[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η δημοσιογραφία στο απόσπασμα

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΑ χρόνια ο πρόεδρος της βουλής Απόστολος Κακλαμάνης προέβλεπε προφητικά πως «θα ΄ρθει η μέρα που δεν θα κρίνουν οι δημοσιογράφοι τους πολιτικούς, αλλά οι πολιτικοί τους δημοσιογράφους», εισπράττοντας τότε μάλλον ειρωνικά σχόλια και από τους δύο χώρους.

Δυστυχώς αυτή η ημέρα- ποιος να το πίστευε- δεν άργησε να έρθει: οι ελέγχοντες έγιναν ελεγχόμενοι και μαζί τους- βορά της αδηφάγου κοινής γνώμηςτο σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου. Όπως εύστοχα σχολίασε χθες ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ολόκληρη η δημοκρατική Ελλάδα από το ΄74 και μετά κατήντησε κλωτσοσκούφι της ζούγκλας και της μαύρης τρύπας…

Μήπως, όμως, αυτή η οδυνηρή συγκυρία είναι μια άριστη αφορμή για να καθαρίσει η «κόπρος του Αυγεία»; Για να ξεκαθαρίσει άπαξ η ήρα από το σιτάρι; Για να ξεχωρίσουν οι δημοσιογράφοι από τους εκδότες- επιχειρηματίες; Οι δημοσιογράφοι από αυτούς που καβάλησαν το άρμα της ενημέρωσης μόνο και μόνο για να τους «οδηγήσει κάπου αλλού»; Οι προλετάριοι της ενημέρωσης από τους κεφαλαιούχους της συσκότισης; Όσοι πασχίζουν με αξιοπρέπεια και σεβασμό σε άγραφους κανόνες δεοντολογίας και λογοδοτούν ακόμη και στον εαυτό τους, από εκείνους που τακιμιάζουν ξεδιάντροπα με την εξουσία;

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα οι δημοσιογράφοι αντί να παρακολουθούν παθητικά τις εξελίξειςχαμογελώντας κάτω από τα μουστάκια τους- να βάλουν οι ίδιοι ένα τέλος στην κακοποίηση του επαγγέλματος σταματώντας την ανεξέλεγκτη κατρακύλα του;

Μήπως επιτέλους όλοι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να σταματήσουμε να απολογούμαστε στην κοινή γνώμη για πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις για τα οποία δεν ευθυνόμαστε; Ποιος άραγε επιβράβευσε την επιβολή της κρυφής κάμερας, τη «δημοσιογραφία» της γκλαμουριάς και του σταρ σύστεμ; Ποιος ηρωοποίησε ινδάλματα του τηλεοπτικού φακού- αποκαλώντας τα με το μικρό τους όνομα-, επαγγελματίες που καθορίζουν τους δικούς τους προσωπικούς όρους δεοντολογίας και που προκλητικά μάς λένε ότι παραδίδουν μαθήματα δημοσιογραφίας; Μήπως επιτέλους οι δημοσιογράφοι την ώρα της αποκαθήλωσης των λαϊκών ηρώων θα πρέπει να αρνηθούν να εισπράξουν τη χλεύη της κοινής γνώμης, η οποία, ενώ θα έπρεπε να προορίζεται σε συγκεκριμένους στόχους, γενικεύεται με ισοπεδωτικές καταδίκες όλου του χώρου; Μήπως;