[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η κυρία Ματάι και τα δέντρα της

«Εμένα, ανέκαθεν με ενδιέφερε να βρίσκω λύσεις. Αντί να στεναχωριέμαι γι΄ αυτά που δεν μπορούν να γίνουν, σκέφτομαι αυτά που μπορούν. Αμέσως λοιπόν αναρωτήθηκα: “Γιατί να μη φυτέψουμε δέντρα;”». Η Ουάνγκαρι Ματάι είναι η Αφρικανή (Κενυάτισσα) που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 2004 για τη δράση της υπέρ της προστασίας των αφρικανικών δασών. Το Κίνημα της Πράσινης Ζώνης- ιδέα και υλοποίηση δική της- φύτεψε πάνω από 30 εκατομμύρια δέντρα σε όλη την αφρικάνικη ήπειρο, δουλειά που έκαναν με τα χεράκια τους, έναντι ελάχιστου χρηματικού ποσού, οι απλοί άνθρωποι του χωριού και κυρίως οι γυναίκες. Υποβαθμισμένες στη συνείδηση του μέσου Αφρικανού αγρότη, οι γυναίκες θα είχαν ένα κίνητρο να δείξουν ότι μπορούν να είναι χρήσιμες πέρα από τις δουλειές του σπιτιού, κάτι που η Ματάι γνώριζε εκ των έσω, αφού υπήρξε κι εκείνη παιδί αγροτικής οικογένειας. Είναι μια ογκώδης, καλόκαρδη και γελαστή 60άρα, ντυμένη με τα παραδοσιακά έντονα χρώματα της «αφρικανικής μόδας». Άνετα τη φαντάζεσαι να μαγειρεύει πάνω από ένα μεγάλο τσουκάλι και να λέει στα εγγόνια της παραμύθια. Εδώ είναι που γελιέσαι εντελώς. Γιατί εκτός από τα ακαδημαϊκά της εύσημα, που απέκτησε σε πανεπιστήμια της Αμερικής, πρόκειται περί γυναικός τυφώνα- λέαινα, γάτα, γήινη δύναμη κ.λπ. κ.λπ.- που δεν άφησε λεπτό στη ζωή της που να μη διεκδικεί το δίκαιο για την ίδια και για όλους μας.

Ξεκίνησα να τη συναντήσω- είχε έρθει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την αυτοβιογραφία της «Αλύγιστη» (Εκδ. Ωκεανίδα)- και μέσα σε λιγότερο από ώρα κατέβηκα τη Βασιλίσσης Σοφίας, πετώντας. Παράλληλα, μου ερχόταν στον νου η γνωστή ελληνική παροιμία περί μεταξωτών βρακιών και επιδέξιων οπισθίων. Γιατί η κυρία Ματάι το ΄φαγε πολλές φορές το κλομπ στο κεφάλι. Συγκρούστηκε με τις αρχές του τόπου της, με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που «δεν νοιάζονται αν έχει ο κόσμος να φάει», φυλακίστηκε, αντιμετώπισε το κατεστημένο των ευκατάστατων γυναικών της Κένυας, έφαγε και μια πόρτα (και ένα δικαστήριο) από τον άνδρα της, που στο φινάλε την άφησε μόνη με τρία παιδιά.

Απίστευτη δύναμη, αποφασιστικότητα, πείσμα. Τώρα διαβάζω το βιβλίο της και ζηλεύω. Και ελπίζω ταυτόχρονα. Να που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας…