[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Η ζωή είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω…»

Από την εποχή που άρχισα να επισκέπτομαι το καπνιστήριο, κάτι άλλαξε μέσα στη μέρα. Μα καπνίζεις; με ρωτάνε. Όχι δεν καπνίζω. Ποτέ δεν κάπνιζα συστηματικά, ούτε τώρα… βασικά… αλλά… Αλλά τι λοιπόν; Καπνίζω και δεν καπνίζω- αν εννοεί κανείς το κάπνισμα μια συνήθεια παγιωμένη που δεν κόβεται την επομένη.

Γιατί μπορεί και να το κόψω. Την επομένη. Μπορεί λέω. Μπορεί και όχι.

Δεν μου το συγχωρεί κανείς αυτό. Τους τη δίνω. Γίνεται; (με ρωτάνε). Άσε που προχωρούν σε ψυχαναλυτικά σχόλια του τύπου «αυτό που είπες μόλις τώρα, αυτό που σου βγαίνει με τόση φυσικότητα» (λέει η κολλητή μου), «σε χαρακτηρίζει γενικά. Πρώτη το ΄χες αρχίσει το κωλοτσίγαρο και το κόβεις και το ξαναρχίζεις για άγνωστους λόγους, που μόνο εσύ γνωρίζεις – αν τους γνωρίζεις κιόλας. Τόσο απρόβλεπτα…».

Ότι το ΄χει το κόλλημα η δικιά μου με το τσιγάρο είναι φανερό- πάντα το ΄χε. Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν είναι να ποντάρει σ΄ εμένα η καπνοβιομηχανία, γιατί όπως αποδεικνύεται δεν είμαι και το καλύτερο δείγμα για τις στατιστικές.

Να απολογούμαι γι΄ αυτό; Έχουμε τρελαθεί τελείως; Γιατί δεν εμπίπτω στα αποτελέσματα των στατιστικολόγων; Έξαλλη η φίλη μου. Εμ πες αυτό που θες να πεις πουλάκι μου, εκείνο το άλλο, που κρύβει το σχόλιο περί τσιγάρου κι άσε τις περικοκλάδες. Αλλά όποιος βλέπει- όποιος θέλει να δει- κάτι καταλαβαίνει περισσότερο.

«Η ζωή είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω…»κι εγώ το φουμάρω μέχρι φίλτρου, μέχρι να δω τα δάκτυλά μου να κιτρινίζουν. Και μετά το κόβω, όταν έρθει η ώρα του, δηλαδή η ώρα μου. Στομώνω μάλλον. Είναι απρόβλεπτο αυτό; Και δεν λέω, μου αφήνει μια βραχνάδα στη φωνή, αφήνει μερικές σκούρες τρυπούλες στη μοκέτα, αφήνει και μια μυρωδιά που με ακολουθεί για καιρό, αλλά τα πάντα δεν είναι κάπως έτσι τελικά; Όλα κάτι μας αφήνουν- και καλά κάνουν. Κι έχω και την άλλη που με κυνηγάει με την ψυχανάλυση και τις στατιστικές: «Δεν είναι δυνατόν», μου λέει. Αμ είναι…