Έρευνα: Μάστιγα η ψυχολογική βία στη δουλειά

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «ο νταής του σχολείου μεγάλωσε και έπιασε δουλειά». Μία νέα μελέτη δείχνει ότι το «νταηλίκι» στο γραφείο- που μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, από τα σχόλια που στόχο έχουν να υποτιμήσουν τον άλλο έως τον αποκλεισμό του από ένα σημαντικό μίτινγκ- μπορεί να είναι πιο σκληρό για τους εργαζομένους απ΄ όσο η σεξουαλική παρενόχληση.

Το εύρημα αυτό, που παρουσιάστηκε προ ημερών στο 7ο Διεθνές Συνέδριο για το Εργασιακό Στρες και την Υγεία που διεξήχθη στην Ουάσιγκτον, υπογραμμίζει πόσο δύσκολο πρόβλημα είναι η επιθετική συμπεριφορά στο γραφείο. Όπως επεσήμανε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Μ. Σάντι Χέρσκοβιτς από το Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα, αν και τα θύματα της σεξουαλικής παρενόχλησης σε αρκετές περιπτώσεις μπορούν πλέον να ζητήσουν βοήθεια, τα θύματα του εκφοβισμού επί της ουσίας δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, διότι το «νταηλίκι» στο γραφείο δεν έχει κηρυχθεί παράνομο.

Η δρ Χέρσκοβιτς και οι συνεργάτες της από το Πανεπιστήμιο Κουίνς, στο Οντάριο, επανεξέτασαν 110 προγενέστερες ερευνητικές εργασίες οι οποίες διεξήχθησαν τα 21 τελευταία χρόνια και συνέκριναν τις εμπειρίες εργαζομένων τόσο στο θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης όσο και της επιθετικότητας στον χώρο εργασίας. Οι μελέτες εξέτασαν μεταξύ άλλων το στρες και το άγχος των θυμάτων, τις συνέπειες στην εργασία τους, αλλά και την ικανοποίησή τους από τη δουλειά τους.

Όπως διαπίστωσαν, υπήρχαν διάφορες μορφές εργασιακής επιθετικής συμπεριφοράς: η αγένεια (εκφραζόταν με λέξεις ή πράξεις), οι διαπροσωπικές διαμάχες (εμπεριείχαν προβλήματα που οδηγούσαν σε καβγάδες με συναδέλφους) και το «νταηλίκι» που εκφραζόταν με επίμονες αρνητικές κρίσεις, φωνές, διάδοση κουτσομπολιών, προσβολές και αγνόηση ή αποκλεισμό των εργαζομένων από δραστηριότητες του γραφείου.

Τα θύματα της τελευταίας μορφής εργασιακής επιθετικής συμπεριφοράς ήταν αυτά που είχαν περισσότερες πιθανότητες να παραιτηθούν, να είναι δυσαρεστημένα με τη δουλειά τους και να έχουν λιγότερο ικανοποιητικές σχέσεις με τους προϊσταμένους τους- και ο κίνδυνος τέτοιων συνεπειών ήταν μεγαλύτερος ακόμα κι από αυτόν που παρατηρήθηκε σε θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Επιπλέον, τα θύματα των «νταήδων» ήταν επίσης πιθανότερο να πάσχουν από εργασιακό στρες και να είναι λιγότερο αφοσιωμένα στη δουλειά τους.