«Αρχιτεκτονική, η τέχνη που δεν την κάνεις για τον εαυτό σου»

«Διαφωνώ με τη νοοτροπία της υπογραφής ενός αρχιτέκτονα που φτιάχνει όμοια πακέτα, τα οποία τοποθετεί παντού, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τον χώρο. Αυτή η τακτική εξυπηρετεί τον εγωισμό του αρχιτέκτονα και του εργοδότη. Όμως η ειδοποιός διαφορά της αρχιτεκτονικής από τις άλλες τέχνες είναι ότι δεν την κάνεις για τον εαυτό σου. Πρέπει να δείχνεις κυρίως σεβασμό στον τόπο και να αφήνεις κάθε τόπο να σε επηρεάσει χωριστά». Είναι η άποψη του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη. Του Έλληνα αρχιτέκτονα, υποστηρικτή της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, δημιουργού πολλών έργων στο εξωτερικό και στην Ελλάδα. Ο οποίος δίνει το στίγμα της θεωρίας του για την αρχιτεκτονική παραγωγή και τον ρόλο του αρχιτέκτονα στη διάλεξή του «Από τη θεωρία στην πράξη, από την πράξη στη θεωρία. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος», στο πλαίσιο του προγράμματος Μegaron Ρlus.

Γ εννήθηκε κι έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στις Ινδίες. Στη συνέχεια πήγε στην Αγγλία και μετά ήρθε στην Ελλάδα. Σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου και δίδαξε έως το 1965.

Υπήρξε επισκέπτης- εξεταστής στις Αρχιτεκτονικές Σχολές του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου (1994-96) και του Πανεπιστημίου Stratchclyde της Γλασκώβης (από το 1997).

Διετέλεσε επιστημονικός βοηθός του Κ. Α. Δοξιάδη από το 1964 έως το 1966, ενώ από το 1963 διατηρεί δικό του γραφείο στην Αθήνα που ανέπτυξε έντονη μελετητική δραστηριότητα

ΙΝFΟ

Ο Αλέξανδρος Τομπάζης δίνει διάλεξη αύριο στις 19:00 στο Μέγαρο Μουσικής. Είσοδος ελεύθερη με δελτίο προτεραιότητας που διανέμεται από τις 18:00

στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Το ενδιαφέρον του Αλέξανδρου Τομπάζη για την τεχνολογία και η πρώτη πετρελαϊκή κρίση τον έσπρωξαν να ασχοληθεί με τη χρήση της ηλιακής ενέργειας αρχικά και άλλων εναλλακτικών πηγών ενέργειας αργότερα. «Η ηλιακή ενέργεια από είδος τεχνολογικού ενδιαφέροντος για μένα κατέληξε να είναι αυτή που με έπεισε και μου άνοιξε τα μάτια για το ακριβώς αντίθετο», σημειώνει ο Αλέξανδρος Τομπάζης στη μονογραφία του (Εκδ. Libro). «Αντί να είναι, δηλαδή, ακόμη μία πρόσθετη εφαρμογή τεχνολογίας, είναι το μέσο που ανοίγει έναν νέο τρόπο ή επαναφέρει μία εναλλακτική φιλοσοφία σκέψης. Μία ευαισθησία ως προς την τύχη και τα περιβαλλοντικά προβλήματα του πλανήτη μας και τις δυνατότητες επιβίωσης με μεγαλύτερο σεβασμό για το τι γίνεται γύρω μας και τη δυνατότητα επίλυσης των αρχιτεκτονικών μας προβλημάτων κατά τρόπο πιο ολοκληρωμένο, απλό, αλλά και ουσιαστικό». Η ενασχόληση αυτή γρήγορα αποτέλεσε για εκείνον, υπό τη μορφή της αποκαλούμενης βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, αναπόσπαστο τμήμα της αρχιτεκτονικής δημιουργίας.