[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το μη χείρον… καλύτερο

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ να το δούμε και από την άλλη πλευρά; Οι φόβοι της αντιπολίτευσης ασφαλώς δεν είναι αβάσιμοι. Η Δικαιοσύνη άλλωστε έχει δώσει πολλές φορές λαβή για άνιση μεταχείριση των παιδιών της.

Αναιτιολόγητες παραλείψεις στις προαγωγές, αλλά και μη τεκμηριωμένες διώξεις δικαστών, προκαταλαμβάνουν πράγματι και τον πλέον καλόπιστο. Ο λόγος για την αντιπαράθεση που προκλήθηκε στη Βουλή με αφορμή διατάξεις του νομοσχεδίου για την εθελουσία έξοδο των δικαστών.

Και ειδικότερα για τη διάταξη που προβλέπει τον εξαναγκασμό σε φυγή των δικαστικών λειτουργών οι οποίοι θα κριθούν ανεπαρκείς από τα όργανα της επιθεώρησης. Ή αποχωρείς με τη θέλησή σου, επωφελούμενος των προνομίων της εθελουσίας εξόδου, ή σε παύω με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι στον χώρο της Δικαιοσύνης ενδημούν δικαστικοί λειτουργοί που μόνο το λειτούργημά τους δεν υπηρετούν. Είτε για λόγους υγείας (ψυχικής ή σωματικής), είτε λόγω εγγενούς ανεπάρκειας, είτε ακόμη γιατί έτσι θέλουν, αδυνατούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους, επιβαρύνοντας και τους ευσυνείδητους συναδέλφους τους και το έργο απονομής της δικαιοσύνης. Το μέτρο της εθελουσίας εξόδου αποτελεί επιτακτικό αίτημα δικαστών και δικηγόρων, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το τοπίο από τέτοια φαινόμενα. Ποιος όμως μπορεί να διασφαλίσει πως θα κάνουν χρήση οι ανεπαρκείς; Πού αλλού θα βρουν καλύτερα; Η εμπειρία από την προηγούμενη φορά που εφαρμόστηκε ανάλογη ρύθμιση δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Γιατί αντί να φύγουν οι… κακοί, έφυγαν οι καλοί! Και με εφόδιο την προϋπηρεσία στο Δικαστικό Σώμα, άνοιξαν φτερά για τη δικηγορία. Ο προβληματισμός αυτός προφανώς οδήγησε στη θέσπιση της επίμαχης διάταξης. Η οποία ενέχει μεν τον κίνδυνο που επισημαίνει σύσσωμη η αντιπολίτευση, αλλά- τουλάχιστονεγγυάται κατά το δυνατόν ότι οι ακραίες περιπτώσεις ανεπαρκών, ράθυμων κ.λπ., θα απαλλάξουν το Σώμα από την παρουσία τους. Έστω και αν δεν το επιθυμούν. Το σύνολο άλλωστε των δικαστών που επιτρέπει ο νόμος να αποχωρήσουν εθελουσίως δεν υπερβαίνει τους 100. Ενώ, κατά κοινή ομολογία, οι… κακοί είναι περισσότεροι. Η πολυτέλεια επομένως του διωγμού ικανών, αλλά μη αρεστών, εκ των πραγμάτων, μάλλον αναβάλλεται.