Βλέπουν ελπίδα στον Ομπάμα

Την ημέρα των γενεθλίων του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, καθώς οι μαύροι κάτοικοι του Τσάρλεστον τιμούσαν τη μνήμη του δολοφονηθέντος ηγέτη, λευκοί συμπολίτες τους διαδήλωναν υπέρ του «χαμένου σκοπού», όπως αποκαλείται, κατ΄ ευφημισμόν, η θεωρία της υπεροχής της αρίας φυλής. Ο διχασμός μεταξύ λευκών και μαύρων είναι έντονος στη Νότια Καρολίνα, που ετοιμάζεται να ψηφίσει για το χρίσμα των Δημοκρατικών.

Το περασμένο Σάββατο, στις προκριματικές εκλογές που έγιναν στη Νότια Καρολίνα για τους Ρεπουμπλικανούς, οι ψηφοφόροι στη μεγάλη πλειοψηφία τους ήταν λευκοί. Στους Δημοκρατικούς, που ψηφίζουν το ερχόμενο Σάββατο, ισχύει ακριβώς το αντίθετο: η πλειοψηφία είναι μαύροι. Γεγονός που ερμηνεύει το μεγάλο προβάδισμα που φέρεται να έχει στις δημοσκοπήσεις ο Μπάρακ Ομπάμα. Ο γερουσιαστής του Ιλινόις προηγείται με 43% έναντι 25% της Χίλαρι Κλίντον και 15% του Τζον Έντουαρντς. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ενώ μεταξύ των μαύρων ψηφοφόρων ο Ομπάμα προηγείται με 65% έναντι 16%, μεταξύ των λευκών ψηφοφόρων η Κλίντον και ο Έντουαρντς εμφανίζουν περίπου ίδια ποσοστά, 33% και 32%, ενώ ο Ομπάμα συγκεντρώνει 18%. Όλα αυτά αναδεικνύουν τον βαθύ διχασμό που υπάρχει στην κοινωνία της Νότιας Καρολίνας, όπου τα δύο κόμματα δεν διεξάγουν καν τις προκριματικές την ίδια ημερομηνία. Έντονες αντιθέσεις
Η Νότια Καρολίνα είναι μία από τις «κόκκινες» (το χρώμα των Ρεπουμπλικανών) πολιτείες στον εκλογικό χάρτη, αφού δεν έχει ταχθεί υπέρ Δημοκρατικού υποψηφίου από την εποχή του Τζίμι Κάρτερ το 1980. Απ΄ ό,τι φαίνεται οι προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών θα είναι σχεδόν αποκλειστικά ένα ζήτημα που θα αφορά τους μαύρους ψηφοφόρους.

Η πολιτεία αυτή έχει βρει έναν περίεργο τρόπο να συμβιβάζει τις έντονες αντιθέσεις της. Για παράδειγμα η σημαία της Συνομοσπονδίας που προκλητικά κυμάτιζε στην ταράτσα του κυβερνείου μεταφέρθηκε σ΄ έναν ιστό στην αυλή του. Όταν ψηφίστηκε ως αργία μία ημέρα προς τιμήν της Συνομοσπονδίας (της συμμαχίας των Νοτίων που ήταν υπέρ της δουλείας και έχασε στον εμφύλιο της Αμερικής) οι μαύροι βουλευτές εξασφάλισαν την ανέγερση μνημείου προς τιμήν των σκλάβων που ήρθαν από την Αφρική. Το μνημείο περιγράφει την τραγωδία των 400.000 σκλάβων που πωλήθηκαν στο Τσάρλεστον. Λίγο πιο πέρα, όμως, υπάρχει και ένα πολύ πιο αμφιλεγόμενο μνημείο. Το άγαλμα του Μπεν Τίλμαν, ενός από τους πιο γνωστούς ρατσιστές στην ιστορία των ΗΠΑ, που υπήρξε κυβερνήτης και αργότερα γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας και πρωτοστάτησε επανειλημμένως στο λιντσάρισμα μαύρων. Στην περίπτωσή του είχε αναφερθεί ο Ομπάμα πριν από τρία χρόνια, όταν για πρώτη φορά η Γερουσία της χώρας ζήτησε συγγνώμη επειδή δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει το λιντσάρισμα 4.700

και πλέον μαύρων τις προηγούμενες δεκαετίες.


«Η Χίλαρι πέρασε τη ζωή της κρύβοντας αλήθειες»

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και λίγο να σε υποδύεται, στα 32 σου χρόνια, ο Ντάστιν Χόφμαν σε μια ταινία«Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» του Άλαν Πάκουλα, 1973. Τη δόξα αυτή, ο Καρλ Μπέρνσταϊν την οφείλει σε έναν δημοσιογραφικό άθλο: το 1973 αποκάλυψε, μαζί με τον Μπομπ Γούντγουορντ, συνάδελφό του στην «Washington Ρost», το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, υποχρεώνοντας τον πρόεδρο Νίξον να παραιτηθεί. Το «Α Woman in Charge» («Μια γυναίκα κάνει κουμάντο», εκδόσεις Κnopf) είναι το έκτο του βιβλίο: μια βιογραφία της Χίλαρι Κλίντον την οποία «δούλευε» εννέα χρόνια, την πλέον ισορροπημένη από όσες έχουν κυκλοφορήσει, μακράν την πιο εμπεριστατωμένη: «Πάνω από όλα, τα γεγονότα».

Από το βιβλίο σαςπροκύπτει ότι ο Μπιλ και η Χίλαρι αποτελούν άρρηκτο ζευγάρι.Η παρουσία του στο πλευρό τηςτής δίνει ένα πλεονέκτημα;

«Άρρηκτο»; Κάποια στιγμή ήθελε να τον αφήσει. Τους συνδέουν όμως ισχυροί δεσμοί, μια πραγματική ιστορία αγάπης. Σήμερα είναι σαφές πως ο Μπιλ βρίσκεται σε «αποστολή» για χάρη της. Το πρόβλημα είναι πως πολλοί βλέπουν μια ενδεχόμενη νίκη της Χίλαρι σαν παλινόρθωση: η επιστροφή των Κλίντον στον Λευκό Οίκο. Και αναρωτιούνται αν έχουν όρεξη ένα νέο ψυχόδραμα στην κεφαλή του κράτους. Περιέργως,εμφανίζεται μάλλον παραδοσιακή, μακριά από την εικόνα της «σύγχρονης γυναίκας» που έχει…

Η ίδια αυτοπεριγράφεται σε μια επιστολή ως «συντηρητική στο μυαλό, με προοδευτική καρδιά». Η θρησκεία και η οικογένεια είναι τα θεμέλια της ζωής της. Το συναίσθημα της ντροπής τη σημάδεψε βαθιά από την παιδική της ηλικία. Της πήρε τριάντα χρόνια να αναγνωρίσει ότι, νεαρή δικηγόρος, είχε αποτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου της Ουάσιγκτον. Πέρασε τη ζωή της κρύβοντας αλήθειες. Πριν καν παντρευτεί γνώριζε πως ο σεξουαλικός καταναγκασμός του Μπιλ θα ήταν πολιτικό μειονέκτημα. Ανέλαβε να το κρύψει.

Ένας γερουσιαστής σάς λέει ότι, παρ΄ ότι είναι εξαίρετη σε θέματα όπως η υγεία ή ο ελάχιστος μισθός, «μοιάζει με κουρασμένη εκδοχή του εαυτού της».Το πιστεύετε κι εσείς;

Μέχρι την ψηφοφορία στην Αϊόβα αυτή την εντύπωση έδινε. Το χαστούκι που έφαγε την ξύπνησε. Άρχισε να δείχνει περισσότερο ειλικρινής.

Και όχι μόνο γιατί άφησε να κυλήσουν μερικά δάκρυα. Εμφανίστηκε περισσότερο προσιτή. Σε αυτόν τον τομέα, έχει πραγματικό πρόβλημα. Θέλει να ελέγχει τα πάντα.


Ανησυχίες για τη βία

ΤΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΠΑΘΗ είναι ακόμα έντονα στην Νότια Καρολίνα και ίσως αυτό εξηγεί γιατί οι τρεις διεκδικητές του χρίσματος στις προεκλογικές εμφανίσεις τους στην εν λόγω πολιτεία προσπαθούν να μη θίξουν ιδιαίτερα το θέμα. Ο ενθουσιασμός των μαύρων ψηφοφόρων, που βλέπουν για πρώτη φορά έναν μαύρο υποψήφιο για την προεδρία, περιορίζεται από φόβους και αμφιβολίες. Αρκετοί όμως λένε ότι όσο κι αν αισθάνονται περήφανοι για την ιστορική υποψηφιότητα του Ομπάμα, ανησυχούν για τη βία που μπορεί να ξεσπάσει, ενώ έχουν εκφρασθεί φόβοι ακόμα και για πιθανή δολοφονία του.