Το πνεύμα του τόνου

Γυναίκες μόνες!

Γυναίκες έρμαια κοινωνικών, οικογενειακών, θρησκευτικών προκαταλήψεων, κατατρεγμών, ψάχνουν απεγνωσμένα μια σπιθαμή στέρεης γης να πατήσουν, να σταθούν, «μια γωνιά να ζεσταθούν», μιαν ελάχιστη αχτίδα ελπίδας, μια ταπεινή στιγμή πραγματικής ζωής.

Κυνηγημένες, απορριμμένες, φοβισμένες, «το άλλο μισό τ΄ ουρανού» υποφέρει, στενάζει απελπισμένο. Θέλει μα δεν μπορεί, δεν το αφήνουν ν΄ ανασάνει. Πριν από λίγες μέρες δεκαοχτάχρονη Σομαλή πρόσφυγας πήδηξε στη θάλασσα με τις δύο ανήλικες αδελφές της στις ακτές της Μυτιλήνης. Ίσα που πρόλαβε να φτάσει στη στεριά για να γεννήσει. Μια άλλη, αγνώστου εθνικότητας, ίσως Φιλιππινέζα, πέταξε στα σκουπίδια το νεογέννητο παιδί της. Παιδιά χωρίς πατέρα. Άφαντος ο άνδρας. Χιλιάδες, εκατομμύρια γυναίκες θύματα βίας, βιασμών, λιθοβολισμών, γενοκτονιών… πορεύονται χωρίς παιδεία, περίθαλψη, αγάπη, φροντίδα, βουτηγμένες στην άγνοια… Αν ήξεραν, αν συνειδητοποιούσαν, αν μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους ατόφιο, ελεύθερο, ανεξάρτητο, να νιώσουν τη γυναικεία υπερήφανη δύναμη της ύπαρξής τους, αυτές που κυοφορούν στα σπλάγχνα τους τη ζωή, αν άκουγαν τη Ζωή Καρέλλη: «… και λέω πως είμαι ακέριος άνθρωπος / και μόνος. Δίχως του δεν εγινόμουν και τώρα είμαι και μπορώ/… κι εγώ έχω το δικό μου φως/… κι έχω τόσην υπερηφάνεια/… Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω./ Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου/ ξέσκισμα που τοιμάζω/ για να γνωρίσω τον κόσμο δι΄ εμού/ για να πω το λόγο δικό μου,/ εγώ που ώς τώρα υπήρξα/ για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν΄ αγαπώ,/ εγώ πια δεν του ανήκω/ και πρέπει μονάχη να είμαι,/ εγώ, η ΑΝΘΡΩΠΟΣ.