[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι Ελληνίδες, μητέρες των άκρων

«Oι Ελληνίδες μητέρες σήμερα ή πνίγουν με το ενδιαφέρον τα παιδιά τους ή αδιαφορούν τελείως», μου είπε σε πρόσφατη συνάντηση γονέων και καθηγητών, ο νέος σε ηλικία και ιδέες καθηγητής Θρησκευτικών, αγαπημένος «μυστικοσύμβουλος» και συζητητής όλων των μαθητών του Λυκείου. Κοιτώντας γύρω μου τους γονείς που περιφέρονταν στους διαδρόμους του σχολείου- άλλοι με αγχώδη ευσυνειδησία και άλλοι ως αγγαρεία, αν βέβαια είχαν τελικά έρθει- και ανακαλώντας τα «πηγαδάκια» μαζί τους, διαπίστωσα ότι έχει δίκιο. Θυμήθηκα τον δεκαεπτάχρονο Φοίβο, που θυμωμένος με τη συχνά απούσα από τη ζωή του καριερίστα μαμά του δεν της επιτρέπει πια να πάρει τους βαθμούς του. Να σου αμέσως στη μνήμη μου και ο αντίποδας: ο φοβισμένος και ντροπαλός Αριστείδης, που πρωτοετής φοιτητής ήδη βρίσκεται πάντα κάτω από τις τεράστιες φτερούγες της μητέρας του. Και ο καθηγητής Παύλος Τούτουζας, διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας και γνωστός φιλοσοφών, γράφει στο περιοδικό του ιδρύματος «Στους ρυθμούς της Καρδιάς»: «Τα παιδιά μας ζουν σε εποχή που έχει αφήσει τα παλιά. Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, αλλά σήμερα υπάρχουν πολλές οικογένειες στις οποίες σπανίζουν οι κανόνες». Και τις διαχωρίζει: «Σε μια κατηγορία βρίσκεις γονείς με κλειστά τα ώτα και τα μάτια, που προσπαθούν με πάσης φύσεως τροφικά και άλλα δωράκια να αποδείξουν την αγάπη τους. Ό,τι ζητήσει το παιδί, το έχει. Ακόμα και το πιο παράδοξο.

Στην άλλη άκρη, βρίσκονται οι γονείς της υπερβολής. Είναι καλύτεροι και από τον παιδίατρο και από τον άριστο διαιτολόγο. Ακριβολογούν όλη την ημέρα τι και πόσο θα φάει το παιδί. Τα παιδιά ανακαλύπτουν τα γλυκά και τη σοκολάτα όταν ενηλικιωθούν! Ενδιαμέσως, βρίσκεται η κατηγορία των απόντων: οι γονείς δουλεύουν πολύ, ταξιδεύουν, μέρα- νύχτα είναι στο γραφείο, γράφουν ασταμάτητα. Εν πάση περιπτώσει, απουσιάζουν από το σπίτι και τα παιδιά έχουν κενό μέσα τους. Όταν οι γονείς παρουσιαστούν, τότε τα παιδιά πληρούνται από χαρά. Τελικά αυτά τα παιδιά ζουν μια ζωή των άκρων, ζωή δυαδική».

Αλλοπρόσαλλη και χαοτική η σημερινή εποχή, κυρίως για τα παιδιά (όσο και αν τους κοπανάμε συνέχεια επικριτικά τα περί της «εύκολης ζωής» τους). Το να βρούμε οι γονείς το μέτρο και τη χρυσή τομή- ιδίως οι μανάδες, γιατί οι πατεράδες έχουν συνήθως έτοιμα τα κλισέ-άλλοθι για την αποχή τους- θέλει συνεχή μόχθο. Εγώ ομολογώ ότι ακόμα παραπαίω!…