[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ιn God we trust… (ή Δι΄ ευχών)

ΠΙΣΤΕΥΑΤΕ πως ο Θεός έχει πεθάνει; Με τον Αρχιεπίσκοπο τι συνέβη; Και με τους Αγίους Πατέρες ημών;

Η σημερινή «σούπερ Πέμπτη» και όλη η σεναριολογία που τη συνόδευσε πριν ακόμη ο μακαριστός Χριστόδουλος ταφεί, μαζί με τις βυζαντινές ραδιουργίες και τα δείπνα των υποψηφίων, τις κατάρες και τις λιτανείες που είδαμε αυτές τις μέρες, αποδεικνύουν ότι ο Θεός επιστρέφει δριμύτερος.

Και μάλιστα, προκαλώντας πολλή φασαρία! Κι εκεί που οι ορθολογικοί πίστευαν ότι η θρησκεία έχει εκδιωχθεί από τον δημόσιο χώρο, η εκδημία του Αρχιεπισκόπου τούς επανέφερε στην πραγματικότητα. Αθώοι και συγκινημένοι πιστοί που προσκυνούσαν, παραληρώντας για τον «άγιο», όπως τον χαρακτήρισαν, Χριστόδουλο, από τη μια, στρατιές ρασοφόρων από την άλλη, δημιούργησαν για λίγο την ψευδαίσθηση ότι δεν ζούμε στην Αθήνα, αλλά στην Τεχεράνη.

Όσο για τη συζήτηση τού τι πρέπει να εκπροσωπεί ο νέος προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας- την Εκκλησία; τον Θεό; τους πιστούς; την τιμή του έθνους και της πατρίδας;-, αυτή δεν έγινε ποτέ. Ούτε πρόκειται να γίνει, εκτός αν ο νέος Αρχιεπίσκοπος έχει «χριστοδουλικού» τύπου εμπνεύσεις για λαοσυνάξεις και παρόμοιες ακρότητες.

«Δεν σας εμποδίζω να λατρεύετε τους λίθους σας, αλλά μην τους εκτοξεύετε εναντίον μου», είχε πει Αμερικανίδα συριακής καταγωγής σε συνομιλία της με Αιγύπτιο καθηγητή θρησκευτικών σπουδών στο Αλ Τζαζίρα (παρατίθεται στις «Φονικές θρησκείες» του Εlie Βarnavi, Εκδ.

Πόλις), θέτοντας την ουσία με απλά λόγια.

Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα είναι ο νέος Αρχιεπίσκοπος, αλλά ότι η θρησκεία επιστρέφει από τον μεταφυσικό στον δημόσιο χώρο, σε μια εποχή που όλα τα υπόλοιπα δείχνουν να καταρρέουν. Αν έφυγε, βέβαια ποτέ, αφού το ζήτημα των σχέσεων Κράτους- Εκκλησίας δεν τολμά να αγγίξει κανείς με ειλικρίνεια. Διότι, ακόμη κι ο Θεός δίνει ψήφους! Κι ας μην προβληματίζει κανέναν αυτό σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος θα τολμήσει να ειρωνευτεί το αμερικανικό «in God we trust», ας θυμηθεί ότι η ελληνική του εκδοχή είναι το «δι΄ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Με τις ευχές τους, το δίχως άλλο. Αλλά κάθε «κατεργάρης» στον πάγκο του. Κι ας είναι απεσταλμένος του Θεού αυτοπροσώπως…