ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για τη Δεξιά

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Τίμος Ζηκίδης, Παπάγου 5, Παπάγου, γράφει:

«Κάποιοι κατηγορούν τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση ότι καθυστερούν την “επανίδρυση του κράτους”, που επαγγέλθηκαν προεκλογικά το 2004. Φαίνεται ότι αυτοί δεν κατάλαβαν ποιο ήταν και είναι το πραγματικό σύνθημα αφ΄ ενός και αφ΄ ετέρου δεν παρακολουθούν τα πεπραγμένα της κυβέρνησης.

Το σύνθημα της επανίδρυσης παρουσιάστηκε κολοβωμένο. Του λείπουν δύο λέξεις: της Δεξιάς.

Επανίδρυση του κράτους της Δεξιάς επαγγέλθηκε η Δεξιά και αυτήν υλοποιεί, τέσσερα χρόνια τώρα.

Γιατί, τι άλλο εκτός από επανίδρυση του κράτους της Δεξιάς είναι η εξαγγελία αντικατάστασης 10.000

υπαλλήλων με “δικά μας παιδιά”, η “απογραφή”, οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, οι απαγωγές, η αναγωγή των αστυνομικών σε πραίτωρες- νεώτερη εκδοχή του Μητσοτακικού “το κράτος είστε εσείς”- με τους συνακόλουθους ξυλοδαρμούς, τις ζαρτινιέρες κ.λπ., οι περίφημες συνεντεύξεις, η κραυγαλέα αθέτηση υποσχέσεων σε συμβασιούχους και τρίτεκνες οικογένειες, οι κομπίνες με κουμπάρους και ομόλογα, η επανίδρυση της Αγροφυλακής (μήπως όμως των διαβόητων ΤΕΑ;), όπως και τα τωρινά: απόσυρση βιβλίων, εξωπέταγμα ανεξάρτητων αρχών επειδή εγγυώνται την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας, άγρια φορολόγηση των λαϊκών στρωμάτων, με τον φόρο κατοχής ακινήτων, πετρελαίου κ.λπ; Όλα δείχνουν ότι το πραγματικό σύνθημα, η επανίδρυση του κράτους της Δεξιάς, υλοποιείται με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Η Δεξιά έχει ταυτίσει τον εαυτό της με το κράτος. Πιστεύει ότι το κράτος της ανήκει, ότι αυτή είναι το κράτος. Κι αυτό είναι διαχρονικά επιβεβαιωμένο. Από το δημοψήφισμα του 1935, η χώρα κυριαρχήθηκε από τις αντιδραστικές δυνάμεις, που κάθε φορά, με διαφορετικούς τρόπους, όπως τα νόθα δημοψηφίσματα του 1935 και 1946, η συνεργασία της με τους κατακτητές (τάγματα ασφαλείας, Χίτες, μπουραντάδες κ.λπ.), η πρόκληση των Δεκεμβριανών, οι εξορίες, η Μακρόνησος, όπου “χτίζονταν Παρθενώνες”, τρομάρα τους, οι φυλακίσεις, διωγμοί και εκτελέσεις αντιστασιακών, τα εκλογικά συστήματα δύο και τριών ταχυτήτων, οι εκλογές βίας και νοθείας, οι δικτατορίες και χούντες, τα δήθεν οικονομικά σκάνδαλα, τα πραγματικά αντεθνικά συνθήματα, όπως το “αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να σου την πάρει”, η ανακήρυξη των δωσιλόγων σε αντιστασιακούς και η επιβράβευσή τους με επίδομα, κατάφερναν να σφετερίζονται την εξουσία και να λυσσομανούν αν την έχαναν για κάποια διαστήματα.

Αυτή ήταν, αυτή είναι και θα είναι η Δεξιά του αυταρχισμού, του ξυλοδαρμού, της κομπίνας και της παραπλάνησης. Η παροιμία λέει “ο λύκος τρίχωμα αλλάζει, γνώμη δεν αλλάζει”».