Το πνεύμα του τόνου

Κάτω οι μάσκες!

Καρνάβαλος τέλος! Τα κεφάλια μέσα!

Μακεδονομάχοι, αφιππεύσατε! Τέρμα οι μεταμφιέσεις, οι εξάρσεις, οι ιαχές, οι θούριοι, οι φραστικές πομφόλυγες!

Τριώδιο πάπαλα! Στα μπαούλα οι μάσκες, οι στολές Ζορό, οι φουστίτσες αρχαίων Μακεδόνων, οι πλαστικές περικεφαλαίες, πανοπλίες, ασπίδες, σάρισες των ερζάτ Μεγαλέξανδρων. (Κάτι θύμιζαν όλα αυτά. Σαν αναπαράσταση των εθνικοπατριωτικών γιορτών της χούντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο δεν έμοιαζε;). Τώρα, ώρα για νηστεία, προσευχή και περισυλλογή (και κυρίως προσοχή, οι καιροί ου μενετοί). Σαρακοστή γαρ, όπως θα διέταζε και ο «στρατηλάτης» της Εκκλησίας, ο Άγιος Άνθιμος, ο εκ Θεσσαλονίκης (ο αναμένων στην εκλογή Αρχιεπισκόπου τους 27 και λαμβάνων τους μονούς 7). Όσο για τους υπόλοιπους λεξιθήρες «Μακεδονομάχους» (αλήθεια, ο Ζουράρις Κρητικός δεν ήταν, τότε εναντίον του «Καπποδίστρια», πότε έγινε Μακεδόνας;), Ψωμιάδηδες, Καρατζαφέρηδες, Παπαθεμελήδες και λοιπούς εθνοπατέρες, έχει ο καιρός γυρίσματα, «πάλι με χρόνια με καιρούς…» θα ΄χουμε Αποκριές! Και για να σοβαρευτούμε. Αλήθεια, πιστεύουν ειλικρινά ότι «το όνομα είναι η ψυχή τους»; Κι αν ναι, όταν διαβαίνουν τα σύνορα για να πάνε να παίξουν στα καζίνα των «γυφτοσκοπιανών» γειτόνων, τι την κάνουν την ψυχή τους; Την παίρνουν μαζί ή την αφήνουν σπίτι ή μήπως την κλειδώνουν στο πορτοφόλι τους; Αν διέθεταν ελάχιστη ευαισθησία, γνώση, κρίση, τι θα απαντούσαν;

Καρναβάλι ήταν, μασκαράδες ντυθήκαμε;