[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Η έλλειψη των μοσχευμάτων «λυγίζει» τους νεφροπαθείς

Η έλλειψη μοσχευμάτων «λυγίζει» τους νεφροπαθείς: αυτή είναι η αλήθεια που «τροφοδοτεί» το παράνομο κύκλωμα εμπορίου οργάνων, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Νεφροπαθών Γιώργος Καστρινάκης. Ωστόσο επιμένει πως η αξιοπρέπεια και η ηθική είναι πάνω και από την ίδια τη ζωή. Άλλωστε, τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνέβαινε εάν οι πολίτες, οι γιατροί αλλά και οι αρμόδιοι φορείς ήταν ευαισθητοποιημένοι σε ό,τι αφορά την προσφορά οργάνων.
Η καθημερινότητα ενός νεφροπαθούς είναι;

Επίπονη, καθότι προσαρμοσμένη στο πρόγραμμα αιμοκάθαρσης (τρεις φορές την εβδομάδα επί πέντε ώρες κάθε φορά) καθώς και σε άλλες θεραπευτικές πράξεις.

Πόσα χρόνια περιμένει έως ότου να μεταμοσχευτεί;

Υπάρχουν και περιπτώσεις αναμονής μεγαλύτερης των είκοσι ετών.

Πόσοι δεν προλαβαίνουν; Δεν μπορεί να γίνει υπολογισμός. Είναι πολλοί αυτοί που χάνουν το τρένο της ζωής. Είστε κάθετος σε ό,τι αφορά τις μεταμοσχεύσεις σε αναπτυσσόμενες χώρες;

Είμαστε κάθετοι σε κάθε μεταμόσχευση που δεν πληροί τις προϋποθέσεις της ηθικής, του νόμου και της δεοντολογίας. Κι αν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου;

Αν υπήρχε επαρκής αριθμός προσφερόμενων πτωματικών μοσχευμάτων δεν θα ετίθετο ποτέ τέτοιο δίλημμα!

Η πρόσφατη είδηση για τον «δρα Τρόμο» έφερε στην επικαιρότητα τα παράνομα κυκλώματα που δρουν στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα;

Ευτυχώς η υπάρχουσα νομική θωράκιση και το ήθος των εμπλεκομένων στις μεταμοσχεύσεις επιστημόνων στη χώρα μας δεν επιτρέπει να συμβούν αυτά στην Ελλάδα. Αν συνέβαιναν, άλλωστε, δεν θα ρίσκαραν οι Έλληνες ασθενείς να πάνε «στην άκρη του κόσμου»…

Πώς πληροφορούνται οι Έλληνες για τις μεταμοσχεύσεις που πραγματοποιούνται στο εξωτερικό;

Απευθύνονται σε συνασθενείς τους που πήγαν σε αυτές τις (τριτοκοσμικές) χώρες.

Δεν υπάρχουν καν διαμεσολαβητές ή «κράχτες»;

Το αν «συμβαίνει κάτι επί χρήμασι» το ψάχνουν, εξ όσων γνωρίζω, οι αρμόδιες αρχές. Το αποτέλεσμα των επεμβάσεων σε κλινικές αναπτυσσόμενων χωρών;

Σίγουρα υπολείπεται εκείνου της Ελλάδας και των άλλων ανεπτυγμένων (και ιατρικά) χωρών.

Έχουν χάσει Έλληνες τη ζωή τους;

Η απάντηση είναι, δυστυχώς, καταφατική.

Βγάζουν όργανα στο «σφυρί» και μέσω Ίντερνετ. Πόσο εύκολο είναι να αγοράσει κανείς;

Νομίζω ότι το θέμα δεν είναι πόσο εύκολη είναι μια τέτοια αγορά. Πάνω και από την ίδια τη ζωή μας είναι το να ζούμε περήφανοι κι όχι ταπεινωμένοι από την ίδια τη συνείδησή μας. Το παράνομο εμπόριο δρα ανασταλτικά στην προσφορά οργάνων;

Βεβαίως ναι! Γι΄ αυτό και θα πρέπει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να αναδεικνύουν αυτό το θέμα σε όλες του τις παραμέτρους και στις σωστές του διαστάσεις όποτε αυτό προκύπτει.

Οι καμπάνιες φαίνεται να μην πείθουν. Τι γίνεται λάθος;

Όταν ψηφίσθηκαν οι διατάξεις του νόμου για την «ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση» προβλέφθηκε ρύθμιση για δωρεάν «κοινωνική διαφήμιση» σε ζώνες υψηλής θεαματικότητας. Ουδείς το τηρεί αυτό, με εξαίρεση ενίοτε τη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Πόσα μοσχεύματα χάνονται εξαιτίας της άρνησης των συγγενών;

Σίγουρα περισσότερα από όσα αξιοποιούνται.

Πώς θα μπορούσαν να πειστούν;

Με εκλαϊκευμένη επιστημονική ενημέρωση, αλλά και καλύτερο συντονισμό των εμπλεκόμενων φορέων.

Μήπως και οι γιατροί δεν δείχνουν τον απαραίτητο ζήλο για να ενημερώσουν και να πείσουν τους συγγενείς των κλινικά νεκρών να δωρίσουν τα όργανά τους;

Πέρα από την (απαραίτητη) αυξημένη συμβολή των γιατρών, επιβάλλεται να προσληφθούν στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων ειδικοί επιστήμονες (ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κ.λπ.) για να αναλάβουν αυτή τη σημαντική αποστολή.

Η περιπέτεια του Χριστόδουλου αύξησε το ενδιαφέρον για δωρεά οργάνων;

Όντως, αυτό συνέβη! Το επιβεβαιώνουν και οι αριθμοί.

Είναι η λύση οι ανθρωποκεντρικές καμπάνιες;

Χρειάζεται η «αξιοποίηση» και τέτοιων περιπτώσεων, αλλά θα έλεγα ότι αν οργανώσουμε σωστά τη σωτηρία ολόκληρου του «δάσους», τότε θα σωθούν κι όλα τα «δέντρα», μικρά και μεγάλα!

Η ίδρυση μεταμοσχευτικού κέντρου, διεθνών προτύπων, είναι λύση;

Με ένα μικρό μόνο κλάσμα των εξόδων δημιουργίας νέου μεταμοσχευτικού έντρου τα υπάρχοντα Κέντρα θα γίνονταν πρότυπα σε ευρωπαϊκό επίπεδο! Κέντρο χωρίς… μοσχεύματα; Ακριβώς! Ας βρεθούν πρώτα τα μοσχεύματα! Και, προσοχή: πάντα από δωρεά! Και να μην ανοίξει ποτέ ξανά κανείς αρμόδιος (ή μη) στην Ελλάδα θέμα δημιουργίας μεταμοσχευτικού κέντρου σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο. Διότι δεν μπορεί να συνυπάρξει η δωρεά ιστών και οργάνων σώματος με νοσηλευτικό κέντρο (εν προκειμένω μεταμοσχευτικό) που θα λειτουργούσε με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.