Τρέξε Λόλα, τρέξε

Ώρα 11.30 το πρωί σε ένα πάρκο του Ψυχικού, μια τάξη τετράποδων μαθητών είναι έτοιμη. Η Λόλα, ο Μπούμπης και ο Μίσα παρέα με τη δεκάχρονη Λέσλη, το λαμπραντόρ της εκπαιδεύτριάς τους κ. Σαντρίνας Βαλάτα, παρατηρούν με πολλή προσήλωση τη «δασκάλα» τους για να μάθουν να συνεννοούνται με τους δίποδους φίλους τους.

Η Λόλα είναι η νέα της τάξης αφού έχει κάνει μόνο έξι μαθήματα. Οι άλλοι είναι πιο προχωρημένοι, αφού ο ημίαιμος Μπούμπης απλά φρεσκάρει τις γνώσεις του μιας και ετοιμάζεται να παίξει σε μια ταινία και η Λέσλη ανταποκρίνεται σε εντολές σε ελληνικά και αγγλικά. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μπορεί πραγματικά να τον καταπλήξει με αυτά που μαθαίνει να κάνει. Μπορούν όμως όλοι οι σκύλοι να γίνουν ηθοποιοί σαν το Μπούμπη ή να μάθουν ξένες γλώσσες σαν τη Λέσλη;

Υπάρχουν ράτσες με μεγαλύτερη

ΔΙΑΦΟΡΑ ΙQ

Υπάρχουν ράτσες που τα παίρνουν εύκολα τα μαθήματα και άλλες που χρειάζονται λίγο χρόνο παραπάνω

αντίληψη; Σύμφωνα με την κ. Βαλάτα «υπάρχουν. Όμως από το 1984 που κάνω αυτήν τη δουλειά ποτέ δεν συνάντησα σκύλο ανεπίδεκτο μαθήσεως. Το πόσο έξυπνος είναι εξαρτάται από διάφορους παράγοντες πέρα από την αντίληψή του. Ο πιο βασικός από αυτούς είναι η εκπαίδευση που θα του προσφέρουμε, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπουμε τη σημασία που έχει η επικοινωνία μαζί του αλλά και ο χρόνος που του αφιερώνουμε». Με απλά λόγια υπάρχουν ράτσες που τα παίρνουν εύκολα ως μαθητές και άλλες χρειάζονται λίγο χρόνο παραπάνω. Η ουσία είναι ότι όσο πιο πολλή ώρα αφιερώνει κάποιος στον σκύλο του τόσο καλύτερος γίνεται. Η κ. Ελένη Σκουλά, ιδιοκτήτρια της Λόλα, ενός γκόλντεν ριτρίβερ δέκα μηνών, όχι μόνο παρακολουθεί το μάθημα αλλά συμμετέχει κιόλας. Όπως δηλώνει, «είναι καλή μαθήτρια αλλά κι εγώ πρέπει να μάθω αυτά που διδάσκεται για να τα επαναλαμβάνουμε μετά στο σπίτι. Έτσι τα εμπεδώνει καλύτερα και περνάμε χρόνο μαζί». Υπάρχουν… τάξεις
«Η εκπαίδευση του τετράποδου φίλου σας ξεκινά από την πρώτη μέρα που θα έρθει σπίτι», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Βαλάτα. Υπάρχουν διάφορα στάδια. Το πιο βασικό είναι η διαπαιδαγώγηση, από τους δύο μήνες ώς τους πεντέμισι με έξι γιατί σε αυτό χτίζονται οι βάσεις για τη μετέπειτα μαθησιακή του ικανότητα. Όπως τονίζει, «δεν πρέπει ποτέ να παίρνουμε ένα κουτάβι πριν γίνει 2 μηνών. Μέχρι εκείνη την ηλικία πρέπει να μένει με τη μητέρα του και τα αδέρφια του γιατί από αυτούς μαθαίνει πράγματα που πολύ δύσκολα θα μάθει από έναν άνθρωπο, την πειθαρχία, την υπομονή και κυρίως την κοινωνικοποίηση με άλλα ζώα». Η «φωλιά»
Πριν ξεκινήσει η διαπαιδαγώγηση του κουταβιού, πρέπει ο ιδιοκτήτης του να προετοιμάσει κατάλληλα το σπίτι. Αν έχει μονοκατοικία, να περιφράξει ένα χώρο στον κήπο, σχετικά μεγάλο, όπου θα είναι η «φωλιά» του νέου μέλους της οικογένειας. Αν μένει σε διαμέρισμα, να φτιάξει τη «φωλιά» του. Όπως επισημαίνει η εκπαιδεύτρια, «εγώ συνιστώ στους πελάτες μου οι οποίοι μένουν σε διαμέρισμα να έχουν ένα πάρκο από αυτά που χρησιμοποιούμε για τα μωρά. Το σκυλάκι είναι πολύ σημαντικό να έχει τον δικό του χώρο, όχι μόνο για να νιώθει ασφάλεια αλλά και για να αρχίσει να καταλαβαίνει πώς θα συμπεριφέρεται μέσα στο σπίτι».


«Έχουν ανάγκη από παρέα»

«ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αγοράζουμε σκύλο αν λείπουμε πολλές ώρες από το σπίτι. Οι σκύλοι είναι κοινωνικά ζώα και έχουν ανάγκη από παρέα. Αν μένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μόνοι τους, γίνονται νευρικοί, γαβγίζουν και κάνουν ζημιές για τον απλό λόγο ότι βαριούνται». Όπως λέει η κ. Βαλάτα, «πριν επιλέξουμε τη ράτσα που μας αρέσει, είναι σημαντικό να κάνουμε μια έρευνα αγοράς. Είτε διαβάζοντας βιβλία για σκύλους είτε συμβουλευόμενοι έναν ειδικό πρέπει να δούμε αν ο χαρακτήρας του ταιριάζει με τον δικό μας και με την καθημερινότητά μας. Για παράδειγμα, τα κόκερ είναι πολύ γλυκά αλλά χρειάζονται καθημερινά άσκηση και περπάτημα, άρα δεν ενδείκνυνται για ηλικιωμένους ανθρώπους».