[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πρεσβυωπία

Δεν είναι καθόλου παράξενο που οι περισσότερες σημερινές γυναίκες εξαντλούν την κοκεταρία τους στον σκελετό των γυαλιών τους. Έχω εδώ μπροστά μου τα καινούργια μου ντιζαϊνάτα γυαλάκια κι έτσι μου ΄ρχεται να τα βάλω κάτω και να τα κάνω σκόνη με το τακούνι της μπότας μου.

Μοιάζει σαν αυτοκτονικός ιδεασμός, αφού η καριέρα μου ως μύωπος ξεκίνησε από τότε που ήμουν παιδί. Ώσπου να με διαλύσει η πρεσβυωπία, τα γυαλιά μου ήταν η μεγαλύτερή μου εξάρτηση, φυσιολογική προέκταση του εαυτού μου και το απόλυτο όριο της ιδιωτικότητάς μου. Όλα αυτά μέχρι πριν από λίγες μέρες που δοκίμασα τους πρώτους πολυεστιακούς φακούς μου.

Για να μην τα πολυλογώ, αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι. Βλέπω τις σκάλες σαν γκρεμό, το πάτωμα σαν ρέμα. Τα γράμματα χορεύουν στο χαρτί, η τηλεόραση έχει καταντήσει σκέτο μαρτύριο και οι διπλανοί μου στο γραφείο όσο πάνε και μοιάζουν με φιγούρες του Φράνσις Μπέικον. Μαζί με την περιφερειακή μου όραση έχασα και την άνεση να περπατάω μόνη μου στον δρόμο. «Προσοχή μη σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο», μου είπε ο οπτικός, επισημαίνοντάς μου ότι η περίοδος προσαρμογής θα κρατήσει πολύ.

Και ιδού εγώ, πέντε εικοσιτετράωρα τώρα, να προσπαθώ να εξοικειωθώ με τα διπλά κέντρα των φακών μου κουνώντας το κεφάλι μου όπως τα πουλιά. Επειδή όμως πληρώνομαι σαν γραφιάς και όχι σαν περιστέρι έχω αρχίσει να αγχώνομαι. Μεγάλο ζόρι αυτή η ωρίμαση.