Γνώμη

Εισάγουμε μόνο… λάθη

«Λαλάκης ο εισαγόμενος» ήταν ο τίτλος ελληνικής ταινίας αλλά και διαφήμισης που «έτρεξε» στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 σατιρίζοντας τη μανία των Ελλήνων για εισαγόμενα είδη.

Το μικρόβιο της ξενομανίας όχι μόνο δεν καταπολεμήθηκε από τις ατάκες του «Λαλάκη» αλλά απέκτησε περισσότερα αντισώματα, ενώ εξαπλώθηκε και σε άλλες εκφράσεις της κοινωνικής ζωής, όπως το ποδόσφαιρο.

Είναι τέτοια η ξενομανία όσων ασχολούνται με το άθλημα ώστε δεν κατάφεραν να βρουν δυο λέξεις στην πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου οι οποίες να προσδιορίζουν το ελληνικό πρωτάθλημα. Έτσι επελέγησαν οι αγγλικές Super League, που κι αυτές όμως υπέστησαν «ελληνοποίηση» και έγιναν «σούπερ λίγκα». Κατά το «ευρωλίγκα» προφανώς.

Ξενόφερτη είναι και η περίφημη ενότητα των τηλεοπτικών εκπομπών με τις αναλύσεις των επίμαχων φάσεων από τους «κορυφαίους» πρώην ρέφερι. Στην Ιταλία, όπου «γεννήθηκε» αυτή η ιδέα έφτασαν σε σημείο να τοποθετήσουν ειδική φρουρά στον επικεφαλής της διαιτησίας, Πιερλουίτζι Κολίνα γιατί κάποιοι πρώην συνάδελφοί του έβγαλαν διά τηλεοράσεως όλους τους εν ενεργεία ρέφερι σχεδόν «άχρηστους» αφήνοντας και υπόνοιες για τις αγαθές προθέσεις τους.

Αφού μας αρέσει τόσο πολύ να μιμούμαστε γιατί δεν αντιγράφουμε τουλάχιστον τα καλά που συμβαίνουν στο εξωτερικό; Όπως για παράδειγμα τη χειραψία που θα ανταλλάσσουν στο εξής οι αντίπαλοι παίκτες των ομάδων πριν και μετά από κάθε αγώνα του ιταλικού πρωταθλήματος. Ή να εκμεταλλευτούμε τον καλό καιρό και τις ξενοδοχειακές υποδομές της Ρόδου και της Κρήτης και να τις μετατρέψουμε σε προορισμό των ομάδων που κάνουν προετοιμασία το χειμώνα, όπως συμβαίνει και στην Αττάλεια της Τουρκίας την οποία επισκέπτονται κάθε χρόνο 500 ομάδες.

Πόσο μυαλό χρειάζεται για όλα αυτά;