Εναλλακτικά Ρax Αmericana

Η ΤΗΛΕΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν έχει ιστορική μνήμη. Ωστόσο, από την εποχή της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου ο χάρτης των Βαλκανίων φτιάχνεται και ξαναφτιάχνεται από τις παρεμβάσεις των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων. Οι παρεμβάσεις αυτές είναι περιστασιακές γιατί η Βαλκανική Χερσόνησος δεν έχει γεωπολιτική σημασία. Οι βαλκανικές χώρες δεν έχουν πετρέλαιο όπως η Μέση Ανατολή. Δεν διαθέτουν φυσικά κοιτάσματα όπως η Αφρική. Δεν ελέγχουν περάσματα όπως το Γιβραλτάρ ή ο Βόσπορος.

Οι εξελίξεις στο Κόσοβο και τα Σκόπια έρχονται έπειτα από στασιμότητα δέκα ή δεκαπέντε χρόνων. Και αποτελούν υστερόγραφα της πολιτικής Αμερικανών και Ευρωπαίων τη δεκαετία του ΄90. Διαφορετικά ειπωμένο: ήρθε η ώρα της διεθνούς νομιμοποίησης τετελεσμένων γεγονότων. Γιατί τώρα; Διότι ο Μπους φεύγει και θέλει να αφήσει τη σφραγίδα του στα Βαλκάνια. Δηλαδή θέλει να ολοκληρώσει την ενσωμάτωση του βαλκανικού τόξου στο ΝΑΤΟ, εντάσσοντας στη συμμαχία Αλβανία, ΠΓΔΜ και Μαυροβούνιο, πλάι σε Βουλγαρία και Ρουμανία. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι Αμερικανοί θέλουν να προλάβουν τον Πούτιν. Οι σκονισμένες βαλκανικές πεδιάδες είναι πια στους δρόμους του αερίου που έρχονται από τη Ρωσία ή τις χώρες της Κασπίας, για να περάσουν στην Ιταλία. Η Μόσχα ασκεί τη διπλωματία των αγωγών.

ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ αυτό η Σερβία- μεγάλος χαμένος της τελευταίας δεκαπενταετίας- δεν έχει λόγο. Και τα περιθώρια αντίδρασης της Αθήνας στην ονομασία των Σκοπίων είναι περιορισμένα. Όλοι όσοι χειρίστηκαν το Σκοπιανό από το 1991 και μετά, ανεξαρτήτως κόμματος, παραδέχονται πως η μόνη πρακτική λύση είναι πλέον η διπλή ονομασία. Άλλωστε, τα Σκόπια υπάρχουν ως «Μακεδονία»- στο εσωτερικό τους, σε πλείστες διμερείς σχέσεις και στον διεθνή Τύπο- χωρίς αυτό να έχει απειλήσει την Ελλάδα. Η εγχώρια κοινή γνώμη δεν είναι ενθουσιώδης μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη. Αλλά τι σημασία έχει αυτό αν σκεφτεί κανείς ότι η διακυβέρνηση Σημίτη άντεξε τα Ίμια και τον Οτζαλάν;

Φυσικά, υπάρχει θέμα περιφερειακού γοήτρου. Ωστόσο, το παιχνίδι δεν είναι εκεί. Είναι στα ενεργειακά. Εκεί η κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίζεται χειραφετημένη απέναντι στους Αμερικανούς. Ποια είναι η πιο ενδιαφέρουσα είδηση των τελευταίων ημερών; Το σχέδιο Νίμιτς; Ή μήπως η επιστροφή του υπουργού Ανάπτυξης Χρήστου Φώλια από τη Μόσχα; Ο Φώλιας έφερε μαζί του και το ξεπάγωμα των συνομιλιών για τον αγωγό Southstream. Ο Μάρτιος φέρνει στην Αθήνα τους Ρώσους για συνέχιση διαπραγματεύσεων. Ο αγωγός, φορέας ρωσικού φυσικού αερίου, είναι αυτό που, κυρίως, δεν θέλουν οι Αμερικανοί. Το έχουν πει κατ΄ ιδίαν, το λένε και δημοσίως. Καλύτερα να μείνουμε στο αζερικό αέριο που φέρνει ο εκ Τουρκίας αγωγός.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Ρax Αmericana του Μπους στα Βαλκάνια βασίζεται σε παραδοσιακούς όρους στρατιωτικής ισχύος. Ιστός το ΝΑΤΟ. Αυτό όμως δεν μπορεί να εμποδίσει τη ρωσική ενεργειακή διείσδυση που περνάει ήδη από Βουλγαρία και Σερβία. Είναι κάτι καινούργιο σε σχέση με το ιστορικό προηγούμενο της περιοχής.