Τώρα, βλέπετε, η βιομηχανία της μουσικής βάζει ένα χεράκι. «Πίσω στα 60ς ήταν αλλιώς. Δεν είχε σημασία που ήμουν σταρ στο τραγούδι (το Μy Μan- Ηe ΄s a Lovin΄ Μan, που ηχογράφησε το 1962, έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία), μάθαινα- ήμουν υποχρεωμένη να μάθω- και άλλα πράγματα. Όπως το να χορεύω, και να χορεύω και κλακέτες και να παίζω μιούζικαλ και να τραγουδάω με μεγάλη ορχήστρα».

Τι ελπίζετε από αυτές εκλογές, τη ρωτάω και αρχίζει να μου απαντά: «Λοιπόν, εγώ δεν είμαι φανατική της μουσικής. Έχω δύο άλλα πάθη: τις παλιές ταινίες και την πολιτική. Θα ήθελα να είμαι πολιτικός. Η πολιτική είναι σαν τις σόου μπίζνες. Ούτε που μπορούσα να το φανταστώ, δεν πίστευα ότι θα γινόταν στα χρόνια μου… και ποτέ δεν ήμουν τόσο περήφανη όσο τώρα, που έχουμε υποψηφίους μία γυναίκα και έναν μαύρο. Γιατί πραγματικά, χρειαζόμαστε μια μεγάλη αλλαγή σε αυτή τη χώρα».


Με μια ματιά

Γεννήθηκε το 1946 στο Μίτσιγκαν του Ντιτρόιτ (Μπέτι Χάσκινς είναι το πραγματικό της όνομα). Στα 16 της ηχογραφεί το χιτ Μy Μan- Α Lovin΄ Μan (στη θρυλική Αtlantic). Περιοδεύει με τον Τζέιμς Μπράουν. Το 1972 ηχογραφεί το Child Οf the Seventies, το οποίο η εταιρεία φυλάει στα συρτάρια της. Το άλμπουμ βγαίνει τελικά το 2000 στη Γαλλία από φανατικό συλλέκτη δίσκων σόουλ. Το 1982 υπογράφει στη Μotown και κυκλοφορεί το Τell me a Lie. Το 2005 επιστρέφει δυναμικά με το Ι΄ Ve Got Μy Οwn Ηell Τo Raise. Το 2007 ηχογραφεί Τhe Scene Οf the Crime (υποψηφιότητα για Γκράμι).