«Θα με έπιανε κατάθλιψη αν δεν μπορούσα να βοηθήσω»

Η Άννι Λένοξ προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Στηρίζει 20 φιλανθρωπικές οργανώσεις, αγοράζει σπίτια στο Λονδίνο και τα νοικιάζει φθηνά σε αστέγους και γυρνά την Αφρική κινηματογραφώντας το δράμα του ΑΙDS. Μαζί με 23 γυναίκες σταρ της μουσικής ηχογράφησε το σινγκλ «Sing» για τις Αφρικανές μητέρες που πεθαίνουν από την αρρώστια. Το τραγούδι κυκλοφορεί την ερχόμενη Δευτέρα και τα έσοδα θα δοθούν στην οργάνωση ΤAC, που έχει ως στόχο την ενημέρωση των ασθενών για την κατάλληλη θεραπεία.

«Χρόνια τώρα προσπαθώ να βρω τι μπορώ να κάνω για να μάθει ο κόσμος τι συμβαίνει με το ΗΙV στην Αφρική. Η αρρώστια χτυπά ολοένα και περισσότερες εγκύους και τα αγέννητα μωρά τους. Τα τελευταία νούμερα είναι σοκαριστικά. Μία στις τρεις υποψήφιες μητέρες στη Νότια Αφρική έχει μολυνθεί από τον ιό. Οι περισσότερες δεν το γνωρίζουν. Έτσι, σκέφτηκα να γράψω το “Sing” ενθαρρύνοντας τις γυναίκες σε αυτές τις περιοχές να μάθουν σε ποια κατάσταση βρίσκονται», εξηγεί η Λένοξ στους «Sunday Τimes». Τόσοι σταρ είχαν να συγκεντρωθούν σε ένα τραγούδι από την εποχή των σινγκλς «We are the world» και «Do they know it΄s Christmas». Η Λένοξ έγραψε το κομμάτι κι έστειλε ένα e-mail σε 30 τραγουδίστριες για να συμμετάσχουν. Οι 23 απάντησαν θετικά και ηχογράφησαν το δικό τους μέρος ξεχωριστά. Ανάμεσά τους, η Μαντόνα, η Σελίν Ντιόν, η Σακίρα και το συγκρότημα των Sugababes. Η Μαντόνα μάλιστα δεν αρκέστηκε στο ρεφρέν, αλλά τραγουδά τη δεύτερη στροφή.

Στο τέλος του τραγουδιού ακούγεται η αφρικανική χορωδία των Generics, που ενημερώνουν με τη μουσική τους συμπατριώτες τους για τα κατάλληλα τεστ και τις υπάρχουσες θεραπείες. «Συνδύασα μία μελωδία από τη δική μας κουλτούρα με τη δική τους μουσική. Δεν νομίζω πως τα κατάφερα τόσο καλά όσο ο Πολ Σάιμον στο “Graceland”, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα».

Σήμερα, η 52χρονη καλλιτέχνις ζει στο Λονδίνο με τις δύο κόρες της που είναι στην ηλικία της εφηβείας. Οι πωλήσεις 80 εκατομμυρίων άλμπουμ τής επιτρέπουν να αφιερώσει τη ζωή της στο φιλανθρωπικό έργο της. «Ακόμα και το πρωί που ανοίγω τη βρύση για να πλυθώ, σκέφτομαι τα παιδιά και τις γυναίκες της Αφρικής που περπατούν χιλιόμετρα χωρίς υποδήματα, με μπιντόνια στο κεφάλι τους και ξύλα για να ζεστάνουν το νερό. Με ωθεί να τις βοηθήσω μια βαθιά εσωτερική ανάγκη. Αν πίστευα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξω τον κόσμο, θα με είχε πιάσει κατάθλιψη».