Μουσική

Απαντούν στο λάιφσταϊλ με Καβάφη και Γκόρκι

Φλερτάρουν με τη λογοτεχνία, την ποίηση, την τέχνη της ψυχοθεραπείας μέσω της μουσικής. Τα ελληνικά ροκ γκρουπ δημιουργούν νέες τάσεις μέσα σε ένα τοπίο που έμενε για καιρό θολό
Συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Εκεί που σερφάρεις στο Ίντερνετ, από κάποιο blog, στο myspace ή από ένα demo CD που φτάνει στα χέρια σου, να πέφτεις πάνω σε κάποιο νέο γκρουπ που έχει ενδιαφέρον. Που εκτός από τη μουσική (αυτή σ΄ αρέσει ή δεν σ΄ αρέσει), έχει και θέμα. Έξω από κλαμπ στην περιφέρεια των Εξαρχείων, η συζήτηση ύστερα

«Κάποιος μπορεί να οδηγήσει ώς το Μαραθώνα για να φάει μια σταβλίσια μπριζόλα, αλλά βαριέται να πάει στα Εξάρχεια για να δει ένα γκρουπ. Μήπως ν΄ αρχίσουμε να ψήνουμε παϊδάκια on stage;», λένε οι W orkaholics

από τη συναυλία έχει «ανάψει»: «Τι είναι δηλαδή ροκ, αν όχι ένα ποίημα του Καβάφη; Τι είναι ροκ, αν όχι η εκτόνωση από τη δουλειά;». Η ελληνική σκηνή έχει να δώσει τις δικές της απαντήσεις. Κι αυτό γιατί η νέα τάση στο ροκ «διαβάζει» και προπονείται σκληρά. Τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα, όπως πια κινείται όλος ο κόσμος. Δυνατός ήχος και βροντερή άποψη. Επιχειρήματα και απροσδόκητες συναντήσεις. Οι ΝΙΝ (Νine Ιnch Νails, το industrial γκρουπ του Τρεντ Ρέζνορ) συναντούν τον Καβάφη. Και αυτά είναι μερικά από τα οποία οι WC συστήνουν στο κοινό. Λένε πως διάλεξαν το όνομά τους απέναντι στο glamorous στυλ που κυριαρχεί παντού στην ποπ. Και εξηγεί ο W astor (Γιώργος Γουάστορ): «Δεν με ενοχλεί η ποπ μουσική συγκεκριμένα, αλλά γενικότερα η νοοτροπία να προσφέρεις ένα κενό, ή ακόμη χειρότερα, ένα κακό περιεχόμενο σε μια φανταχτερή συσκευασία. Με ενοχλεί το σύνθημα ως αντίβαρο της άποψης, το lifestyle ως αντίβαρο στην έλλειψη στάσης ζωής. Έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους που η μοναδική τους σχέση με τη μουσική μέχρι χτες ήταν να χαλάνε τους μισθούς τους σε λουλούδια, να “αναβαθμίζονται” μέσα σε 2-3 μήνες σε σημαντικούς τραγουδιστές, μουσικούς για κατανάλωση μιας σεζόν…». Ο ήχος τους συγγενεύει με τους ΝΙΝ, αλλά όχι μόνο μ΄ αυτό. Πώς βρέθηκε ο Καβάφης εκεί;

«Τυχαία! Κάποια στιγμή έπεσε στην αντίληψή μας ότι η “Μονοτονία” του Καβάφη εκφράζει τον ίδιο προβληματισμό που εκφράζουν οι ΝΙΝ στο Εvery Day Ιs Εxactly Τhe Same. Αυτό μας έγινε έμμονη ιδέα.

Δυο έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν με απόσταση 100 σχεδόν χρόνια, σε δύο τελείως διαφορετικές μορφές, διαφορετικές χώρες και άλλη γλώσσα, έλεγαν το ίδιο πράγμα. Ότι τίποτε δεν αλλάζει πραγματικά. Θελήσαμε να αποτυπώσουμε αυτήν την ιδέα και έτσι ηχογραφήσαμε ΝΙΝ στα ελληνικά και τους συνδυάσαμε με τη “Μονοτονία”.

Και μόνο η ιδέα να συνδυάσουμε industrial rock με την ανυπέρβλητη αξίας ενός Καβαφικού ποιήματος, μας έκανε να δουλεύουμε το κομμάτι πάνω από 6 μήνες».


«Η μουσική είναι η ψυχοθεραπεία μας»

Ποτέ δεν έχουν αναβάλει πρόβα λόγω δουλειάς. Και αν σκεφτεί κανείς πως βαφτίστηκαν Workaholics επειδή ακριβώς όλοι τους δουλεύουν πολύ, αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος καθώς στον δρόμο αποκαλύφθηκαν και σαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα της ελληνικής ποπ/ροκ σκηνής. «Όντως δουλεύουμε πολύ… Δουλεύουμε όλοι στον χώρο της επικοινωνίας, που δυστυχώς επιτρέπει ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, κάποιοι από εμάς έχουν δική τους δουλειά, άλλοι δουλεύουν σε εταιρείες, είναι αδύνατο να ξεφύγουμε…». Η μουσική «είναι η ψυχοθεραπεία μας.. Όταν έρθει η ώρα, τα όργανα κουρδίζονται, τα τύμπανα στήνονται, οι φωνητικές χορδές ζεσταίνονται, η κούραση εξαφανίζεται, το μάτι γυρίζει ανάποδα και το στούντιο “κατεδαφίζεται”». Αυτόν τον καιρό οι Workaholics ετοιμάζουν το καινούργιο τους CD. Προς ακρόαση κοντά στον Ιούνιο. «Είναι αστείο (λένε) στην εποχή των ΜΡ3 και των downloads να μιλάμε για CD, αλλά θέλουμε να ζήσουμε όλη την εμπειρία, φωτογραφίες, artwork, βιντεοκλίπ κ.λπ. Πρόσφατα μας προέκυψε και μια… ουρανοκατέβατη συνεργασία με την 272 Records, μια ανεξάρτητη δισκογραφική στην Καλιφόρνια που πίστεψε στη μουσική μας και κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και αυτή που θα το εκδώσει». Το έχουμε πει ξανά, οι αποστάσεις πια έχουν καταργηθεί. Τα πάντα μπορεί να «παίξουν» παντού, αρκεί να έχεις κάτι να πεις (τις πιο πολλές φορές τουλάχιστον).


Από τους Βeatles στο «Ντάνκο»

Είναι μαζί πολύ καιρό. Και όσο καιρό περνάνε μαζί τόσο πιο κοντά νιώθουν ότι βρίσκονται σε αυτό που θέλουν. Ο ήχος του καινούργιου τους άλμπουμ είναι δυνατός, οι ρυθμοί πιο γρήγοροι. Το «2» (έτσι λέγεται και είναι το δεύτερό τους) αποπνέει αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία ώς εδώ τους έχει διδάξει πως πρώτα απ΄ όλα «πρέπει να ευχαριστιέσαι αυτό που κάνεις». Όλα είναι μια περιπέτεια. Και τη δική τους περιπέτεια, οι Αbbie Gale τη ζουν από την Πάτρα. «Είναι ίσως η πόλη που μας ταιριάζει. Ούτε πολύ γρήγοροι ούτε πολύ αργοί οι ρυθμοί της, ούτε πολύ μεγάλο ούτε πολύ μικρό το μέγεθός της. Το μέρος που ζούμε διαμορφώνει τις προσωπικότητές μας και σε οποιαδήποτε άλλη πόλη δεν θα μπορούσαμε να έχουμε την επαφή που έχουμε». Το πρώτο τους άλμπουμ «Family Life» πήγε καλά, άρεσε. Το δεύτερο όμως, αποκαλύπτει πιο καθαρά την ταυτότητά τους. Οι επιρροές τους είναι πολλές- φτάνουν από τους Βeatles ώς τον… Μαξίμ Γκόρκι. Ο Salvatore (κιθάρα) έφερε τα αναγνώσματά του στο στούντιο. «Είχε διαβάσει το “Ντάνκο”, το διήγημα του Μαξίμ Γκόρκι, πριν από χρόνια και πάντα ήθελε να κάνει κάτι με αυτό. Όταν δουλεύαμε αυτόν τον δίσκο, κρατήσαμε ένα κομμάτι ορχηστικό και πάνω του δοκιμάσαμε την απαγγελία των στίχων. Και ίσως το γεγονός ότι οι στίχοι δεν είναι παρμένοι αυτούσιοι από το διήγημα, αλλά μια αίσθηση αυτού, μάς επέτρεψε να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα του κομματιού όπως θέλαμε».

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό- κάπως έτσι ξεκινάει και κάθε ιστορία που αφηγούνται οι Αbbie Gale μέσα από τραγούδια όπως το Life Αfter Life, Wanted και Sometimes, με τη φωνή της Εvira, σημείο αναφοράς.