Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Κάποιοι επιχορηγούνται 30 χρόνια στο όνομα μιας θολής πρωτοπορίας»

Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να τον βρω να φοράει κοστούμι. Η εξώπορτα ήταν ξεχαρβαλωμένη και το φως στους διαδρόμους ασθενικό. Μια παλιά πολυκατοικία στα Εξάρχεια, με ένα ασανσέρ που τρίζει. Καθόταν μπροστά σε ένα μαύρο λάπτοπ ενώ σε πρώτη ζήτηση πάνω στο γραφείο του ήταν το κομπολογάκι με τον κιτρινόμαυρο αετό. Σε λίγες ώρες θα φορούσε ξανά τα λαμέ του, τις δωδεκάποντες γόβες, την ξανθιά περούκα και θα έβγαινε στην σκηνή του θεάτρου «Αλίκη». Αυτός ο άνθρωπος πάντα με μπέρδευε. Πέρυσι τον είχα δει να μεγαλουργεί στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, εκεί κοντά στις γραμμές του τρένου. Ήταν «ο άνθρωπος- ελέφαντας». «Μια δικαιότερη μοιρασιά θέλει ο κόσμος. Όχι φιλανθρωπία». Μια παράσταση που τον έβαλε μέσα 230.000 ευρώ και φέτος προσπαθεί να ξεχρεώσει με τα δωδεκάποντα.
Η απόφασή του να κατέβει τον Σεπτέμβριο υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ αιφνιδίασε ακόμη και τους φίλους του. Μέσα σε λίγες μέρες, ο αριστεριστής της δεκαετίας του ΄70 μάζεψε στην αχανή Β΄ Αθηνών 27.000 σταυρούς. Στη Χαριλάου Τρικούπη τα έχασαν, αλλά αυτός, ανικανοποίητος πάντα, νιώθει ηττημένος. Παρ΄ όλα αυτά αντί να κλείσει το πολιτικό του γραφείο και να επιστρέψει στο θέατρο, μαζεύει εθελοντές και ετοιμάζεται για την επόμενη μάχη. Είναι αποφασισμένος. Θα αφήσει το θέατρο και θα μπει στη Βουλή. Μερικοί σκέφτονται πώς θα φύγουν από την πολιτική κι εσείς επιμένετε να μπείτε;

«Πώς θα αλλάξει η πολιτική αν όλοι κάνουμε πίσω; Οι άνθρωποι που είχαμε ένα όραμα είμαστε μακριά από την πολιτική τα τελευταία 15 χρόνια. Ε, ας κάνουμε κάτι, τουλάχιστον εγώ θέλω να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι προσπάθησα».

Τι, ήσασταν νεαρός;

« Ήμουν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Έναν χρόνο

Ζω μακριά από το λάιφσταϊλ. Η χαρά της ζωής μου είναι να είμαι ενδιάμεσος για να περνάνε καλά κάποιοι άλλοι

πριν πέσει η δικτατορία. Καφετζόπουλος, Μικρούτσικος, Γιάννης Μαργαρίτης, Χρόνης Μπότσογλου, Αφροδίτη Μάνου, Γιώργος Κοττανίδης. Μια καταπληκτική παρέα».

Και άτακτη;

« Όταν μπορούσαμε». Πείτε μου την πιο δυναμική σας ενέργεια.

«Η εισβολή στην αμερικανική πρεσβεία στην πορεία του ΄74. Δεν υπήρχαν τα κάγκελα τότε, σπάσανε τα τζάμια και πέσανε μέσα οι μολότοφ…».

Είχατε πετάξει κι εσείς τότε μολότοφ;

« Ναι, στο ισόγειο της αμερικάνικης πρεσβείας».

Και τώρα έχετε πολιτικό γραφείο στα Εξάρχεια.

« Δεν είχαν καμία σχέση οι δικές μας μολότοφ με τις σημερινές μολότοφ των Εξαρχείων. Εμείς παλεύαμε για το χαμόγελο και την ευτυχία όλου του κόσμου».

Και αυτοί ίσως το ίδιο θα σας πουν…

« Σημασία δεν έχει τι λες, αλλά τι αποδεικνύει η πράξη. Θα δούμε λοιπόν…».

Κι εσάς θα σας έλεγαν συμβιβασμένο.

«Εμένα; Εγώ ζω μακριά από το λάιφσταϊλ, δεν υπάρχω σε περιοδικά, δεν κυκλοφορώ σε δεξιώσεις με το ποτήρι στο χέρι. Ποτέ δεν μετέφρασα την επιτυχία σε σπίτια, εξοχικά και ακριβά αυτοκίνητα. Δεν έχω τίποτε απ΄ όλα αυτά».

Τι σας ευχαριστεί αληθινά στη ζωή;

« Εμένα η χαρά της ζωής μου είναι να μπορώ να είμαι ενδιάμεσος για να περνάνε καλά κάποιοι άλλοι. Να βοηθάω τους φίλους μου κι άλλους λιγότερο φίλους. Καμιά φορά μαλώνουμε με τη Λένα, τη γυναίκα μου, μου λέει “πλήρωσε πρώτα το σχολείο του παιδιού και μετά βοηθάς”». Στο θέατρο δεν περνάτε καλά;

«Όχι πια. Ο ηθοποιός ζει ανάμεσα σε συμπληγάδες. Από τη μια τα σούπερ μάρκετ του θεάματος και από την άλλη μια ευνοούμενη κάστα ανθρώπων οι οποίοι ζουν με επιχορηγήσεις. Βρέξει- χιονίσει υπάρχει ένα ταμείο που θα τους πληρώσει. Υπάρχουν βεβαίως ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις που παράγουν έργο, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που επιχορηγούνται 30 χρόνια στο όνομα κάποιας θολής πρωτοπορίας. Πειραματικά θέατρα, θέατρα έρευνας. Και στη μέση είμαστε εμείς που προσπαθούμε με δικά μας χρήματα».

Όταν λέτε «εσείς»; «Η Δανδουλάκη, ο Κιμούλης, εγώ και τόσοι άλλοι».

Τι προτείνετε λοιπόν,να κόψουμε τις επιχορηγήσεις;

«Όχι βέβαια. Το υπουργείο Πολιτισμού πρέπει να έρχεται και να λέει “έλα εδώ, για τρία χρόνια δεν θα σκέφτεσαι το χρήμα, θα κάνεις το κέφι σου και θα ανεβάσεις ό,τι θέλεις”. Την επόμενη τριετία όμως την επιχορήγηση θα την πάρει κάποιος άλλος. Να δούμε και το δικό του όνειρο».

Κάποιοι παλιοί σύντροφοί σας θα αναρωτιούνται γιατί με το ΠΑΣΟΚ και όχι με τον Συνασπισμό του Τσίπρα.

«Η εικόνα που έχω για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι καταγγέλλει, αλλά δεν προτείνει. Εμένα αυτό δεν με ενδιαφέρει. Ο πολιτικός πρέπει να δρα, να μετέχει».

Να κυβερνά δηλαδή; «Κι αν μπορεί να κυβερνά. Όσο μεγαλώνω τόσο ανακαλύπτω αυτόν τον προορισμό μας. Δεν είμαστε θεατές πάνω στον πλανήτη. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αλλάζουμε τα πράγματα».

Το ΠΑΣΟΚ θα τα καταφέρει πιστεύετε;

«Το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το κεφίρ. Θα αναπλαστεί, είναι νομοτελειακό».

Τι είναι το κεφίρ;Δεν το ξέρω.

« Είναι το ελιξίριο της ζωής στον Καύκασο. Αναπλάθεται μέσα στο γάλα. Σου δίνω ένα μικρό κομμάτι, το οποίο σε λίγες εβδομάδες έχει γίνει τεράστιο, το κόβεις, δίνεις σε κάποιον ένα κομματάκι, το βάζει στο γάλα και αναπλάθεται, έτσι είναι και το ΠΑΣΟΚ».

Είστε το ίδιο αισιόδοξος και για την ΑΕΚ;Αυτά συζητάτε με τον Ντέμη;

«Δεν είναι πολύ εύκολο να βρεθώ με τον Ντέμη. Πρόσφατα, όταν ήρθε στην παράσταση, είπαμε δυο κουβέντες στα όρθια». Δεν είστε πάντως από αυτούς που τον αμφισβητούν; «Όχι δεν μπορώ να αμφισβητήσω τον Ντέμη. Δηλαδή, δεν πιστεύω ότι για κάποιους σκοτεινούς λόγους έκανε τετραετές συμβόλαιο στον Φερέρ. Ερχόταν ως προπονητής υποδομής. Όταν λοιπόν έχεις παίκτες σαν τον Τόζερ, τον Χετεμάι, τον Παυλή, τον Ταχτσίδη, τον Πλιάτσικα, λες να “δέσω” τον προπονητή να μου δημιουργήσει την υποδομή. Δυστυχώς δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα και την πάτησε. Και βέβαια εκείνο που συνεχίζω να έχω στο μυαλό μου, εγώ ο απλός φίλαθλος, είναι η τεράστια συμβολή του στην οικονομική εξυγίανση της ΑΕΚ παράλληλα με το άρθρο 44».

Αλήθεια,αν είχατε συνεχίσει τη δημοσιογραφία θα ήσασταν σήμερα πιο ευτυχισμένος;

«Αν συνέχιζα στην ερευνητική δημοσιογραφία, ναι. Πρωτοέγραψα πολιτικό ρεπορτάζ με τον Γεώργιο Μασσαβέτα στην “Αθηναϊκή” το ΄74. Έκανα οικονομικό ρεπορτάζ στην “Ημερησία” του Μορφονιού. Συμμετείχα σε μια ρεπορταζιακού εκπομπή στην ΕΙΡΤ τότε, με τους Γρηγόρη Χρηστίδη, Ντένη Αντύπα, Μαίρη Χατζάκη, δηλαδή είχα μπει χοντρά στο παιχνίδι της δημοσιογραφίας. Τώρα αν μιλάς για την άλλη δημοσιογραφία, που ελεεινολογεί επιλεκτικώς και χαριεντίζεται με τις εξουσίες, καλά ήμουν και στο θέατρο».


«Τους ανθρώπους τούς δένει η ζωή, όχι τα γονίδια»

Η ζωή του θα μπορούσε να γίνει ντοκιμαντέρ ή να γεμίσει πολλές ώρες μεσημεριανού κουτσομπολιού. Μια κόρη που τελικά δεν είναι κόρη του (παραμένει όμως παιδί του). Ένας γιος με ατροφικά άκρα, που τον δίδαξε όμως να μην κρύβεται. Δύο γάμοι, μια ΑΕΚ, συνδικαλισμός, δημοσιογραφία, βιντεοταινίες, ζωγραφική, αρχαία θέατρα και τώρα στα «γεράματα» σπουδές θεατρολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Τον κοιτάζω και προσπαθώ να καταλάβω πού βρίσκει την ενέργεια… Αρχίζει πάλι να μου μιλάει για την πολιτική, αλλά αυτήν τη φορά δεν τον ακούω. Τον φαντάζομαι δεξί εξτρέμ στις αλάνες της Νέας Φιλαδέλφειας. Σκέφτομαι πώς θα τον τσαρτσάρω και θα τον βγάλω «εκτός γηπέδου». «Ο Στέφανος;», τον διακόπτω. «Α, μια χαρά είναι το αγόρι μου. Έχει πάει με την κοπέλα του στην Κρήτη να δει και τη μητέρα του στο ΔΗΠΕΘΕ». «Όταν γεννήθηκε πώς νιώσατε;», επιμένω. Σταματάει, αφήνει τα χαρτιά του πολιτικού και με κοιτάει: «Μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι, σαν τους Γαλάτες, αλλά μετά είπα πως ό,τι άλλο μου συμβεί στη ζωή θα το αντέξω. Έτσι συνήθισα να είμαι έτοιμος για όλα στη ζωή μου- από το μεγάλο πρόβλημα που είχε ο Στέφανος».

Μου αρέσει που λέτε «είχε ένα πρόβλημα». Μα τώρα πια παίζει μπάλα στο πανεπιστήμιο. Απλώς δεν έχει την αλτικότητα που έχουμε εμείς χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά μας. Κολυμπάει, παίζει μπάσκετ. Και η μάνα του η Ντέζι είναι καταπληκτική και οι παππούδες του. Όλοι πέσαμε πάνω του και του είπαμε: «Ή θα είσαι στη γωνία και θα σε οικτίρουν ή θα βγεις έξω και θα γίνεις παράδειγμα προς μίμηση». Καμαρώνω πολύ για τον Στέφανο, τελειώνει ΜΜΕ και Επικοινωνία. Και για τα τρία τα παιδιά μου καμαρώνω.

Έχετε και έναν μικρό γιο και την κόρη; Τον Αλέξη που είναι 9 χρόνων και τη Μαριλού. Δεν τη μεγάλωσα όπως μεγάλωσα τα άλλα παιδιά, δεν ήμασταν στο ίδιο σπίτι, αλλά νομίζω ότι η σκιά της φροντίδας μου έχει πέσει πάνω και στη Μαριλού. Θα ήθελα πάντως να της είχα προσφέρει πολλά περισσότερα.

Είχα ακούσει την ιστορία.Κάποια στιγμή μάθατε ότι δεν ήσασταν ο βιολογικός της πατέρας.

Το DΝΑ μπορεί να δείχνει ό,τι θέλει, τους ανθρώπους τούς δένει η ζωή, όχι τα γονίδια.

Το ίδιο πιστεύει και εκείνη; Μα, ναι. Μετά τα αποτελέσματα του DΝΑ, αυτό που με ρώτησε σοκαρισμένη είναι: «Μπορώ να εξακολουθώ να σε λέω πατέρα»; Και της απάντησα πως δεν αλλάζει τίποτα. «Δηλαδή μπορώ να εξακολουθήσω να έχω το όνομά σου»; Και της είπα: «Φυσικά». Από τότε έχουμε καθημερινή επαφή. Και χθες μαζί ήμασταν. Σπουδάζει Τεχνολογία Τροφίμων και Ποτών και ασχολείται με το μόντελινγκ, της αρέσει πάρα πολύ και είναι και το χαρτζιλίκι της.

Και γιατί δεν μπορέσατε να της προσφέρετε όσα θα θέλατε; Υπήρχε μια αδυναμία συνεννόησης με τη μητέρα της. Δεν την αναγνωρίσατε αμέσως; Με το που γεννήθηκε, αν και η σχέση μας ήταν περιστασιακή, εγώ βρέθηκα στο μαιευτήριο και ακολουθήσαμε τη διαδικασία της αναγνώρισης κανονικά σε συμβολαιογραφείο. Ήμουν πάντα παρών: στη βάπτιση, στις γιορτές, στα γενέθλια… Όσο μεγάλωνε την έχανα σιγά σιγά. Έπρεπε να ενηλικιωθεί για να μάθω τι είχε συμβεί.

Τι είχε συμβεί δηλαδή; Η μητέρα της την είχε φοβίσει ότι θα της έκλεινα την πόρτα, ότι δεν θα την ήθελα.

Γιατί να το κάνει αυτό; Γιατί κάποια στιγμή εγώ της είχα ζητήσει να κάνουμε τεστ DΝΑ. Όχι ότι θα άλλαζε τίποτα, αλλά ήθελα να ξέρω. Γιατί σε μία συζήτηση που έχει γίνει σε μεγάλη παρέα, ακούστηκε να λέει: «Το παιδί δεν ξέρω ποιανού είναι, ο Γιάννης όμως το αναγνώρισε». Από τότε εγώ ζητούσα να γίνει DΝΑ.


«Προτιμώ να αγωνιστώ στη Βουλή παρά να ανεβάσω στρατευμένη παράσταση»

O Γιάννης Βούρος τα έχει δοκιμάσει όλα στη ζωή του. Και όχι μόνο στο θέατρο. Συνήθως βάζει πλάνα πενταετίας. Αν του βγει, συνεχίζει, αλλιώτικα αλλάζει προσανατολισμό.

Έχετε μετανιώσει για κάτι στη ζωή σας;

Δεν νομίζω. Πάντως όχι για τα παιδιά μου.

Για τις βιντεοταινίες που γυρίσατε; Βιντεοκασέτες έκανα γιατί τότε που γεννήθηκε ο Στέφανος εγώ έπρεπε να ήμουν έτοιμος για πιθανές επεμβάσεις στη Σιβηρία ή στο Χιούστον του Τέξας, που ήταν τα δύο μεγάλα κέντρα μικρονευροχειρουργικής. Σε 1 χρόνο έκανα 7-8 τέτοιες ταινίες. Τότε έπαιρνα 800 χιλιάρικα τη βδομάδα γι΄ αυτές τις δουλειές. Καμιά φορά μου λένε, «ρε Γιάννη, πήγες Πεκίνο, Κοπεγχάγη, Επίδαυρο, ψαγμένα έργα, αν δεν είχες κάνει εκείνες τις βιντεοκασέτες…». Μα λέω τις τιμώ, εμένα μου χρειάζονταν τότε αυτά τα χρήματα. Ήταν η εποχή που φιγουράρατε ως εραστής στα κοριτσίστικα περιοδικά. Ναι, ήταν ένας ταχυδρόμος στο Παγκράτι που έμενα και μου έλεγε, ρε Γιάννη δεν μπορώ να κουβαλάω πια τα γράμματά σου, έλα να τα παίρνεις από το Ταχυδρομείο. Και έβαζαν μέσα λουλούδια, εσώρουχα, φωτογραφίες.

Πώς περνάτε αυτόν τον χειμώνα παριστάνοντας τον γκέι;

Μ΄ αρέσει πολύ. Κάνω έναν κόντρα ρόλο και το διασκεδάζω αφάνταστα. Είναι έκπληξη για τους θεατές που δεν περίμεναν από μένα έναν τέτοιο ρόλο. Να βγαίνω στη σκηνή με τουαλέτα και γόβες…

Δεν φοβάστε ότι θα πλήττετε στη Βουλή;

Ο χώρος μου όλα αυτά τα χρόνια είναι 10Χ5, τόσο είναι η σκηνή, 10Χ12 στην καλύτερη περίπτωση. Το βήμα της πολιτικής είναι πολύ πιο ευρύ. Αντί να ανεβάσω μια στρατευμένη παράσταση θα αγωνιστώ από το βήμα του Κοινοβουλίου. Είναι πιο επαναστατικό.