[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τρεις ψηλές γυναίκες

Αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένη να μην την ξαναπατήσω κι έτσι οργάνωσα την επίσκεψή μου στο Λούβρο με ακρίβεια χιλιοστού. Τέρμα οι άσκοπες περιπλανήσεις και τα αμήχανα συναπαντήματα με έργα που δεν μπορώ να ανταλλάξω κουβέντα. Άλλωστε, αυτού του είδους οι επαφές όσο περνάει ο καιρός γίνονται ακόμη πιο δύσκολες.

Παραγνωριστήκαμε είπα στην Αφροδίτη της Μήλου, κατευχαριστημένη που αυτή τη φορά δεν ήταν Έλληνες που γαργαλούσαν με τις φωτογραφικές τους μηχανές το πάλλευκο κορμί της, παρά κάτι επίμονοι Απωανατολίτες.

Μ΄ αρέσει να ξεκινάω τις βόλτες μου από την αίθουσα που στεγάζει τη μεγαλειότητά της όχι γιατί ο μύθος της με έλκει προς τα εκεί, αλλά μάλλον ο ακρωτηριασμός της. Τι θα ήταν η Αφροδίτη αν είχε διασωθεί ακέραιη χωρίς να της λείπουν τα δυο της χέρια; Κοντοστέκομαι μπροστά σ΄ αυτό το θαύμα της ισορροπίας και πριν να την ψωνίσω εντελώς φεύγω προς τη Νίκη της Σαμοθράκης, αναζητώντας το άγγιγμα της παντοδυναμίας της. Το θαύμα είναι γκαραντί και μου φτάνει μέχρι να διασχίσω τους διαδρόμους ίσα με τη νέα αίθουσα που φιλοξενεί τη Μόνα Λίζα.

Τελευταία φορά που την είχα δει ήταν λίγο πριν να τη μετακινήσουν, αλλά τότε ούτε που μου πέρναγε από το μυαλό ότι αυτή η μετακόμιση θα σήμαινε και το τέλος της σχέσης μας. Αιχμάλωτη του μύθου της, υποφωτισμένη, χτισμένη λες, με δυο σειρές προστατευτικά κιγκλιδώματα, η άλλοτε διεισδυτική Ιταλίδα κυρά ήταν τώρα η σκιά του εαυτού της, μια σκέτη μουντζούρα πίσω από το φιμέ κρύσταλλο με τις φτυσιές των εκατομμυρίων φλας. Πάει, το αποφάσισα: «Η Κόλαση είναι οι Γάλλοι» κι αν θες τη γνώμη μου, ξανασκέψου το Κάρλα…