Από το γήπεδο στο χειρουργείο τα παιδιά

Η 14χρονη Εβελίνα Ταϊρίδη ετοιμαζόταν να βάλει καλάθι. Κόλλησε το πέλμα της στο τερέν για να αποκτήσει ισορροπία. Όταν η συναθλήτριά της που βρισκόταν ακριβώς από πίσω την έσπρωξε, ένιωσε το γόνατό της να γυρίζει και άκουσε ένα κρατς.

O γιατρός έκανε τη γνωμάτευση ύστερα από 10 ημέρες: ολική ρήξη χιαστού. Κι όμως, οι γιατροί πίστευαν- αρκετοί συνεχίζουν να πιστεύουν- πως η ρήξη χιαστών αφορά αποκλειστικά ενηλίκους!

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι ορθοπεδικοί με ειδίκευση στις αθλητικές κακώσεις χειρουργούν περίπου 50 παιδιά και εφήβους τον χρόνο μόνο στην Αττική και υπολογίζεται πως σε όλη τη χώρα ο αριθμός των χειρουργείων φθάνει τα 200. Παρ΄ όλα αυτά, όπως τονίζουν οι ειδικοί, πρόκειται για δύσκολη πάθηση, καθώς δεν είναι εύκολο να διαγνωστεί στα παιδιά.

Τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ, καθώς ακολουθεί μια περίοδος κατά την οποία αμφισβητείται αν πρέπει ή όχι τα παιδιά να υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση.

«Η ελαστικότητα των αρθρώσεων των παιδιών, ακριβώς επειδή βρίσκονται στην ανάπτυξή τους, συχνά αποπροσανατολίζει τους γιατρούς.

Ακόμη και η λύση της μαγνητικής τομογραφίας δεν αποδίδει πάντα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ορθοπεδικός, ειδικευμένος στις αθλητικές κακώσεις, Γιώργος Κατσιφαράκης.

Εντατική άθληση. Δεν είναι όμως μόνο η μαγνητική τομογραφία που άνοιξε τα «μάτια των γιατρών», διαπιστώνοντας πως η ρήξη χιαστών συμβαίνει και σε ανηλίκους.

Η εντατική άθληση των Ελληνόπουλων και κυρίως η ενασχόλησή τους με τον πρωταθλητισμό, έχει ως συνέπεια να απευθύνονται σε ειδικούς ολοένα και περισσότεροι γονείς. «Είναι πολύ σημαντικό να ακούμε προσεχτικά τα παιδιά. Συνήθως, όταν περιγράφουν τη στιγμή του πόνου λένε “κόλλησε το πόδι μου” ή “έστριψε το γόνατο μου και άκουσα ένα κρατς”. Ένα ακόμη σημάδι είναι πως σε λιγότερο από μια ώρα μετά τον τραυματισμό, το γόνατο πρήζεται πολύ- το γεγονός αυτό πρέπει να βάλει σε υποψία τόσο τους γονείς όσο και τον θεράποντα ιατρό», συμπληρώνει ο κ. Κατσιφαράκης.

Τα αυξημένα περιστατικά ωστόσο έχουν δημιουργήσει έναν επιπλέον προβληματισμό: οι διαξιφισμοί ανάμε σα στους ορθοπεδικούς αφορούν το ρίσκο που παίρνουν οι χειρουργοί όταν υποβάλλουν τα παιδιά σε επέμβαση για ρήξη χιαστών. Και αυτό, γιατί στην περίπτωση που κατά την επέμβαση τραυματιστούν οι επιφύσεις- ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος στους ανώριμους σκελετούς- τότε οι πιθανότητες να έχουν οι ανήλικοι πρόβλημα κατά την ανάπτυξη είναι μεγάλες.

Η ανισοσκελία- η διαφορά μήκους των κάτω άκρων- ως πιθανή επιπλοκή στην περίπτωση τραυματισμού της επιφυσιακής πλάκας κατά τη διάρκεια της επέμβασης, είναι ένας από τους βασικούς φόβους των ειδικών. Χρόνο με τον χρόνο όμως, οι χειρουργικές επεμβάσεις κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε σχετική ομιλία στο πλαίσιο του Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Αθλητιατρικής ο ορθοπεδικός κ. Λάκης Νικολάου, «η τεχνολογική εξέλιξη έχει επιφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα κατά τις επεμβάσεις, αλλά και κατά τη μετεγχειρητική περίοδο. Η αρθροσκοπική χειρουργική μάς δίνει τη δυνατότητα να επεμβαίνουμε στο γόνατο μέσω μικρών οπών, γεγονός που καθιστά το χειρουργείο σχεδόν αναίμακτο».

Το μυστικό. Οι χειρουργοί έχουν ανακαλύψει ακόμη ένα «μυστικό»: η χρήση μοσχευμάτων φυσικών μορίων δεν διαταράσσει τη σκελετική ανάπτυξη, ενώ αντίθετα τα συνθετικά την μπλοκάρουν. Η παγίδα όμως είναι πως συχνά η βιολογική ηλικία δεν ταυτίζεται με την πραγματική.


Μονόδρομος η επέμβαση

Η απόφαση για τον κ. Παναγιώτη Ταϊρίδη, πατέρα της 14χρονης Εβελίνας, ήταν άμεση: το χειρουργείο ήταν η μοναδική λύση για την κόρη του. «Προσπαθήσαμε στην αρχή να αποφύγουμε την επέμβαση, αποδείχτηκε όμως μονόδρομος. Και αυτό, γιατί η Εβελίνα λατρεύει το μπάσκετ και επομένως θα της στοίχιζε πολύ εάν έμενε εκτός γηπέδου».

Τελικά, μπήκε στο χειρουργείο στις 24 Ιανουαρίου. Η νοσηλεία στο νοσοκομείο κράτησε μόλις δύο 24ωρα και αμέσως μετά επέστρεψε στο σπίτι της. «Ήδη από τον πρώτο μήνα φυσικοθεραπειών άρχισε να λυγίζει το γόνατό της, γεγονός που είναι πολύ θετικό. Οι θεράποντες ιατροί της υπολογίζουν πως σε λιγότερο από τρεις μήνες θα πατήσει και πάλι το παρκέ», προσθέτει ο κ. Ταϊρίδης.