Γυναικείο άβατο η πολιτική

«Αυτός είναι ένας ανδρικός κόσμος», τραγούδησε για πρώτη φορά το 1964 ο Τζέιμς Μπράουν. Πιθανόν να το σιγοτραγουδούν οι Ελληνίδες πολιτικοί, αφού- όπως φαίνεται από τα ποσοστά εκπροσώπησής τους στην κυβέρνηση, τη Βουλή και τα κόμματα- αν και γένους θηλυκού, η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει φύλο αρσενικό.
Δύο γυναίκες υπουργοί, η Ντόρα Μπακογιάννη και η Φάνη Πάλλη- Πετραλιά και μία υφυπουργός, η Σοφία Καλαντζάκου, εκπροσωπούν το γυναικείο φύλο σε αυτή την κυβέρνηση. Το «άλλο μισό του ουρανού» μάλλον βρίσκει δύσκολα θέση στην παρούσα κυβέρνηση κι ας δήλωνε ο Κώστας Καραμανλής «περήφανος» στις γυναίκες της Ν.Δ.

Από τους 300 της Βουλής μόνο οι 48 είναι γυναίκες, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 16%. Την υψηλότερη εκπροσώπηση γυναικών στα έδρανα της Βουλής έχει το ΚΚΕ με ποσοστό 32% (7 γυναίκες), ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με 21% (21 γυναίκες), ο ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Παρ΄ ότι στα γκάλοπ το 87% δηλώνει ότι εμπιστεύεται τις γυναίκες, μόλις 48 μετέχουν στην παρούσα Βουλή

με 14% (2 γυναίκες), η Ν.Δ. με 11% (17 γυναίκες) και ο ΛΑΟΣ με 10% (1 γυναίκα). Το ποσοστό είναι καλύτερο από αυτό της πρώτης μεταπολιτευτικής Βουλής που ήταν μόλις 2,6%- και χωρών όπως η Τουρκία, όπου το ποσοστό είναι μονοψήφιο, αν και οι γυναίκες στη γειτονική χώρα απέκτησαν δικαίωμα ψήφου το 1934- αλλά η Ελλάδα έχει ακόμη να διανύσει πολύ δρόμο για να φθάσει τα ευρωπαϊκά ποσοστά (π.χ, 22% στη Βουλγαρία και 47% στη Σουηδία!). Πάντως, η κοινή γνώμη φαίνεται πως αντιμετωπίζει διαφορετικά το ζήτημα. Σε δημοσκόπηση της Rass του περασμένου Μαρτίου, το 87,1% των πολιτών δήλωνε ότι οι γυναίκες μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία υπεύθυνες πολιτικές θέσεις και το 64,9% ότι η πολιτική θα άλλαζε προς το καλύτερο αν συμμετείχαν περισσότερες γυναίκες, παρ΄ ότι αναγνώριζαν σε ποσοστό 63,9% ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερες ευκαιρίες από τους άνδρες στην πολιτική. Η υποεκπροσώπηση των γυναικών στη Βουλή φαίνεται να είναι η αναπόδραστη συνέχεια μιας προδιαγεγραμμένης πορείας, αν κρίνει κανείς από τον αριθμό των γυναικών που συμμετέχουν στα κομματικά όργανα. Μόνο τέσσερις είναι οι γυναίκες (Ντόρα Μπακογιάννη, Μαριέττα Γιαννάκου, Φάνη Πάλλη- Πετραλιά, Φεβρωνία Πατριανάκου) που συμμετέχουν στο 14μελές Πολιτικό Συμβούλιο της Ν.Δ., ενώ οκτώ είναι οι γυναίκες στο 20μελές Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Στην 9μελή Γραμματεία του ΚΚΕ συμμετέχει μία γυναίκα (Λουίζα Ράζου). Όσο για τον ΣΥΝ, παρά την εντολή για ανανέωση που έλαβε ο νέος πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας και τη νέα Πολιτική Γραμματεία που σχημάτισε, ανάμεσα στα 17 μέλη της υπάρχει μόνο μία γυναίκα, η Σόφη Παπαδόγιαννη.

Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τις γυναίκες κατοχυρώθηκε το 1952. Χρειάστηκε να περάσουν 25 χρόνια από τότε που αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα υπουργός (Λίνα Τσαλδάρη, 1956) για να ξαναεμπιστευθούν οι επικεφαλής της κυβέρνησης υπουργείο σε γυναίκα (Μελίνα Μερκούρη, 1981).


«Αναγκαία η χάραξη στρατηγικής»

«Η υποεκπροσώπηση των γυναικών στα κέντρα που λαμβάνονται οι αποφάσεις γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή σήμερα, χωρίς όμως ν΄ αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά το έλλειμμα. Άλλες χώρες καταγράφουν καλύτερα αποτελέσματα, που φτάνουν σε μια αντιπροσώπευση μάλλον ισόρροπη. Αλλά παντού οι εκλεγμένες γυναίκες ανεβαίνουν αργά στις πρώτες θέσεις της πολιτικής σκηνής. Η εμπειρία μάς διδάσκει ότι ούτε η ποσόστωση ούτε κανένα άλλο μέτρο από μόνο του δεν είναι επαρκές. Χρειάζεται μία ολοκληρωμένη στρατηγική που να βασίζεται σε αλλαγή νοοτροπίας, αξιοποίηση των γυναικών σε όλους τους τομείς και τις πολιτικές διαδικασίες, εφαρμογή της νομοθεσίας κατά των διακρίσεων, συμφιλίωση επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Αυτά προαπαιτούν να πιστέψει ολόκληρη η κοινωνία ότι η γυναικεία συμμετοχή εμπλουτίζει την πολιτική διαδικασία και τα αποτελέσματά της, και μπορεί να συμβάλει στο να γίνει η πολιτική πιο αποδεκτή και ελκυστική από τους πολίτες, κάτι που το έχουμε ιδιαίτερα ανάγκη στη χώρα μας».


«Ζήτημα δημοκρατίας»

«Η ισότιμη συμμετοχή της γυναίκας είναι θέμα δημοκρατίας. Αυτό, όμως, παρ΄ ότι πλέον είναι αποδεκτό ως αυτονόητη γενική αρχή, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η γυναίκα συνεχίζει να αντιμετωπίζει κοινωνική προκατάληψη, ανισότητα στον χώρο δουλειάς, διπλάσια οικογενειακά βάρη και εισπράττει άμεσα και πολλαπλασιαστικά τις συνέπειες της ακρίβειας, της απαξίωσης του κοινωνικού κράτους, της ανεργίας και της φτώχειας.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει κατοχυρωθεί το θεσμικό πλαίσιο της ισότητας και η γυναίκα κατακτά καθημερινά πιο ενεργό και πρωταγωνιστικό ρόλο στον επαγγελματικό στίβο, συνεχίζει όμως να υποεκπροσωπείται στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Στο ΠΑΣΟΚ πραγματοποιήσαμε μια μεγάλη τομή επιβάλλοντας ποσόστωση 40% γυναικών σε όλα τα όργανα του Κινήματος. Η ισότητα σίγουρα δεν επιτυγχάνεται με διοικητικά μέτρα, αλλά η ποσόστωση ως μεταβατικό θετικό μέτρο διάκρισης ενισχύει τη δημοκρατική συμμετοχή και αντιπροσωπευτικότητα».