Φαινόμενα

Μιντιακές κουρτίνες…

Τι γίνεται όταν ο έρωτας ενός πολιτικού με μια μοντέλα «πουλάει» περισσότερο από την πολιτική του; Τι γίνεται όταν η διάλυση μιας εκδοτικής συμμαχίας πουλάει ως «διάλυση φιλίας»;

Τι γίνεται όταν οι ιδιωτικοί καβγάδες ενός ζεύγους διασημοτήτων (είτε πρώην «φίλων» είτε πρώην παντρεμένων) καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στο τηλεοπτικό θέαμα από οποιοδήποτε πρόβλημα της καθημερινότητας το οποίο παράγει ή επιλύει η οποιαδήποτε άσκηση πολιτικής;

Είναι προφανές ότι το θέαμα της κλειδαρότρυπας έχει παραμερίσει τον διάλογο, όποιος κι αν ήταν αυτός, για οποιοδήποτε πρόβλημα που προκύπτει. Σαν να μην αφορά η διακίνηση ιδεών, σαν να μην υπάρχουν ιδέες και, πολύ περισσότερο, σαν να μην υπάρχουν οι ενέργειες εκείνες, οι οποίες προσφέρουν λύσεις ή έστω ωθούν σε εξελίξεις με τις ανάλογες συγκρούσεις. Μοιάζει ο κόσμος ακίνητοςκαι όχι μόνον ο δικός μας τόπος- να επιδίδεται σε μια ανεξάντλητη ομφαλοσκόπηση, καταβροχθίζοντας προσωπικά πάθη και ιδιωτικές συγκρούσεις στις οποίες δίνει διαστάσεις δημόσιες για να αντικαθιστούν αυτές την πολιτική. Στην πραγματικότητα η πολιτική ως πεδίο συγκρούσεων και παραγωγής εξελίξεων προς οποιαδήποτε κατεύθυνση έχει αντικατασταθεί από τη μιντιακή ενασχόληση με ιδιωτικές υποθέσεις.

Είναι άγνωστο αν στο μέλλον ο έρωτας του Σαρκοζί για την Κάρλα αποδειχθεί μια μακιαβελική επιλογή του πολιτικού, ώστε να κοσμούν τις σελίδες των εφημερίδων της χώρας του τρυφερά ενσταντανέ δικά του με μια διασημότητα της σοουμπίζνες και ειρωνικά σχόλια για τον δεσμό του, αντί φωτογραφίες διαδηλώσεων, συγκρούσεων και ενσταντανέ «κοινωνικής αναταραχής», όπως συνέβαινε την εποχή κατά την οποία εξελέγη. Τότε προσέφερε το όραμα σκληρών μεταρρυθμίσεων που θα προσέδιδαν στη χώρα του ευρυθμία στο εσωτερικό, έστω και σιδηρά, και αίγλη στο εξωτερικό.

Έναν χρόνο μετά, ο ίδιος εξαργυρώνει την εξουσία του με την ερωτική προσφορά μιας «γκρούπι» διασημοτήτων (η Κάρλα έχει να επιδείξει αλλεπάλληλους έρωτες με ροκ σταρ όπως τον Έρικ Κλάπτον και τον Μικ Τζάγκερ, αν και οι υποστηρικτές της λένε ότι είχε πάντα αδυναμία στη φιλοσοφία και έχει να επιδείξει σχέσεις και με διάσημους φιλοσόφους, για την ακρίβεια τον πατέρα και γιο Εντοβέν). Και, πάντως, η δημόσια σφαίρα στη χώρα του έχει καταληφθεί από κουτσομπολιά για την ερωτική σχέση του. Προβάλλονται περισσότερο τα τσαλακωμένα σεντόνια του από όσο η πολιτική του, αφού στην πραγματικότητα οι προεκλογικές δεσμεύσεις του προς τον λαό των Γάλλων μετρούν καθυστέρηση.

Με την ίδια επικοινωνιακή ορμή προβάλλεται και στη χώρα μας η ενδοεκδοτική σύγκρουση των πρώην συνεταίρων Αναστασιάδη και Τριανταφυλλόπουλου, στην οποία- αν και αποτέλεσε άκρως ψυχαγωγικό τηλεοπτικό σόου- προσδόθηκαν οι πολιτικές διαστάσεις που θα είχε μια πολιτική ενέργεια, έστω η λειτουργία των θεσμών και μόνο, ελεγκτικών και ό,τι άλλο για την εξεύρεση και αποκάλυψη του πραγματικού προβλήματος.

Αντιθέτως, αυτό ούτε αποκαλύπτεται ούτε συζητείται και στη θέση του ρέουν τόνοι φλυαρίας, σεναρίων, υποθέσεων με άφθονους σκανδαλώδεις υπαινιγμούς. Την ίδια στιγμή συμβαίνει το παράδοξο οι θεσμοί να λειτουργούν στην κατεύθυνση της απόκρυψης και όχι της αποκάλυψης, καθώς ενεργοποιούνται αποσπασματικά και εκείνοι που αφορούν την προστασία ιδιωτικών υποθέσεων και προσώπων .

Όλο αυτό είναι επόμενο να έχει τροφοδοτήσει τον δημόσιο λόγο με την ανάλυση ζητημάτων που αφορούν σχέσεις προσώπων (συζητούνται και αναζητούνται ακόμη και οι υπόγειες) και όχι την πολιτική, της οποίας οι ενέργειες ή μάλλον οι ολιγωρίες προκαλούν το ξέσπασμα ιδιωτικών διενέξεων.


… κρύβουν τη γύμνια της πολιτικής

Όσο υποχωρεί η πολιτική κρύβοντας την αδυναμία να παράξει έργο, άρα και συγκρούσεις, όσο αποφεύγει να υποστεί, δηλαδή, το πολιτικό κόστος δυναμικών αποφάσεων, η δημόσια σφαίρα καταλαμβάνεται από την ιδιωτική- και δη τις καταναλωτικές πτυχές προσωπικών σχέσεων, έναν σκανδαλώδη έρωτα ή μια απρόβλεπτη «φιλία» (με επιχειρηματικούς στόχους).

Ο Σαρκοζί ταξιδεύει με την Κάρλα στο πλευρό του προσφέροντας φωτογενή ενσταντανέ ερωτευμένου πιγκουίνου και βάζει στο συρτάρι μελέτες ειδικών που προτείνουν μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα έχουν κόστος για τη δημοτικότητά του. Και ο Έλληνας πρωθυπουργός βγάζει πύρινους λόγους στη Βουλή ότι δεν συμμετέχει στην πολιτική των εντυπώσεων, αλλά η εκχώρηση στη Δικαιοσύνη του ρόλου της άσκησης πολιτικής- και δη του πολιτικού ελέγχου- αποδεικνύει ότι οι εντυπώσεις λειτουργούν εις βάρος οποιασδήποτε πολιτικής, ακόμη και του πολιτικού διαλόγου.