[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ξέφωτα στη ζούγκλα

Και ενώ όλα τα άνθη του δημόσιου βίου έχουν επιδοθεί με ενθουσιασμό εδώ και εβδομάδες στον διαγωνισμό «Ποιος είναι πιο βρώμικος;» (όποιος κερδίσει, έχει ως βραβείο… παράθυρο διαρκείας για τα χειρότερα τηλεοπτομάγαζα!), κάποιοι άνθρωποι κάνουν αθόρυβα και σοβαρά τη δουλειά τους, χωρίς να περιμένουν κανένα τηλεοπτικό χειροκρότημα.

Έτυχε να επισκεφθώ πρόσφατα η ίδια (αλλά διασταύρωσα το «ρεπορτάζ» μου και με τις εντυπώσεις φίλουασθενούς) τη Νευρολογική Κλινική του Κρατικού Αθηνών. Μια κλινική-κούκλα. Οι εκπλήξεις αρχίζουν από τη στιγμή που μπαίνεις με το αυτοκίνητό σου στο νοσοκομείο και αναφέρεις ότι έχεις ραντεβού στο συγκεκριμένο τμήμα. Σε καθοδηγούν έως ότου φθάσεις μπροστά στο κτίριο. Εκεί, ένας υπάλληλος αναλαμβάνει να παρκάρεις ακριβώς μπροστά, «για να μην ταλαιπωρηθεί ο ασθενής» (τσιμπιέσαι, για να βεβαιωθείς ότι βρίσκεσαι στην Ελλάδα και μάλιστα σε δημόσιο νοσοκομείο). Ανεβαίνεις συνοδευόμενη στον δεύτερο όροφο, όπου επικρατεί ένας χαμός- αλλά ένας καλά οργανωμένος και δημιουργικός χαμός. Ένας υπάλληλος σεκιούριτι κρατά έναν κατάλογο με τα ονόματα των ραντεβού και σε πληροφορεί σε πόση ώρα θα δεις τη γιατρό. Εάν υπάρχει καθυστέρηση, σε ενημερώνει κάθε τόσο. Για όσους προορίζονται για το τμήμα ημερήσιας νοσηλείας, οι υπάλληλοι της κλινικής αναλαμβάνουν να πάνε τα χαρτιά τους στη Γραμματεία, ώστε να μην κουραστούν.

Περιμένοντας καθιστή, βλέπω μπροστά μου τη γυάλινη πόρτα της κλινικής, που ανοίγει ηλεκτρονικά μόνο με την ειδική κάρτα, για να μη γίνεται το γνωστό νεοελληνικό «μπάτε σκύλοι, αλέστε». Αυτό, όμως, δεν αποτρέπει τους υπαλλήλους να αφήνουν χαμογελαστά τους συγγενείς των ασθενών που περιμένουν έξω να μπαίνουν κάθε τόσο, για να μιλήσουν και να ενθαρρύνουν τους δικούς τους, που κάνουν πολύωρη θεραπεία. Καθώς η πόρτα ανοίγει, παρατηρώ τους ροδακινί και ροζ φρεσκοβαμμένους τοίχους, με τους όμορφους πίνακες.

Ο φίλος, που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, μου περιγράφει ότι παίρνει την ενδοφλέβια φαρμακευτική αγωγή του σε ένα φιλικό περιβάλλον, με άνετες πολυθρόνες, τηλεόραση και αιρ-κοντίσιον. Κάθε τόσο περνούν άνθρωποι με ερωτηματολόγια, είτε για το αρχείο του ασθενούς είτε για επιστημονικές έρευνες. «Αισθάνεσαι ότι κάποιος νοιάζεται για σένα», μου λέει. «Το πιο σημαντικό απ΄ όλα σε αυτή την κλινική είναι η ευγενική συμπεριφορά τους». Που βέβαια, ξεκινά από την ίδια τη διευθύντρια, που ενδιαφέρεται προσωπικά για κάθε άρρωστο, τον θυμάται με λεπτομέρειες ακόμα και ύστερα από μήνες και παρακολουθεί με γερακίσιο μάτι- δοσμένη ολοκληρωτικά- κάθε τι στους χώρους της επικράτειάς της. Ναι, υπάρχουν κάποιες λίγες τέτοιες οάσεις μέσα στην έρημο της προχειρότητας και του τυχοδιωκτισμού μας, κάποια ξέφωτα μέσα στην κοινωνική και τηλεοπτική ζούγκλα…