[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική

Αν και είμαι σταθερά υπέρ του Μάνου Χατζιδάκι, του μόνου δημιουργού που λειτούργησε ως πολίτης χωρίς ποτέ να επιδιώκει κολλητιλίκια με το κοινό του, το ωραίο σχόλιο της Χάρης Ποντίδα για τη μουσική συνύπαρξη του Διονύση Σαββόπουλου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου με έκανε να πάρω το θάρρος και να προσθέσω κι εγώ το δικό μου ανειδίκευτο λογάκι. Βρέθηκα εκεί σχεδόν από σπόντα, μετά την επιμονή φίλων που χρόνια τώρα πορεύονται κάτω από τη σαρωτική επιρροή του Σαββόπουλου.

Προσωπικά είμαι αρκετά δύσπιστη απέναντι στις ιστορίες που γράφουν οι παρέες, όσο για των Ελλήνων τις κοινότητες, άστο καλύτερα για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας.

Εν πάση περιπτώσει, εκείνο το βράδυ ομολογώ πως πέρασα καλά, πολύ καλά, και πραγματικά εκτίμησα τη σοφία του Σαββόπουλου να κοντρολάρει την απίθανη σκηνική του γοητεία και να μεταφέρει τη δύναμη των στίχων στο τώρατώρα- τώρα. Χειροκροτώντας τον με τα χέρια ψηλά, επιβράβευα με τον τρόπο μου το ποιοτικό του άλμα να μην ποντάρει αυτή τη φορά στη νοσταλγία αλλά να ρισκάρει επενδύοντας στο παρόν.

Φυσικά σε όλα αυτά βασικό ρόλο επαιξε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μια μουσική περσόνα τελείως κόντρα σε αυτή του Σαββόπουλου αφού το ακαταμάχητο γκελ της βασίζεται ακριβώς στη μηδαμινή σκηνική παρουσία και στον περίπλοκο, απαιτητικό στίχο, μα πώς τα καταφέρνει;

Μετέφερα σε μια κολλητή τη μεταστροφή μου απέναντι στον Σαββόπουλο κι εκείνη με πυροβόλησε με το εξής: «Όταν μαλακώνει μέσα μας ο φθόνος τότε αρχίζουμε να εκτιμάμε τη δοτικότητα του Νάρκισσου». Ακόμη το σκέφτομαι…