Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μερική και χρόνια αμνησία

Αγαπητή Φοίβη, Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν ένα, δύο, τρία και άλλα πολιτικά σκάνδαλα, όμως η πέτρα των σκανδάλων δεν βρισκόταν ποτέ. Έτσι, μέσα σε όλα αυτά που είχε η Δικαιοσύνη στο κεφάλι της, ανέλαβε να βρει την… πέτρα!

Τα χρόνια περνούσαν και ο κόσμος ξεχνούσε τα σκάνδαλα. Μην ακούτε τι λένε άλλοι. Ο κ. Μητσοτάκης είχε δίκιο. Με το πέρασμα του χρόνου, όλα ξεχνιούνται. Άλλοι παθαίνουν μερική αμνησία, άλλοι χρόνια, και άλλοι απλώς βολεύονται…

Στο τέλος, το άλλοτε βούκινο, είναι ο ψίθυρος τού τώρα που περνά απαρατήρητος από τα αυτιά, έστω κι αν η Δικαιοσύνη στο μεταξύ έχει λαχανιάσει για να βρει την πέτρα!

Συμπέρασμα. Το να παραπέμπουμε το κάθε πολιτικό σκάνδαλο στη Δικαιοσύνη είναι ένας ελιγμός για να σταματήσει κατ΄ αρχήν ο θόρυβος, εκμεταλλευόμενοι τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη του κόσμου προς αυτήν. Στο μεταξύ, ο χρόνος αξιοποιείται δεόντως με στόχο τη μερική ή την ολική αμνησία της κοινής γνώμης ή ακόμα και τον αποπροσανατολισμό της σε άλλα ζητήματα, έστω κι αν διαβαθμίζονται ως «πολύ σοβαρά» για να προκαλέσουν τη δέουσα προσοχή. Αλλά, όλα τέλος πάντων θα τα στέλνουμε στη Δικαιοσύνη;

Μάλλον ναι. Γιατί, έχουμε φθάσει σε τέτοιο επίπεδο, που η κοινωνία δίνει τη μάχη για την καθημερινή της επιβίωση και δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί και με τα σκάνδαλα. Της έχουν φορτώσει τόσες ευθύνες, υποχρεώσεις και ανάγκες, που δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι για να δει τι συμβαίνει.

Και ό,τι μαθαίνει, το πληροφορείται από την κλειδαρότρυπα στα γρήγορα ή σε μορφή DVD, κατάλληλα μονταρισμένο και σκηνοθετημένο για απόλαυση και όχι για προβληματισμό. Αισθάνεται δε, μια ανακούφιση όταν το κάθε σκάνδαλο έχει χάπι εντ όπως τα παραμύθια του παλιού καλού καιρού. Η κοκκινοσκουφίτσα ζει, όπως συνεχίζει να ζει και ο κακός λύκος και η γιαγιά!

Ευχαριστώ πολύ Γεώργιος Ριζόγλου Αγ. Σύλλας, Ηράκλειο Κρήτης Μα ούτε εδώ πέθανε κανένας. Όλοι προσπαθούν να αυτοκτονή σουν και δεν τα καταφέρνουν. Και για να σοβαρευτούμε, δεν είναι ότι παραπέμπουμε γενικώς τα σκάνδαλα στη Δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση τα παραπέμπει. Όχι ότι είναι κακό, απλώς αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωσή της να αναλαμβάνει τις πολιτικές της ευθύνες. Εκεί είναι το πρόβλημα. Στο ότι σφυρίζει αδιάφορα σαν να είναι Πόντιος Πιλάτος. Ή σαν να κάνει πιλάτες (ενώ ο κόσμος καίγεται).


Μουντό σκηνικό

Αγαπητή κ. Φοίβη Διάβασα στον «Μικροπολιτικό» ότι η κυρία Παπανδρέου στο καφενείο της Βουλής, σε συνάδελφο της που τη ρώτησε αν τελικά μετάνιωσε που στήριξε τον κ. Γ. Παπανδρέου, απάντησε: «Γιατί, υπήρχε κι άλλη υποψηφιότητα και δεν το κατάλαβα;».

Αν νομίζει η κ. Παπανδρέου ότι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζει το 40% ή και το 50%-60% του ΠΑΣΟΚ που ήθελε την «πραγματική» ΑΛΛΑΓΗ του μουντού σκηνικού που έχουν φτιάξει, τότε είμαι σίγουρος ότι δεν έμαθε όσα δίδασκε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Φιλικά Τάκης Συν.

Τώρα, ξέρετε, τα όσα δίδασκε ο Ανδρέας Παπανδρέου πολλοί θέλουν να τα επικαλούνται, αλλά η υπόθεση βρίσκεται πια σε άλλες σφαίρες. Τόσο, που πολλοί χρειάζονται… αλεξίσφαιρο. Ας περιμένουμε όμως και το Συνέδριο. Το ΠΑΣΟΚ έχει αναστηθεί κάμποσες φορές ώς τώρα.

Ποιος ξέρει…


Προσωπικά δεδομένα

Αγαπητή κ. Φοίβη Πολύ σωστά, τα προσωπικά δεδομένα δεν πρέπει να δημοσιοποιούνται. Οι γυναίκες συνήθως θεωρούν τα χρόνια τους προσωπικό δεδομένο. Και όμως, συνάδελφοί σας χαρακτηρίζουν την πρώην γραμματέα του κ. Ζαχόπουλου ως τριανταπεντάρα αντί του χαρακτηρισμού που δίνω παραπάνω. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και οι χαρακτηρισμοί υπόδικη ή κρατούμενη. Αν σε κάποιο κανάλι αναφερόμουν σε κάποια συνάδελφό σας που υπήρχε στο πάνελ με τις λέξεις «η σαραντάρα που είναι στα δεξιά σας», η συνάδελφός σας θα ένιωθε άνετα; Η έκφρασή μου δεν θα ήταν τουλάχιστον άκομψη;

Δ. Φράγκος Κηφισίας 104 Αθήνα Έχετε απόλυτο δίκιο. Αυτή η τριαντατετράχρονη που μετά την Πρωτοχρονιά έγινε τριανταπεντάχρονη, αρχίζει και μας τη δίνει στα νεύρα. Όχι η ίδια, αλλά ως χαρακτηρισμός. Οι άνθρωποι έχουν όνομα, και αν δεν θέλουμε να λέμε το όνομά τους, επιδεικνύοντας δήθεν σεβασμό που σε άλλες περιπτώσεις ποσώς έχουμε επιδείξει, μπορούμε να βρούμε πιο κομψούς τρόπους. Αν και προσωπικά δεν νομίζω ότι το κάνουν από ειλικρινή σεβασμό, το κάνουν επειδή η υπόθεση αφορά σε υψηλά κλιμάκια εξουσίας. Ούτε ο χαρακτηρισμός αφορά μόνο το φύλο. Σε άλλες περιπτώσεις περισσεύουν χαρακτηρισμοί όπως «ο Αλβανός» ή «ο αλλοδαπός» που, εμένα τουλάχιστον, δεν μου φαίνονται κομψότεροι. Γιατί, βέβαια, δεν θα έλεγαν ποτέ αντίστοιχα «ο Έλληνας» ή «ο ημεδαπός». Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα, μέχρι να μάθουμε να είμαστε ευγενείς και γενναιόδωροι…