Παραμύθια για μικρούς και μεγάλους στο Λουτρό των Αέρηδων

Παραμύθια από τη Νίσυρο, τη Σκιάθο, την Εύβοια, την Πελοπόννησο και τη Σερβία «προς τέρψιν μικρών και μεγάλων» (ιδίως μεγάλων), αφηγείται η Αγνή Στρουμπούλη σε έναν ιδιαίτερο χώρο, στο Λουτρό των Αέρηδων.

Πάνω από 12 χρόνια ενεργά δοσμένη σ΄ ετούτη τη σχετικά νέα- για την Ελλάδα- τέχνη, βρίσκει πάντα έναν τρόπο να μεταδώσει στον συνομιλητή της τον ενθουσιασμό της γι΄ αυτό που κάνει. Αυτή τη φορά, ένας από τους λόγους που την έκαναν να «πετάξει μέχρι το ταβάνι» είναι ότι στο σερβικό παραμύθι που αφηγείται (πρώτη φορά επιλέγει ένα λαϊκό παραμύθι από ξένη χώρα)

βρήκε λόγια και εικόνες ανάλογες με αυτές που υπάρχουν σε στίχους της Σαπφούς. Πώς γίνεται αυτό; Μήπως τα παραμύθια είναι κι ένας τρόπος να βρούμε τις συγγένειες μεταξύ των λαών; «Όχι. Είναι ότι γεννιούνται παράλληλα

ΙΝFΟ

Στο Λουτρό των Αέρηδων (Κυρρήστου 8, Πλάκα), τις Παρασκευές και τα Σάββατα του Φεβρουαρίου στις 21.00. Απαραίτητη η κράτηση θέσεων. Τηλ. 210-3244.340.

σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, γιατί η δομή του ανθρώπινου σώματος και της ψυχής είναι η ίδια και τα καίρια θέματα που μας απασχολούν, επίσης. Ο έρωτας, ο θάνατος, η εγκατάλειψη, ο πόνος… Άρα, ο άνθρωπος μπαίνει στα ίδια μονοπάτια για να ψάξει».

Άλλη μία παράμετρος που δίνει νέο ενδιαφέρον στις παραστάσεις της είναι ο χώρος. «Είναι το Θερμό των Ανδρών», εξηγεί, «δηλαδή το πιο εσωτερικό και κρυμμένο κομμάτι του Λουτρού. Υπάρχει ένα τελετουργικό μέχρι να φτάσεις εκεί κι αυτό μου έδωσε μια καλή εκκίνηση για το πώς να παρουσιάσω τα παραμύθια». Χωρίς μουσική, αλλά με την ίδια να βγαίνει τραγουδώντας. Με κατάλληλο φωτισμό και με την υποκριτική του σώματος, τη «μουσική» της γλώσσας, τις εκφράσεις του προσώπου, τις παύσεις, τις κινήσεις των χεριών…

«Αυτή είναι η τέχνη μας», λέει. «Η σχέση ενός ζωντανού σώματος με το παραμύθι. Πώς αλλιώς θα γίνεις πειστικός; Πώς θα βάλεις τον ακροατή στο ταξίδι σου;» Η γλώσσα των παραμυθιών, λέει η Αγνή Στρουμπούλη, έχει οικονομία. Η αφήγηση πρέπει να είναι περιεκτική, αλλά χωρίς πολλά επίθετα, χωρίς γιρλάντες. «Είναι μια τέχνη που εγώ τουλάχιστον για να τη μάθω εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου. Ευτυχώς σήμερα και σεμινάρια υπάρχουν, και κάποιοι από εμάς διδάσκουμε…».