Εναλλακτικά Η καραμέλα της ενότητας

ΟΥΦ! Ο Βενιζέλος έκανε πίσω στο θέμα του «Ομίλου» που έστηναν ερήμην του πανεπιστημιακοί και άλλοι της κοινωνίας πολιτών. Η ενότητα του ΠΑΣΟΚ δεν απειλείται για την ώρα. Και ο Παπανδρέου είναι κερδισμένος, αφού «του βγήκε», λένε, «το μπρα ντε φερ με τον Ευάγγελο». Το θέατρο σκιών της περασμένης εβδομάδας απλώς επιβεβαιώνει τη σύγχυση που επικρατεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αρχής γενομένης από την καραμέλα της ενότητας. Από πότε, αλήθεια, η ενότητα είναι προϋπόθεση επιτυχίας στην πολιτική;

Παράδειγμα: το δίδυμο Μπλερ και Μπράουν είχε τα ηνία του Εργατικού Κόμματος από το 1994 ώς το 2007. Μόνο που Τόνι και Γκόρντον- τι έκπληξη!- δεν υπήρξαν ποτέ ενωμένοι. Είχαν άλλο στυλ και άλλες πεποιθήσεις. Είχαν πολλά τετ α τετ που δεν πήγαν καθόλου καλά. Είχαν κοινοβουλευτικούς και κυβερνητικούς στρατούς που έδωσαν σκληρές μάχες στο Γουεστμίνστερ. Ακόμη χειρότερα: ο Μπράουν θεωρούσε ότι ο Μπλερ τον κορόιδεψε και δεν τήρησε τη μεταξύ τους συμφωνία να του παραδώσει την ηγεσία στο τέλος της πρώτης πρωθυπουργικής θητείας του! Όλα αυτά δεν εμπόδισαν τους Εργατικούς- και το δίδυμο Τόνι-Γκόρντον- να κερδίσουν τρεις εκλογές- αρχής γενομένης από το 1997.

ΕΝΟΤΗΤΑ δεν σημαίνει ομοιομορφία, αλληλεγγύη ή ενός ανδρός αρχή. Αυτά είναι για καθεστώτα τύπου Τσαουσέσκου. Τα δε κόμματα εξουσίας στεγάζουν ισχυρές- και συχνά διαφορετικές- προσωπικότητες, αλλά και ομάδες, τάσεις ή ρεύματα. Έτσι ήταν το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα επί Μιτεράν- που κυβέρνησε δεκατέσσερα χρόνια. Έτσι ήταν και το ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα ή και Σημίτη. Δεν συμφωνούσαν όλοι με όλους για όλα. Κι αυτό ήταν πλεονέκτημα: γιατί και στην κοινωνία δεν συμφωνούν όλοι με όλους για όλα. Ένα κόμμα που δεν είναι ομοιόμορφο αλλά πολυσυλλεκτικό, έχει μεγαλύτερο εύρος απήχησης. Γι΄ αυτό μεγάλωσαν σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες- ενώ τα μονολιθικά Κομμουνιστικά Κόμματα έμειναν στη γωνία.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, δεν στήνεις όμιλο-μαριονέτα εκτός ΠΑΣΟΚ ένα μήνα αφού έχεις ηττηθεί σε αναμέτρηση για την ηγεσία- και μάλιστα με όρους συμμετοχικής δημοκρατίας. Άλλο να εκφράζεις τις απόψεις σου μέσα στο κόμμα, άλλο να κατασκευάζεις έναν Δούρειο Ίππο πανεπιστημιακών. Ένας από τους λόγους που Βενιζέλος και Βενιζελικοί έκαναν πίσω είναι ότι αντελήφθησαν- έστω και καθυστερημένα- ότι είχαν χάσει τη μάχη στην κοινή γνώμη του ΠΑΣΟΚ: «Θα θεωρούσαν εμάς υπεύθυνους για τη διάσπαση», εκμυστηρεύεται ένας από αυτούς.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ συμβαίνουν, ενώ το ΠΑΣΟΚ μικραίνει. ΄Η μάλλον, το ΠΑΣΟΚ μικραίνει επειδή συμβαίνουν όλα αυτά. Το σκορ των δημοσκοπήσεων είναι αποκαρδιωτικό. Η ενότητα δεν είναι πολιτική. Και, δυστυχώς, εκεί υστερεί το ΠΑΣΟΚ- των μεν ή των δε.