Φαινόμενα

Μαστίγιο, όχι αλυσίδες

Τραβάμε χειρόφρενο στις αστικές συγκοινωνίες με το πρώτο χιονάκι και ας κόψει τον λαιμό του ο εργαζόμενος, γιατί έχουμε μια εθνική αποστροφή κατά των αλυσίδων
Διαπιστωμένο. Οι αλυσίδες δεν μας πάνε, δεν τις θέλουμε. Κάτι φουντώνει μέσα μας και αντιδρούμε. Να μας άφησαν παιδικά τραύματα εκείνες οι σχολικές αφίσες επί χούντας. που είχαν τη Βόρειο Ήπειρο («κουκλίτσα αληθινή» την έλεγε το τραγουδάκι) με αλυσίδες στα χέρια;

Να φταίνε οι αφηγήσεις για φαντάσματα με αλυσίδες; Λύσσαξε και ο κατά δήλωσή του «εθνικός σταρ» με το φάντασμα του Κλεόπα που τον κυνηγάει, νάτα τώρα τα χαΐρια μας. Μέχρι και οι αστικές συγκοινωνίες τράβηξαν χειρόφρενο. Σιγά μην πιάσουν στα χέρια τους αυτά τα αντικείμενα του διαβόλου, τα μιαρά σύμβολα του εθνικού πάθους (με την αλυσοδεμένη Βόρειο Ήπειρο που λέγαμε). Αντιστάθηκαν οι τιμημένες αστικές συγκοινωνίες, ασυμβίβαστες, αγέρωχες. Να κόψει τον λαιμό του ο εργαζόμενος, αυτές βράχοι μπροστά στην αλυσίδα! Ούτε που να την ξέρουν θέλουν… Και σιγά μην ξοδευτούν κιόλας να αγοράσουν τέτοιο αντικείμενο.

Τραβάνε χειρόφρενο στον χιονιά και κάνουν αντίσταση. Μάλιστα! Τέτοιο είναι το δημοκρατικό και ασυμβίβαστο φρόνημα των συγκοινωνιών μας, οι οποίες υπάρχουν για την εξυπηρέτηση της κοινωνίας.

Αλλά δεν είναι μόνον οι αστικές συγκοινωνίες που αρνούνται τις αλυσίδες σε πείσμα των ταπεινωμένων, δουλικών αστικών συγκοινωνιών άλλων χωρών, της Γερμανίας, της Σουηδίας, της Γαλλίας που φυσικά δεν σταματούν μόλις ρίξει ένα χιονάκι στην πόλη. Αυτοί είναι οι προσκυνημένοι. Δούλοι. Της αλυσίδας .

Άλλωστε, ούτε οι ιδιώτες έχουν αδυναμία σ΄ αυτές. Χίλιες φορές να βάλουν στο αυτοκίνητο την οικογένεια, να πάνε βολτίτσα στο χιόνι χωρίς αλυσίδα, και να ακινητοποιηθούν, και να φωνάζουν για το ανάλγητο κράτος που τους αφήνει απροστάτευτους, παρά να πάρουν αλυσίδες.

Έγινε φανερό κατά τη διάρκεια των μαραθώνιων προγραμμάτων που κάλυψαν το τρομερό γεγονός του ελαφρότατου στρώματος χιονιού- το οποίο μόλις για μερικές ώρες κάλυψε το κέντρο της Αθήνας- ότι ο Έλλην πολίτης προτιμά χίλιες φορές το μαστίγιο.

«Κοίτα, δεν έχω αλυσίδες, μαστίγωσέ με, μαστίγωσέ με!» έμοιαζαν να φωνάζουν οι γυμνές ρόδες που γλιστρούσαν μπροστά στην κάμερα διαφόρων αυτοκινήτων, των οποίων οι οδηγοί έκαναν την περήφανη αντίσταση που λέγαμε.

Μερικοί είχαν τις αλυσίδες, αλλά όχι για να τις χρησιμοποιήσουν. Καταλάβαμε ότι πολύς κόσμος τις αγοράζει για να τις βάλει τιμωρία στο σκοτεινό πορτ μπαγκάζ.

Να, αυτό δεν το κατάλαβε ο κ. Ιαβέρης, ο ειδήμων της οδήγησης, ο οποίος έβριζε από το πάνελ του Μega Σαββατοκύριακου τους ανόητους, τους βλάκες, τους ανεγκέφαλους που παίρνουν το αυτοκίνητό τους και πάνε βόλτα στα χιόνια. Θα άκουσε το φιλοθέαμον που του φώναζε «κι άλλο, κι άλλο, αχ, ναι, βρίσε μας κι άλλο, μαστίγωσέ μας», γιατί τον είδαμε και σε πολλά άλλα πάνελ να δίνει τις ίδιες συμβουλές. Σ τον βρόντο! Σ τον βρόντο!

Κάθε τόσο οι ρεπόρτερ που είχαν ακροβολιστεί στους συνήθεις κόμβους των χιονοπτώσεων (εκεί που χιονίζει σχεδόν κάθε χειμώνα για να την έχουν σίγουρη τη λευκή εικόνα) ανακοίνωναν ότι κάποιο αυτοκίνητο χωρίς αλυσίδες ακινητοποιήθηκε και σχηματίστηκε πίσω του ουρά.


Σαν πιτσιρίκια στην πρώτη εκδρομή

Μα τι θεομηνία θα είναι αν δεν έχουμε ουρές και εγκλωβισμένους; Πώς θα μιλάμε για «τρομακτικά» προβλήματα με ένα χιονάκι; Πώς θα ξαπλωθούμε στον καναπέ να απολαύσουμε μαραθώνια προγράμματα που δείχνουν όντως να καταρρέει το κράτος με λίγο χιόνι; Χωρίς ρεύμα τα μισά νησιά. Φυσικά, γιατί είναι απαρχαιωμένο και το δίκτυο και η μέθοδος ηλεκτροδότησής τους. Κλειστά τα σχολειά. Φυσικά, γιατί δεν έχουν θέρμανση. Ποια άλλα σχολειά στην Ευρώπη ΔΕΝ έχουν θέρμανση; Δεν πέταξαν τα μισά αεροπλάνα. Μάθαμε ότι ήθελαν «αποπαγοποίηση». Μάλιστα. Δεν μπορούσαμε να την κάνουμε χωρίς να γίνει θέμα; Στον Καναδά τι κάνουν; Ανακοινώνουν καθημερινώς την… αποπαγοποίηση των αεροπλάνων;

Σαν πιτσιρίκια στην πρώτη μας παραθαλάσσια εκδρομή. Τσαλαβουτάμε στα ρηχά νομίζοντας ότι ξανοιχτήκαμε στον ωκεανό, φοράμε μπρατσάκια για να ανεβούμε στη βάρκα κι ας μένει δεμένη κι αυτή στα ρηχά… Σημασία έχει να κάνουμε σαν να ζούμε τη μεγάλη περιπέτεια και όχι να τη ζήσουμε.