[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Κυβερνητική σήψη

Μέσα στην τρομακτική σήψη που επικρατεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο, ο Πρωθυπουργός μπορεί να ακολουθήσει μόνο την καθαρτήρια σύσταση που του δίνει ο Μπέκετ, η οποία είναι όντως λυτρωτική: δηλαδή να εκτεθεί στη δημόσια σφαίρα και να μας πει τι γνωρίζει ειλικρινά για τα πιο ανήθικα σκάνδαλα που συντάραξαν τη θητεία του. Με άλλα λόγια, τι γνωρίζει για τις υποκλοπές, τα ομόλογα και την υπόθεση του στενού του φίλου Ζαχόπουλου. Μόνο αν κάνει κάτι τέτοιο ο Πρωθυπουργός θα αποδείξει ότι και τα πρόσωπα που βρίσκονται σε δύσκολη θέση έχουν μια αξιοπρέπεια και δεν το βάζουν κάτω (Σ. Μπέκετ, «Κάθαρση»).

Όμως υπάρχει και κάτι άλλο που δεν αποτελεί στοιχείο της διαδικασίας της κάθαρσης, όπως την αντιλαμβάνεται ο Μπέκετ, αλλά μια ελληνική ιδιομορφία. Αναφέρομαι, δηλαδή, στη στάση που υιοθέτησαν κάποιοι δικαστές σε αυτές τις πολύκροτες υποθέσεις η οποία, αν δεν είναι περίεργη, είναι τουλάχιστον αντιδικονομική ή αντιθεσμική, αφού όλα αυτά τα σκάνδαλα παραμένουν ακόμη ανεξιχνίαστα και ατιμώρητα!

Και αρχίζω από την υπόθεση των υποκλοπών, η οποία δεν θα ανακαλυπτόταν αν δεν έβγαινε στο φως από κάποια εφημερίδα. Όμως σε αυτή την υπόθεση διενεργούνταν παράδοξα μια «χαλαρή» προκαταρκτική εξέταση, η οποία ήταν κατ΄ εξοχήν παράνομη, γιατί διαρκούσε επί ένδεκα μήνες (!), ενώ το άρθρο 31 του Κώδικα της Ποινικής Δικονομίας ορίζει ότι μια τέτοια έρευνα δεν μπορεί να διαρκέσει πάνω από οκτώ μήνες.

Ποιος λοιπόν επέτρεπε να διενεργείται μια τέτοια παράτυπη έρευνα, η οποία προφανώς δεν οδηγούσε πουθενά; Εν τέλει, όπως γνωρίζουμε, η σκανδαλώδης τούτη υπόθεση ετέθη στο αρχείο, λες και δεν υπήρχε μια εγχώρια ή αλλοδαπή δύναμη η οποία κατασκόπευε αδιάντροπα τα κινητά μας τηλέφωνα!

Επίσης στο σκάνδαλο των ομολόγων ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών παρενέβη εντελώς αντιδικονομικά και κήρυξε ως άκυρο το γνωστό πόρισμα Ζορμπά, ενώ δεν είχε καμία λειτουργική

ΜΗΠΩΣ, ΤΕΛΙΚΑ,

ο πολιτικός χρόνος του σημερινού Πρωθυπουργού έχει οριστικά τελειώσει;

εξουσία για να κάνει μια τέτοια παρέμβαση από τη στιγμή που είχε επιληφθεί της υποθέσεως και διενεργούσε τακτική ανάκριση εφέτης- ανακριτής με βάση τα άρθρα 29 και 246 του ΚΠΔ.

Γιατί το έκανε αυτό ο παραπάνω ανώτατος δικαστικός λειτουργός και, μάλιστα, λίγες μέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου; Επιπλέον, μπορεί ένας προϊστάμενος να παρεμβαίνει τόσο εξωθεσμικά στο δικαιοδοτικό έργο ενός άλλου δικαστή; Εν τέλει και γι΄ αυτή την υπόθεση δεν έχουμε, τουλάχιστον μέχρι τώρα, κανένα τελικό αποτέλεσμα, έστω και αν θα έπρεπε να εκκαθαρισθεί ταχύτατα, αφού αφορούσε την κλοπή του κόπου των ασφαλισμένων και το μαύρο πολιτικό χρήμα που μάζευαν κάποια κομματικά αρπακτικά του κυβερνώντος κόμματος.

Τέλος, στην πρόσφατη υπόθεση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού, αν ξενίζει κάτι είναι η συγκεκριμένη κρίση για την προσωρινή κράτηση της φίλης του παραπάνω αξιωματούχου, αφού σε αυτή την κρίση, σύμφωνα με το άρθρο 282 του ΚΠΔ, αξιολογείται βασικά αν ένας κατηγορούμενος είναι ύποπτος φυγής ή επικίνδυνος (με βάση κάποια συγκεκριμένα πραγματικά γεγονότα της προηγούμενης ζωής του αυτουργού ενός εγκλήματος).

Υπήρχαν αυτά τα στοιχεία ή μήπως η προκείμενη αξιολόγηση έγινε για να μετατοπισθεί το γενικότερο ενδιαφέρον στην ερωτική διάσταση αυτής της υπόθεσης και όχι στον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο σπαταλούνταν απαράδεκτα τα κονδύλια κάποιων πολιτισμικών προγραμμάτων (ή στον σκοτεινό τρόπο με τον οποίο περνούσε η αρχαία μας περιουσία στην άπληστη ιδιωτική πρωτοβουλία);

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Εξακολουθεί να είναι ιστορικό ζητούμενο στον τόπο μας αν είμαστε μια πραγματική δυτική δημοκρατία, όπου υφίσταται μια κρυστάλλινη διάκριση μεταξύ της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας.

Δυστυχώς, η στάση κάποιων δικαστών απέναντι στα σκάνδαλα δεν φαίνεται να συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση. Σε ό,τι αφορά τον Πρωθυπουργό ταιριάζει να αναφέρουμε αυτό που έλεγε ο Μπέκετ: «Ο χρόνος περνάει. Αυτό είναι όλο. Και ο νοών νοείτω».

Μήπως, τελικά, ο πολιτικός χρόνος του σημερινού Πρωθυπουργού έχει οριστικά τελειώσει;

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.