Ο «ΟΤΕ» των μεταναστών

«Δεν ήταν μόνο το πρόβλημα της γλώσσας που έπρεπε να αντιμετωπίσω όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα. Στις αρχές περπατούσα τουλάχιστον μισή ώρα μέχρι να φτάσω σε τηλεφωνικό θάλαμο για να μιλήσω με την οικογένειά μου στην πατρίδα. Κι όταν έφτανα εκεί όμως, έπρεπε να περιμένω αρκετά λεπτά, ώσπου οι προηγούμενοι από εμένα να τελειώσουν τη συνομιλία τους».
Η Εναλίν Μπογκάλι από την Αιθιοπία ήρθε στην Ελλάδα το 2001. Όπως λέει στα «ΝΕΑ», η ζωή στη χώρα μας ήταν αρχικά, όπως και για κάθε μετανάστη, δύσκολη. «Δεν ήξερα ούτε τη γλώσσα ούτε τους δρόμους της Αθήνας. Ωστόσο είχα καταφέρει να φύγω από μια χώρα στην οποία οι πολεμικές συγκρούσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο». Όπως δηλώνει η Εναλίν, δεν μπορούσε να μην κρατήσει επαφή με τους δικούς της που έμειναν πίσω. «Στις

ΜΕ… ΑΣΤΙΚΗ ΧΡΕΩΣΗ

Για κλήση προς μία ασιατική χώρα, η χρέωση φτάνει τα 0,30 ευρώ το λεπτό, ενώ για μία αφρικανική τα 0,25

αρχές έπαιρνα τα αδέρφια μου και τη μητέρα μου τηλέφωνο από τους θαλάμους που υπήρχαν στους δρόμους. Για κινητό τηλέφωνο βέβαια ούτε λόγος. Αλλά και πάλι, τις περισσότερες φορές δεν έβρισκα κάποιον άδειο και αναγκαζόμουν να περιμένω αρκετή ώρα μέσα στο κρύο. Πλέον όμως η επικοινωνία αυτή έχει γίνει πολύ πιο εύκολη». Σαν τα μανιτάρια
Σε… ΟΤΕ των μεταναστών αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια τα διεθνή τηλεφωνεία που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στους δρόμους της Αθήνας. Κι ενώ στην αρχή ήταν συγκεντρωμένα στο κέντρο της πόλης και τις συνοικίες των αλλοδαπών, τώρα πια έχουν εξαπλωθεί και σε άλλες περιοχές της πρωτεύουσας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περιοχή του Ζωγράφου, όπου σε μόλις τρία οικοδομικά τετράγωνα λειτουργούν τρία τηλεφωνικά κέντρα για μετανάστες.

Σε έναν χώρο περίπου 30 τετραγωνικών, με 6 τηλεφωνικές καμπίνες και 4 υπολογιστές, ο κ. Βίκτωρ Οκάφορ άνοιξε πριν από έξι χρόνια το πρώτο τηλεφωνείο μεταναστών, στην περιοχή των Αμπελοκήπων. «Το 1998 που ήρθα στην Αθήνα υπήρχαν ελάχιστα τηλεφωνεία για τους ξένους. Σήμερα ο αριθμός τους είναι μεγάλος». Όπως λέει, οι φθηνές χρεώσεις που εξασφαλίζει στους αλλοδαπούς είναι ο κύριος λόγος που τον εμπιστεύονται μετανάστες από την Αλβανία, από ασιατικές και αφρικανικές χώρες. «Έχω ζήσει στο παρελθόν πόσο δαπανηρό είναι να καλείς σε ξένη χώρα. Έπαιρνα συνήθως τρεις κάρτες για κλήσεις προς χώρες του εξωτερικού κάθε εβδομάδα από το περίπτερο και δεν προλάβαινα να μιλήσω συνολικά περισσότερο από μισή ώρα με τους δικούς μου στη Νιγηρία», θυμάται ο κ. Οκάφορ.

Ανταγωνιστικές τιμές
Όπως λέει, τα διεθνή τηλεφωνικά κέντρα προσφέρουν πολύ πιο φθηνές χρεώσεις για κλήσεις σε χώρες του εξωτερικού από τις αντίστοιχες του ΟΤΕ. «Κι αυτό γιατί είμαστε συνδεδεμένοι με ξένη εταιρεία τηλεπικοινωνιών μέσω του Ίντερνετ. Έτσι για τηλεφώνημα προς μία ασιατική χώρα η χρέωση φτάνει τα 0,30 ευρώ το λεπτό, ενώ για μία αφρικανική τα 0,25». Την ίδια ώρα, οι χρεώσεις του ΟΤΕ για κλήσεις προς χώρες του εξωτερικού ξεπερνούν τις περισσότερες φορές το ένα ευρώ. Για κλήση σε χώρες όπως η Νιγηρία, η Σομαλία ή το Πακιστάν, ο ενδιαφερόμενος θα πληρώσει 1,05 ευρώ το λεπτό, ενώ για τη Συρία, το Σουδάν ή την Κένυα 1,30 ευρώ το λεπτό.

Συμπληρώνει δε ότι ο δημοφιλέστερος πλέον τρόπος επικοινωνίας των μεταναστών με τις πατρίδες τους δεν είναι το τηλέφωνο, αλλά το Ίντερνετ. «Κι επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις μιλάμε για χώρες πολύ φτωχές, όπου ο ηλεκτρονικός υπολογιστής για κάθε σπίτι είναι ένα άπιαστο όνειρο, συνεννοούνται τηλεφωνικά και δίνουν ένα ιντερνετικό ραντεβού, στο οποίο εκτός από τα νέα τους, μοιράζονται και φωτογραφίες».


Chat στο Διαδίκτυο

«ΚΑΝΟΥΜΕ chat στο Διαδίκτυο με συγγενείς και φίλους», λέει ο Ντανιέλ Αμπραχάμ από την Αιθιοπία, ο οποίος ήρθε στη χώρα μας πριν από δύο μήνες. Επισκέπτεται το τηλεφωνικό κέντρο τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και όπως δηλώνει, έχει γίνει πια… το στέκι του. «Μετά τις πέντε το απόγευμα, όταν και οι άλλοι μετανάστες σχολάσουν από τις δουλειές τους, μαζευόμαστε εδώ και συζητάμε τα προβλήματά μας».

Στον πρώτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας στην οδό Μενάνδρου, στο κέντρο της Αθήνας, στεγάζεται ένα από τα δεκάδες τηλεφωνικά κέντρα που βρίσκονται στην καρδιά της πόλης. Στην τζαμαρία μάλιστα ο ιδιοκτήτης έχει κολλήσει χαρτιά με σημαίες δώδεκα χωρών και δίπλα την αντίστοιχη χρέωση. Στον εσωτερικό χώρο ωστόσο, εκτός από τις τηλεφωνικές καμπίνες υπάρχουν και επτά ηλεκτρονικοί υπολογιστές.