[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο κανόνας της ζούγκλας

Oύτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία! Σαράντα συν ένα μέτρα πρότεινε η κυβέρνηση για την πάταξη της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, προς… τιμήν της. Πόσα από αυτά αξίζουν; Μετά βίας ένα. Για την ακρίβεια… του λόγου, διαβάζοντας κανείς τις προτάσεις των αρμόδιων υπουργών βρίσκεται προ εκπλήξεως!

Δηλαδή, ουδείς έως τώρα δεν ήλεγχε τις εισαγωγές προϊόντων; Δεν υπήρχε σχετική ρύθμιση για τη συσκευασία εισαγόμενων οπωροκηπευτικών προϊόντων; Δεν διασταυρώναμε στοιχεία από τις τρίτες χώρες, όταν αυτές μας έστελναν εμπόρευμα; Και τι τρώγαμε; Ό,τι λάχει; Μεταξύ άλλων, ακούσαμε και για καθιέρωση «καλής» τιμής! Καλή για ποιον; Για τον χονδρέμπορο, για τον λιανέμπορο ή για τον καταναλωτή; Εδώ που τα λέμε, εκεί που έχουν φτάσει οι τιμές- δηλαδή στα ύψη- το μέτρο ανάμεσα στο «καλό» και στο «κακό» έχει χαθεί.

Καλό θα ήταν να αναλογιστούν οι αρμόδιοι πως οι τσέπες των πολιτών έχουν ελαφρύνει κατά πολύ, γι΄ αυτό εάν θέλουν να είναι… καλοί με τους ψηφοφόρους «ας κάνουν το καλό και ας το ρίξουν στο γιαλό». Γιατί η καλή τιμή είναι αυτή που αντέχουμε- και πλέον δεν αντέχουμε ούτε τους εαυτούς μας, ούτε τις ανάγκες μας. Πάντως, από τις σαράντα συν μία προτάσεις, αυτή που θα μπορούσε να αποφέρει αποτελέσματα είναι η δημόσια διαπόμπευση που επιφυλάσσεται για τους αισχροκερδούντες. Άλλωστε, ως γνωστόν «η τιμή, τιμή δεν έχει» και επιπλέον, «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα». Πολύ φοβάμαι, όμως, πως κάτι… μαριδούλες θα την πληρώσουν, την ώρα που οι μεγαλοκαρχαρίες της αισχροκέρδειας θα συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια! Αυτός είναι ο κανόνας της ζούγκλας, στην οποία κατοικοεδρεύουμε.