«Ας πηγαίνουν με τα πόδια»

«Σε ό,τι με αφορά, οι κάτοικοι της Γάζας μπορούν να μετακινούνται με τα πόδια, χωρίς βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους. Άνετη και ευχάριστη δεν πρόκειται να είναι η ζωή τους. Γιατί έχουν ένα δολοφονικό, τρομοκρατικό καθεστώς που δεν αφήνει τους ανθρώπους στο Νότιο Ισραήλ να ζήσουν εν ειρήνη». Εχούντ Ολμέρτ.

Άδειοι από αυτοκίνητα δρόμοι, κλειστοί φούρνοι, κλειστά πρατήρια βενζίνης, ουρές στα λιγοστά ανοιχτά καταστήματα, νοσοκομεία που δέχονταν ασθενείς μόνο για ζητήματα ζωής ή θανάτου. Αυτή την εικόνα έδινε χθες η Πόλη της Γάζας, τρεις ημέρες αφότου το Ισραήλ «σφράγισε» ολόκληρη τη Λωρίδα ως αντίποινα για τις επιθέσεις με ρουκέτες εναντίον ισραηλινών οικισμών, ένα εικοσιτετράωρο αφότου το μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της περιοχής τέθηκε εκτός λειτουργίας. Περιμένοντας στην ουρά στον μοναδικό ανοιχτό φούρνο σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων, ο Μοχάμεντ Σαλμάν έλεγε πως ξόδεψε περισσότερα χρήματα για να φτάσει μέχρι εκεί με το ταξί απ΄ ό,τι αυτά που θα έδινε για ψωμί. «Θέλω να ψωνίσω μερικά πράγματα αλλά ό,τι και να πάρω, χωρίς ρεύμα, δεν θα διατηρηθεί για περισσότερες από δυο μέρες». «Δεν υπάρχουν καύσιμα, άρα δεν υπάρχει δουλειά», έλεγε ένας άλλος Παλαιστίνιος, ο Αμπού Μαχμούντ. «Έχουμε ζήσει και άλλες άσχημες μέρες στο παρελθόν, ποτέ όμως χειρότερες».

Σήμα κινδύνου
Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός προειδοποιούσε πως τα νοσοκομεία, όπου παρατηρούνται χρόνιες ελλείψεις σε φάρμακα, έχουν αρκετό ρεύμα για τις γεννήτριες για μόνο δύο, μάξιμουμ τρεις ημέρες. Η υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες προειδοποιούσε πως μέχρι την Παρασκευή, οι ελλείψεις σε καύσιμα και πλαστικές σακούλες θα την αναγκάσουν να αναστείλει τη διανομή της επισιτιστικής βοήθειας από την οποία εξαρτώνται 860.000 κάτοικοι της Γάζας. Το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα προειδοποιούσε πως το αργότερο μέχρι την Πέμπτη, θα υποχρεωθεί να αναστείλει τη διανομή της επισιτιστικής βοήθειας από την οποία εξαρτώνται άλλοι 270.000 κάτοικοι της Γάζας. «Από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με τον φόβο ότι δεν θα μπορέσουν να θρέψουν τα παιδιά τους και να τους κάνουν ένα ζεστό μπάνιο, τότε ναι, είμαστε αντιμέτωποι με μια ανθρωπιστική κρίση», έλεγε ο Κρίστοφερ Γκάνες του ΟΗΕ.

Η Ε.Ε. επέκρινε τη στάση του Ισραήλ, κάνοντας λόγο για «συλλογική τιμωρία». Ίσως να ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις (αν και οι ΗΠΑ περιορίστηκαν να καλέσουν το Ισραήλ να «λάβει υπόψη του τον αντίκτυπο του αποκλεισμού του στους Παλαιστίνιους πολίτες») ο λόγος για τον οποίο η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε το βράδυ να χαλαρώσει κάπως τον αποκλεισμό, να στείλει σήμερα ένα φορτίο με καύσιμα και τρόφιμα. Γιατί, όπως κατέστησε σαφές ο επικεφαλής της, τους αμάχους της Γάζας δεν πρόκειται να τους λυπηθεί.

ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Προειδοποιεί τα νοσοκομεία οτι θα έχουν ρεύμα μόνο για δύο, μάξιμουμ τρεις ακόμη ημέρες

«Με νοιάζει περισσότερο η δική μας ηρεμία»

«ΑΣ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ με τα πόδια», απάντησε στις επικρίσεις ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. «Για να γλιτώσουν από τα βάσανα, αρκεί να πουν στη Χαμάς:

σταματήστε τις επιθέσεις με ρουκέτες», προσυπέγραψε ο αντιπρόεδρος της ισραηλινής κυβέρνησης. «Με νοιάζει περισσότερο η δική μας ηρεμία παρά η δική τους», δήλωσε ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Εχούντ Μπάρακ, επισημαίνοντας πως το Ισραήλ πρέπει να εντείνει (ακόμα περισσότερο) τις πιέσεις στη Γάζα. Ισραήλ και Χαμάς, που κατέχει από τον περασμένο Ιούνιο τον έλεγχο της Γάζας, επιδίδονταν ολημερίς σε ένα μπρα-ντε-φερ προπαγάνδας, με το Ισραήλ να κατηγορεί τη Χαμάς ότι διογκώνει την κρίση προκειμένου να κερδίσει τις εντυπώσεις, μιας και το εργοστάσιο που έκλεισε παράγει μόνο το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει η Γάζα- το υπόλοιπο ρεύμα (εξακολουθεί να) φτάνει απευθείας από το Ισραήλ και την Αίγυπτο. «Μας σκοτώνουν, μας οδηγούν στη λιμοκτονία!», φώναζε από την πλευρά της η Χαμάς.


[ ΓΝΩΜΗ ] Γιατί σκοτώνουμε; Κάποιος πρέπει να απαντήσει

Ιδού λοιπόν το κριτήριο της επιτυχίας στον τομέα της ασφάλειας: ο αριθμός των σκοτωμένων Παλαιστινίων. Όπως και στους περισσότερους πρωτόγονους πολέμους, οι κεφαλές του αμυντικού κατεστημένου κομπάζουν για τον αριθμό των ανθρώπων που έχει σκοτώσει το Ισραήλ. Δουλειά τους είναι να διασφαλίσουν την προστασία των κατοίκων του κράτους. Και, όπως γνωρίζουμε, οι κάτοικοι της «περιμέτρου της Γάζας» δεν λαμβάνουν αυτήν την προστασία.

Ο επικεφαλής της Σιν Μπετ λοιπόν, ο Γιουβάλ Ντισκίν, ενημέρωσε την περασμένη εβδομάδα την ισραηλινή κυβέρνηση για τα «επιτεύγματα» της οργάνωσής του: 810 Παλαιστίνιοι νεκροί τα τελευταία δύο χρόνια. Παράλληλα, ο υπεύθυνος για τη Γάζα συνταγματάρχης, ο Ρον Άσροβ, χαρακτήρισε την επιχείρηση στη συνοικία Ζεϊτούν «πολύ επιτυχημένη». Ο λόγος; Τα στρατεύματά του σκότωσαν 19 Παλαιστινίους μέσα σε μόνο μία ημέρα. Πόσο καταθλιπτικό, ηθικά και πρακτικά, είναι το να θεωρεί κανείς αυτό ως μέτρο επιτυχίας.

Έχουν βελτιώσει καθόλου την κατάσταση της ασφάλειας οι καθημερινές μαζικές δολοφονίες στη Γάζα; Όχι, την έχουν κάνει χειρότερη. Έχουν μειώσει τον αριθμό των ρουκετών Κασάμ που εκτοξεύονται προς το Ισραήλ; Όχι, τον έχουν αυξήσει. Γιατί σκοτώνουμε λοιπόν; Η ανασκόπηση των εφημερίδων προσφέρει μια σαφή εικόνα: όσο βρισκόταν στο Ισραήλ ο Αμερικανός πρόεδρος, το Ισραήλ απέφυγε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και ο αριθμός των Κασάμ μειώθηκε. Όταν ο Τζορτζ Μπους έφυγε, ξαναρχίσαμε τους σκοτωμούς και, ως εκ τούτου, η ισραηλινή πόλη Σντερότ έζησε τις πιο δύσκολες ημέρες της.

Ο υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπαράκ θα έπρεπε να τα καταλαβαίνει αυτά καλύτερα από τον καθένα. Έχει σίγουρα διαβάσει ένα-δυο ιστορικά βιβλία και γνωρίζει πως είναι αδύνατο να εξαλείψεις διά της βίας έναν αποφασισμένο και παρατεταμένο αγώνα για ελευθερία. Ο ίδιος είπε κάποτε στην τηλεόραση ειλικρινά και θαρραλέα: «Αν ήμουν Παλαιστίνιος, θα εντασσόμουν κι εγώ σε τρομοκρατική οργάνωση». Το φλέγον ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι: Γιατί σκοτώνουμε; Κάποιος πρέπει να απαντήσει.

Το σχόλιο του Ισραηλινού αρθρογράφου Γκίντεον Λεβί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ηaaretz».