[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Επανάσταση των συγκινήσεων

Πουκάμισο που κρέμεται πίσω από το μπουφάν, ενώ από μπροστά η νεανική κοιλιά φαίνεται, αμπίρ μπλουζάκι τιραντέ μέσα στον χειμώνα, μαλλί φουσκωτό, είναι «ίμο» η μικρή, μου εξηγούν με ειρωνικό χαμόγελο τα πιτσιρίκια, κι ακόμα περισσότερο ειρωνεύονται τη δική μου συγκίνηση. Ίμο, δηλαδή ιμόσιο- ναλ, emotional, συναισθηματι- κός, άνθρωπος που συγκινείται εύκολα, που ασχολείται με όσα τον συγκινούν, με τα συναισθήματά του, τους δίνει βάση, τα αναλύει, ενδεχομένως τα καλλιεργεί. Δεν είναι επαναστατική η λέξη αυτή, έστω και στα αγγλικά, έστω και κομμένη στη μέση, έστω και σαν όνομα μόδας απλώς, να εμφανίζεται, να επιλέγεται για να χαρακτηρίσει παιδιά στην εφηβεία; Και να τη δέχονται τα παιδιά; Νομίζω ότι είναι το πιο ευχάριστο και συγκλονιστικό νέο που άκουσα σε σχέση με τα παιδιά τα τελευταία δέκα χρόνια. Επ, για σταθείτε, οι έφηβοι αυτοί, που όπως όλοι οι έφηβοι πανικοβάλλονται μπροστά στα συναισθήματα των ενηλίκων, που όπως όλοι οι άνθρωποι πανικοβάλλονται μπροστά στα συναισθήματα γενικώς, ξαφνικά τα διεκδικούν, τα ονομάζουν, δεν φοβούνται να τα πάρουν για τίτλο ή να δεχτούν τον τίτλο αυτό που κάποιος άλλος τους έδωσε. Έτσι δεν γίνεται συνήθως; Κάποιος θα το είπε ειρωνικά, τι είστε εσείς ρε, emotional τύποι, και τους έμεινε. Βαφτίστηκαν ιμόσιοναλ, αναφανδόν, κυκλοφορούν ως ιμόσιοναλ, η λέξη αυτή ξεδιάντροπα πήρε τους δρόμους. Τρίζουν τα θεμέλια της κοινωνίας, διότι τα παιδιά αυτά ξέρουν καλά, όπως όλοι μας, ότι τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις είναι αδυναμίες, δεν πρέπει να επιδεικνύονται, μπορεί να σε εκθέσουν και να βρεθείς αιχμάλωτος ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Πόση καταπίεση υπέστησαν μεγαλώνοντας σε όλες τους τις emotions, για να φτάσουν να τις περιφέρουν σε σύμβολα, σκεφτείτε μόνο.