Φαινόμενα

Αλληλοσπαραγμός στα παράθυρα

Οι τάξεις των εργαζομένων σε αλληλοεξόντωση.
Ιδανικό ως πολεμικό θέαμα, που παράγει κοινωνικό και πολιτικό συντηρητισμό
Στα τηλεπαράθυρα επί τριήμερο συνδικαλιστές επαγγελματικών κλάδων που πλήττονται από τις διακοπές ρεύματος (πρόεδρος αρτοποιών, πρόεδρος εστιατόρων), ορισμένοι εν εξάλλω, επιτίθενται στους απεργούς εργαζόμενους στη ΔΕΗ. Μάλιστα! Θέαμα σύνηθες κάθε φορά που μια τάξη εργαζομένων επιχειρεί να διεκδικήσει αυτό που θεωρεί καλύτερο. Αν ορθώς θεωρεί ή όχι και αν η πολιτική πολλών χρόνων ευνόησε τον διαχωρισμό των εργαζομένων σε προνομιούχους ή μη, αυτό δεν αφορά τους ίδιους τους εργαζομένους. Η δίκαιη κατανομή του πλούτου είναι υπόθεση των κυβερνήσεων. Αλλά οι στρεβλώσεις αποτελούν πλέον την ιδανική περιοχή για να αλιεύει η τηλεόραση των εντυπώσεων το υλικό του τρόμου και της ανασφάλειας για το ενημερωτικό τελετουργικό της.

Έτσι είδαμε την τηλεοπτική «λαϊκή οργή» να ξεσπάει θεαματική στα τηλεπαράθυρα, υποβοηθούμενη και από πλάνα ενός ανήμπορου ηλικιωμένου που εξαρτάται από συσκευή οξυγόνου η ζωή του. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με την υπερήλικη σύζυγό του να σκύβει στο προσκέφαλό του, επίσης φορώντας νυχτικιά, να δίνουν και οι δυο τους την εικόνα της ανημπόριας για να συμπληρωθεί το τηλεοπτικό τελετουργικό της «μεγάλης καταστροφής».

Αυτό το ίδιο που το παρακολουθούμε να αναπαράγεται πανομοιότυπο σε κάθε κρίση. Τελετουργικό βασισμένο στην αρχή του ριάλιτι, του τηλεοπτικού αυτού είδους που εξωθεί εκείνους που αντιμετωπίζουν σκληρά προβλήματα επιβίωσης να επιτίθενται σε ομοίους τους, θεωρώντας αυτούς υπεύθυνους και όχι την πολιτική που τους εξαθλιώνει.

Όσο μεγαλύτερα τα προβλήματα της καθημερινότητας, όσο δυσκολότερη η λύση τους, τόσο πιο θεαματική η τηλεόραση που εκτονώνει τους καημούς τους, διαμορφώνοντας μια θολή κουρτίνα γύρω από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων, της φτώχειας, της ανεργίας και τις πραγματικές λύσεις.

Αίφνης η εισπνοή οξυγόνου από ηλεκτρικές συσκευές για εκείνους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας μετατράπηκε σε μαζικό τρόμο για τον θάνατο που παραμονεύει στο σκοτάδι εξαιτίας… των απεργών. Το κρίμα στον λαιμό τους.

Πρώτοι που υποφέρουν οι ευάλωτοι. Οι ηλικιωμένοι. Που προκαλούν και μια ιδιαίτερη συγκίνηση στο φιλοθεάμον με την ανημπόρια τους. Κατόπιν σειρά παίρνουν όλοι, ο ένας μετά τον άλλον, οι καταναλωτές που δεν βρίσκουν τα απαραίτητα, γιατί έχουν αλλοιωθεί στα ψυγεία χωρίς ρεύμα, από κοντά και τα πλάνα θυμωμένων καταστηματαρχών και απελπισμένων βιοπαλαιστών.

Βρεθήκαμε μπροστά σε μια «εμφυλιοπολεμική» εικόνα της χώρας. Η παροχή ρεύματος αίφνης αναδείχθηκε σε «πολεμοφόδιο». Όπως και το κρατικό χρήμα σαν «πολεμοφόδιο» φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε στις εκλογικές μάχες, διαμορφώνοντας τάξεις προνομιούχων και μη προνομιούχων εργαζομένων.

Έτοιμο το υλικό για την πολεμική τηλεόραση, για τις τηλεπαραθυράτες μάχες μεταξύ εκείνων των κοινωνικών κατηγοριών που πρώτες πλήττονται από το αυξανόμενο κόστος ζωής, από το σκοτεινό μέλλον που προδιαγράφει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο για την πλειοψηφία τους, από τη διάψευση των ελπίδων τους, από την ταπείνωση στις ουρές του ΙΚΑ, από την αγωνία για τη μόρφωση των παιδιών τους και την ανεργία που τα περιμένει.

Είναι όλοι μαζί, αυτός ο ίδιος λαός υπέρ του οποίου κόπτονται καθημερινώς οι παρουσιαστές δελτίων και οι εκπομπούχοι, φέρνοντας στα τηλεπαράθυρα τη μια μετά την άλλη περιπτώσεις αναξιοπαθούντων από το ανάλγητο κράτος για να παρέμβουν κατόπιν οι «ευαίσθητοι υπουργοί» και να επιλύσουν το πρόβλημα του φτωχού, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα; (η ιστορία έχει αποδείξει πως ο φτωχός αποκτά μοίρα, όταν την πάρει στα χέρια του και αυτή είναι η συστατική αρχή της δημοκρατίας).


Λίκνο της πολιτικής του ναρκισσισμού

Αλλά βεβαίως, η αποσπασματική πλην άκρως φαντασμαγορική παρέμβαση της τηλεόρασης σε ακραίες περιπτώσεις, από τη μια καλλιεργεί τον ατομισμό (να λύσω το δικό μου πρόβλημα, γιατί καίγομαι), που σημαίνει φυσικά και τηλεθέαση για τις εκπομπές «που λύνουν προβλήματα» και από την άλλη προσφέρει το λούστρο της «κοινωνικής ευαισθησίας» σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, να το ΄χουν εφόδιο για τις εκλογικές τους αναμετρήσεις. Το αποτέλεσμα είναι η τηλεόραση του λαϊκισμού να μετατρέπεται σε λίκνο της πολιτικής του ναρκισσισμού, ενώ τα πραγματικά προβλήματα μεγάλων κοινωνικών ομάδων, η ίδια τους η ύπαρξη και το μέλλον, να μετατρέπονται σε αφορμές για αέναη αναπαραγωγή του ίδιου πάντα πολεμικού τηλεθεάματος.