[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πάρε κόσμε αλήθειες

Ψηλή, κοντή, μελαχρινή, ξανθιά, αδύνατη, χοντρή, γλυκιά, πικρή, ξινή, τη λες χαριτωμένη, τη λες συμπαθητική, κορίτσι από σπίτι, φρόνιμη, άτακτη, με τικ ή ένα ελαφρό ψεύδισμα, χαμογελαστή, βλοσυρή, όπως και να είναι, ο καθένας έχει τη δικιά του.

Αλήθεια. Και βγαίνει με αυτήν αγκαζέ. Από εδώ η γυναίκα μου (ο άντρας μου- ανάλογα) από εκεί το αίσθημά μου και πιο εκεί η αλήθεια μου. Από αλήθειες, άλλο τίποτε. Έτσι και κάνεις να ρίξεις ένα βλέμμα γύρω, όλες στη φόρα. Κομψές και άκομψες. Πάρε κόσμε αλήθειες. Μερικές βέβαια δεν σου γεμίζουν το μάτι. Αλλά δεν βαριέσαι. Και εσύ δικαιούσαι να έχεις μία. Αυτό το «μία», μην το λες όμως πολύ. Έχει ένα κόλλημα- η αλήθεια πάντα- της αρέσει να είναι μοναδική. Όπως τα ακριβά κομμάτια των κολεξιόν. Χειροποίητα και με κρύσταλλα Swarovski. Η μοναδικότητα την κολακεύει. Πώς όμως να είναι μία η αλήθεια, όταν αυτή η μία δεν ταιριάζει για όλους. Πάρ΄ το λίγο στους γοφούς να έρχεται να γλείφει το σώμα. Οπότε για τις ανάγκες του κοινού, έγινε αλήθεια customized. Στα μέτρα του καθενός, ελαστική. Βολική, εξυπηρετική, μοντέρνα. Α, ναι, προπαντός μοντέρνα. Και κυρίως να επιμένει ότι ζει σε έναν κόσμο όπου είναι αυτή και μόνο. Μία. Έτσι, στο πάρτι όπου όλες οι αλήθειες είναι καλεσμένες, η μία πέφτει πάνω στην άλλη και διόλου άσχημα να μην αισθάνεται. Οι αλήθειες- δυστυχώς έμαθαν και σ΄ εμάς πως- μπορούν να συνυπάρχουν ακόμη και όταν είναι αντίθετες. Ακόμη και εκεί όπου η μία δεν θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στην άλλη. Τώρα, στέκονται όλες εκεί- κανένα πρόβλημα.

Συνηθίσαμε να τις βλέπουμε μαζί, σαν χαμογελαστή οικογενειακή φωτογραφία. Ένα, δύο, τρία λευκό χαμόγελο. Εκτυφλωτικό. Μέχρι που θα τις χάσουμε κάποια στιγμή από τα μάτια μας. Και τότε θα πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και τις αλήθειες που μας λένε, ψέματα.