Μονομαχία μέχρις εσχάτων

Ο Τζον ΜακΚέιν θα θυμάται την χθεσινή μέρα ως εκείνη που του εξασφάλισε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Στους Δημοκρατικούς η νύχτα εξελίχθηκε σε θρίλερ. Η Χίλαρι Κλίντον φαίνεται να παίρνει την ανάσα που χρειαζόταν, καθώς προηγείται ελαφρά στο Οχάιο, ενώ ο Μπάρακ Ομπάμα δείχνει να διεκδικεί με περισσότερες αξιώσεις το Τέξας.

O 71χρονος Τζον ΜακΚέιν κέρδισε το Οχάιο με 68%, το Βερμόντ με 71%, το Ροντ Αϊλαντ με 59% και το Τέξας με 56%. Έτσι ο γερουσιαστής της Αριζόνας συγκέντρωσε τους 1.191

εκλέκτορες που ήταν απαραίτητοι για να εξασφαλίσει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Μετά την εξέλιξη αυτή, το επιτελείο του περίμενε να εκφράσει σήμερα την υποστήριξη στο πρόσωπό του ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, ο άνθρωπος που του στέρησε το χρίσμα το 2000.

Στήθος με στήθος
Στην πλευρά των Δημοκρατικών τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα και απ΄ ό,τι φαίνεται η αγωνία θα συνεχιστεί. Μπορεί στο Βερμόντ ο Μπάρακ Ομπάμα να σημείωσε την δωδέκατη σερί επιτυχία του, συγκεντρώνοντας 56% έναντι 41% της Κλίντον, όμως η πρώην πρώτη κυρία κέρδισε στο Ροντ Άιλαντ και δείχνει (05.00

ώρα Ελλάδος) να πηγαίνει καλά στο Οχάιο όπου συγκεντρώνει 59% έναντι 39% του Ομπάμα. Σύμφωνα με τα έξιτ πολς μπόρεσε να συσπειρώσει τις ομάδες των ψηφοφόρων της που αποτελούνται από ηλικιωμένους και χαμηλόμισθους εργαζόμενους, ενώ ο Ομπάμα διατήρησε την υπεροχή του στους νεαρούς ψηφοφόρους. Εντυπωσιακή πάντως ήταν η συμμετοχή των Δημοκρατικών ψηφοφόρων, γεγονός που οδήγησε στο να μείνουν ανοιχτά τα εκλογικά κέντρα περισσότερο απ΄ ό,τι προβλεπόταν.

Στο Τέξας, την πολιτεία με τους περισσότερους εκλέκτορες από τις 4 στις οποίες διεξήχθησαν χθες προκριματικές εκλογές, ο Ομπάμα έδειχνε από νωρίς να προηγείται με 54% έναντι 45% της Κλίντον. Όμως η μεγάλη συμμετοχή και ο άσχημος καιρός κράτησαν ανοιχτά τα εκλογικά κέντρα αρκετές ώρες παραπάνω.

Αν τελικά επιβεβαιωθεί η νίκη της Κλίντον στο Οχάιο, θα είναι μια μεγάλη ανάσα για εκείνη, καθώς όπως δήλωσε νωρίτερα χθες «δεν φθάνεις στον Λευκό Οίκο ως Δημοκρατικός εάν δεν κερδίσεις το Οχάιο». Αναφερόταν στο γεγονός ότι όλοι οι Δημοκρατικοί που εξελέγησαν πρόεδροι τον τελευταίο αιώνα είχαν νικήσει σε αυτή την πολιτεία.

Μέχρι χθες ο Μπάρακ Ομπάμα είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη 1.381 εκλεκτόρων και η Χίλαρι Κλίντον 1.271- έχουν δηλαδή και οι δύο να καλύψουν μεγάλη απόσταση μέχρι τους 2.025

εκλέκτορες που χρειάζονται για να εξασφαλίσουν το χρίσμα.


Πετούν το μπαλάκι ο ένας στον άλλον

ΚΑΤ΄ ΙΔΙΑΝ, οι συνεργάτες του Ομπάμα πόνταραν σε νίκη του υποψηφίου τους στο Τέξας, οι συνεργάτες της Χίλαρι σε νίκη της υποψήφιάς τους στο Οχάιο. Ακόμα και ο Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει εμμέσως πλην σαφώς ότι για να παραμείνει ζωντανή η Χίλαρι έπρεπε να νικήσει και στις δύο πολιτείες. Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, το στρατόπεδό της έριχνε τεχνηέντως το μπαλάκι των υψηλών προσδοκιών στον Ομπάμα: «Αν χάσει σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις πολιτείες», έλεγαν, «σημαίνει πως οι ψηφοφόροι το ξανασκέφτονται». Ο υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα, πέταξε χθες το μπαλάκι πίσω στη Χίλαρι: ακόμα και αν επικρατήσει με μικρή διαφορά και στο Τέξας και στο Οχάιο, δήλωσε, πάλι δεν της βγαίνουν οι εκλέκτορες- ο Ομπάμα έχει προβάδισμα περίπου 90 εκλεκτόρων και οι Δημοκρατικοί τους μοιράζουν στους δύο υποψήφιους αναλογικά. Θα παραταθεί το σασπένς (τουλάχιστον) μέχρι την Πενσυλβάνια, την επόμενη μεγάλη πολιτεία που ψηφίζει, στις 22 Απριλίου; Σε αυτό το ερώτημα απαντούσε με την ψήφο του το Οχάιο και το Τέξας.
[ ΓΝΩΜΗ ] Δύσκολες ασκήσεις ισορροπίας για τον ΜακΚέιν

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν αρέσκεται να παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον υποψήφιο των «σταράτων λόγων», κάποιον που δεν κολακεύει τις αδυναμίες των ψηφοφόρων ούτε αλλάζει θέσεις ανάλογα με την κατεύθυνση του πολιτικού ανέμου. Αν κοιτάξει, όμως, κανείς πιο προσεκτικά την 25χρονη καριέρα του στη Βουλή και τη Γερουσία, θα διαπιστώσει ότι είναι σαφώς λιγότερο συνεπής από ό,τι θέλει να λέει.

Το 2001 και το 2003, ο ΜακΚέιν καταψήφισε τις φοροαπαλλαγές που προωθούσε ο Τζορτζ Μπους. Σήμερα, λέει σχεδόν σε κάθε προεκλογικό σταθμό του ότι θέλει να κάνει τις φοροαπαλλαγές αυτές μόνιμες, διότι η κατάργησή τους θα ισοδυναμούσε με αύξηση της φορολογίας. Σπάνια αναφέρει ότι αρχικά ήταν ενάντιος ή ότι ήταν ενάντιος κυρίως διότι θεωρούσε πως ευνοούσαν υπερβολικά τους έχοντες. Ο ΜακΚέιν έχει αλλάξει στάση και σε ό,τι αφορά τη μετανάστευση. Το 2005 ένωσε τις δυνάμεις του με τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Έντουαρντ Κέννεντυ υποστηρίζοντας μια εκ βάθρων αναθεώρηση της νομοθεσίας περί μετανάστευσης. Σήμερα, μιλά διαρκώς για την ασφάλεια των συνόρων, αν και λέει πως δεν είναι δυνατόν να απελαθούν 12 εκατομμύρια λαθρομετανάστες.

Ο ΜακΚέιν υπήρξε πράγματι ανέκαθεν πολέμιος των αμβλώσεων. Το 1999, ωστόσο, είχε δηλώσει πως δεν συμφωνεί με την ακύρωση της «Ρόου εναντίον Βέιντ», της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου από το 1973, που κατέστησε την άμβλωση συνταγματικό δικαίωμα. Μια τέτοια ακύρωση, είχε εξηγήσει, θα υποχρέωνε έναν Χ αριθμό γυναικών στην Αμερική να υποβληθούν σε «παράνομες και επικίνδυνες επεμβάσεις»… «Δεν στηρίζω τη “Ρόου εναντίον Βέιντ”, πρέπει να ανατραπεί», δήλωσε ο ίδιος άνθρωπος τον Φεβρουάριο του 2007 στη Νότια Καρολίνα, μια πολιτεία με μεγάλο αριθμό συντηρητικών ψηφοφόρων.

Οι μεταβαλλόμενες θέσεις του ΜακΚέιν αντικατοπτρίζουν τις δύσκολες ισορροπίες που προσπαθεί να κρατήσει καθώς κατευθύνεται προς τις προεδρικές εκλογές ως- όπως όλα δείχνουν – υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών. Κάνοντας στροφές προς τα δεξιά, γίνεται πιο αρεστός στη συντηρητική πτέρυγα του κόμματος, που τον αντιμετωπίζει παραδοσιακά με καχυποψία. Παράλληλα, όμως, προσπαθεί να διατηρήσει την εικόνα του μη προβλέψιμου πολιτικού που αψηφά τις ιδεολογικές ετικέτες- αυτή ακριβώς την εικόνα που γοητεύει τους μετριοπαθείς και τους ανεξάρτητους. Έτσι, όμως, ο ΜακΚέιν κινδυνεύει να γίνεται όλο και πιο ευάλωτος στα πυρά και των δύο πλευρών.