[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η αλήθεια πνίγηκε σε θολά νερά

ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ του Χρήστου Ζαχόπουλου τραβήχτηκε η κουρτίνα. Το παρασκήνιο, που κρυβόταν πίσω από την κουρτίνα, παραδόθηκε στην κοινή θέα. Καταστροφή! Το ανυποψίαστο, έως εκείνη τη στιγμή, κοινό, εισέβαλε, άθελά του, στα άδυτα του θεάτρου. Με σπασμωδικές κινήσεις πανικού, οι πρωταγωνιστές έτρεχαν να καλύψουν τη γύμνια τους όπως όπως. Η ηρεμία του… σκότους είχε χαθεί για πάντα. Χωρίς μακιγιάζ, χωρίς κοστούμια, χωρίς ειδικό φωτισμό όλοι έδειχναν… μικροί. Είχαν πάρει τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ήταν όμως υποχρεωμένοι να πουν κάτι. Να συνεχίσουν, έστω κι έτσι την παράσταση. Με πολλά σαρδάμ, ψελλίσματα και λάθος ατάκες, προσπάθησαν να παίξουν τον ρόλο τους. Και, απροετοίμαστοι όπως ήταν, τα έκαναν… θάλασσα. Ωστόσο το κοινό, σύσσωμη η ελληνική κοινωνία δηλαδή, περίμενε τουλάχιστον την αλήθεια. Αφού, όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, κάθε άλλη τακτική ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Παρ΄ όλα αυτά ουδείς έδειξε να ενδιαφέρεται για τις εντυπώσεις της κοινής γνώμης. Ούτε καν για την ενόχληση που θα της προκαλούσε η υποκρισία. Ο στόχος ήταν ένας. Να πέσει η αυλαία. Με απώλειες ηθικής απαξίας, αλλά όχι ποινικής. Η υπόθεση Ζαχόπουλου, όπως συνηθίσαμε να την αποκαλούμε- έστω και απουσία του- έδωσε τροφή σε άπειρα δημοσιεύματα, σε αμέτρητα σενάρια, σε εκτόνωση παθών, σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Σε επίπεδο ποινικής αντιμετώπισης όμως, έπεσε σε… τοίχο. Με μισές αλήθειες και βολικά ψέματα, η Δικαιοσύνη οδηγείται σε αδιέξοδο. Και μάλιστα, χωρίς να φέρει καμιά ευθύνη. Οι πραγματικές διαστάσεις της ιστορίας, όπως τις αντιλαμβάνεται ο κοινός νους, ασφαλώς και δεν αποδίδονται στη δικογραφία. Δεδομένου λοιπόν ότι η ανάκριση αναζητεί τη δικανική αλήθεια, ακόμη και αν είναι εμφανές πως απέχει από την πραγματικότητα, ελλείψει στοιχείων θα «σηκώσει τα χέρια ψηλά». Προ του κινδύνου να καταρρεύσουν τα κατηγορητήρια, οι προσωπικές εκτιμήσεις- ακόμη και αν ανήκουν στον ανακριτή- αναγκάζονται να υποχωρήσουν. Οι (βάσιμες) υποψίες θα εξακολουθήσουν βεβαίως να πλανώνται κι ενώ ο κ. Ζαχόπουλος θα αναρρώνει, η δημοσιογραφία θα νομίζει ότι ανέκτησε το κύρος της. Ξεχνώντας ότι το μέγεθος αυτό δεν αποτιμάται σε χρήμα, ούτε αντικατοπτρίζεται σε θολές δικογραφίες.