Δίκτυο

Το «παλιό» και το «καινούργιο»

Μια πρόοδο συμπέρανα για το Ελληνικό Φεστιβάλ από τη συνέντευξη Τύπου που έκανε για να ανακοινώσει το πρόγραμμα του 2008 και από το πρόγραμμα το ίδιο που έχω στα χέρια μου. Οι βελτιώσεις- ουσιαστικές και πρακτικές- είναι εμφανείς: μία καλά οργανωμένη και στη στιγμή που έπρεπε συνέντευξη- καμία σχέση με την πρόωρη και ανέτοιμη περσινή-, στα χέρια μας ένα εξαιρετικό «book» με συνόψεις των εκδηλώσεων κατά τέχνη- θέατρο, χορός, μουσική- και ανά χώρο και καλό οπτικό υλικό και ένα πρόγραμμα άριστα ισορροπημένο που συνδυάζει το παλιό με το καινούργιο- ελπίζω εποικοδομητικά. Χάρηκα που ξαναγυρίζει το «Αμφι-Θέατρο» στην Επίδαυρο με Αντιγόνη Βαλάκου- και νομίζω πως ο Σπύρος Ευαγγελάτος πολύ είχε βιαστεί πέρσι και πρόπερσι να «καταγγέλλει»- αλλά και χάρηκα που «αντισταθμίζεται» με Πίνα Μπάους ή την εικονοκλαστική Άντζελα Μπρούσκου. Πιστεύω πως οι παλαιότεροι θα συνειδητοποιήσουν έτσι πως δεν «καταργούνται» αλλά και πως δεν πρέπει να θεωρούν εαυτούς εκ των ων ουκ άνευ. Η καινούργια εικόνα των δύο Φεστιβάλ εκφράζει το επί χρόνια γενικό αίτημα για ανανέωσή τους- ειδικά του Φεστιβάλ της Επιδαύρου που δεν μπορεί κανενός «φέουδο» να θεωρείται- αλλά, ταυτόχρονα, απόλυτα πιστεύω πως αυτή η αγρανάπαυση των μέχρι το 2005 «μόνιμων» των Φεστιβάλ, πάνω απ΄ όλα, καλό θα τους κάνει. Θα τους βοηθήσει να ανανεωθούν και να φρεσκαριστούν. Και θα τους κεντρίσει να επιστρέψουν με καινούργιες ιδέες και προτάσεις. Που όλοι με χαρά θα τις υποδεχτούμε. Γιατίκακά τα ψέματα- η ρουτίνα στην οποία είχαν περιπέσει ήταν εμφανής. Και η «μονιμότητα» κανέναν δεν ωφελεί. Όσο για τους νεώτερους ήταν καιρός πια να τους δοθεί ζωτικός χώρος. Μπορεί να αποδειχθούν στείροι και «παλιότεροι» από τους παλιούς. Αλλά πώς θα το μαθαίναμε; Ήταν οφειλή να τους δοθεί το βήμα για να αποδείξουν αν και πόσο «μπορούν».


Μικρό θέατρο για μεγάλες φιλοδοξίες

Πολύ έξυπνη και μετρημένη η κίνηση του Γερμανού σκηνοθέτη Ματίας Λάνγκοφ, που δίχασε, «θύμωσε» και ενθουσίασε το ελληνικό κοινό με τις «Βάκχες» του, πριν από έντεκα χρόνια στο μεγάλο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Ποια; Να επιλέξει αυτή τη φορά, καλεσμένος από το Φεστιβάλ, το μικρό ατμοσφαιρικό θεατράκι της Επιδαύρου κι εκεί να ανεβάσει τον πυκνό και ολιγοπρόσωπο «Φιλοκτήτη» του Χάινερ Μίλερ. Ο Γερμανός σκηνοθέτης μάλιστα, έκανε και δεύτερη έξυπνη κίνηση.

Επένδυσε σε τρεις σπουδαίους ηθοποιούς, τον Μηνά Χατζησάββα- είχαν συνεργαστεί στις «Βάκχες» κι έκτοτε μετράνε τη φιλία τους- για τον ρόλο του Φιλοκτήτη, τον Λευτέρη Βογιατζή για Οδυσσέα και τον Χρήστο Λούλη για Νεοπτόλεμο. Οι τρεις αρχαίοι ήρωες θα συγκρουστούν στην ιστορία της διεκδίκησης των όπλων του Ηρακλή, που θα παιχτεί ως ένα σύγχρονο πολιτικό δράμα.

Πρωτοποριακός ο Λάνγκοφ, αλλά και κλασικός. Ανακάλυψε την δυναμική που έχει αυτό το μικρό αρχαίο κοχύλι, δίπλα στη θάλασσα, ένα θεατράκι ιδανικό για παραστάσεις μικρής κλίμακας. Ποιος είπε πως οι μεγάλες φιλοδοξίες καθρεφτίζονται στα μεγάλα θέατρα, στις μεγάλες παραγωγές, στους μεγάλους θιάσους. Καιρός να το ανακαλύψουν και οι δικοί μας πρωτοποριακοί σκηνοθέτες…
Μουσική «κλωτσιά»

Όσο μου άρεσε πολύ η ταινία «Θα χυθεί αίμα» του Πολ Τόμας Άντερσον με τον καταπληκτικό Ντάνιελ Ντέι Λιούις τόσο δεν μου άρεσε καθόλου η μουσική της. Δηλαδή, η ίδια η μουσική ωραία ήταν, στον συνδυασμό με την ταινία είχα τις αντιρρήσεις μου. Δεν κόλλαγε, μου φάνηκε αυτάρεσκη και άσχετη σε πολλά σημεία. Την υπογράφει ο Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead και αρέσει σε πολλούς- η γνώμη μου είναι πως «κλωτσάει» επικίνδυνα στην ταινία.

Μ.Μ.